Tὸ κεμενον, τὸ ὁποῖον ἀκολουθεῖ, ἐδημοσιεθη

 τὴν  Κυριακὴν 21ην  Νοεμβρου 2010

εἰς τὴν ἑβδομαδιααν ἐφημερδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ».

 

 

   

 

ΧΡΗΣΤΟΥ Α. ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ

 

*******

 

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ

ΕΠΙ  ΤΟΥ  ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ  ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΜΑΣ

 

1.-  Σοφὸν τὸ σαφς, ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι πργονο μας.  Τὴν σαφνεια καὶ καθαρτητα, ἀκολουθῶν πντοτε στὰ γραφμεν μου, ἐπεδωξα καὶ στὰ δημοσιευθντα προσφτως κεμεν μου ἐπὶ τοῦ αὐτοκεφλου τῆς Ἑλληνικῆς μας Ἐκκλησας : «Ἀνασκευὴ διανοητικῶν ἀστοχημτων» (‘’ΤΟ ΠΑΡΟΝ’’ 10 καὶ 17.10.2010) καὶ «Ἔλεγχος σαθροῦ ἀντιρρητικοῦ λγου» (‘’ΤΟ ΠΑΡΟΝ’’, 7.1.2010).

Ὅμως ἡ πεῖρα διδσκει, ὅτι ἡ σαφνεια καὶ καθαρτης δὲν ἀρκοῦν. Ἡ προγονικ μας σοφα, ἀδιατμητη καὶ ἀξεπραστη ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, συγχρνως ὑπαγορεει : «χαλεπὸν καὶ ἀναμαρττως τι ποι-σαντα μὴ ἀγνμονι κριτῇ περιτυχεῖν» (ΣΩΚΡΑΤΗΣ). Δηλαδὴ στὴν σγχρον μας γλῶσσα :  « εἶναι πολὺ δσκολο γιὰ κποιον, ποὺ κνει κτι χωρὶς σφλμα, νὰ μὴ συναντσῃ ἀπερσκεπτο (ἄδικο) κριτ ». Ἕτσι καὶ ἐν προκειμνῳ, γιὰ κθε τυχὸν ἀπερσκεπτο κριτὴ τῶν ἐπὶ τοῦ αὐτοκεφλου τῆς Ἐκκλησας μας γραφντων μου, εἴτε ἀπὸ ἀφλεια ὁμιλεῖ, εἴτε ἠθελημνως μετρχεται σοφιστεῖες ἀμηχανας, εἶναι ἀναγκαῖες οἱ ἀκλουθες συμπληρωματικὲς ἐπισημνσεις μου.-

 

2.-  Κατδειξα ἤδη καταλυτικῶς μὲ συγκεκριμνη τεκμηρωσι, πρῶτον, ὅτι ἡ ἀνακρυξις τοῦ αὐτοκεφλου ἦτο ὄχι μνον  σμφωνος, ἀλλὰ καὶ ὑπηγορεετο ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς καννες· κα, δετερον, ὅτι δὲν ἐπεβλθη πραξικοπηματικῶς ἀπὸ ξνους (τοὺς Βαυαρος), ἀφοῦ ἀποτελοῦσε αἴτημα φωτισμνων πνευματικῶν τοῦ ἔθνους ταγῶν καὶ ἀπεφασσθη ὁμοφνως ἀπὸ τὴν εὐρτερη δυνατὴ Ἱεραρχα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας.  Πρπει τρα νὰ προσθσω, ὅτι τὰ ἀναμφισβ-τητα αὐτὰ γεγοντα σὲ τποτε δὲν ἀναιροῦνται ἀπὸ τν, προσφτως ἐπικληθεῖσα, δλωσιν τὸ 1850 τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν Ἀνδρου Λντου, ὅτι τὸ αὐτοκφαλον εἶχε ζητηθῆ ἀπὸ τὶς Μεγλες Δυνμεις (Βρεταννα καὶ Γαλλα). Kαὶ δὲν ἀναιροῦνται κατὰ τὴν κοινὴ λογικ, ἀκριβῶς ὅπως, γιὰ παρδειγμα, δὲν ἠμποροῦμε νὰ εἰποῦμε, ὅτι ἡ συμπαρταξις τῆς Ἑλλδος μὲ τοὺς συμμχους κατὰ τὸν βπαγκσμιο πλεμο ὀφελεται στὴν ὄντως προηγηθεῖσα σχετικὴ ἐπμονη ἐπιδωξι αὐτῶν (παρμοια τῆς ὁποας  ἄλλωστε εἶχε καταβληθῆ καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν Γερμανῶν γιὰ δικ τους λογαριασμ), ἀφοῦ πασιδλως ἡ συμπαρταξις ἐκενη ἀπεφασσθη ἀποκλειστικῶς ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Ἑλλδα, τοὺς ττε Ἡγτες της μὲ σωστὴ στθμησι τῶν ἐθνικῶν μας συμφερντων. 

 

3.-  Κατδειξα ἐπσης, ὅτι τὸ αὐτοκφαλον μνον ὠφλησε τὴν Ἑλληνικ μας Ἐκκλησα, ἡ ὁποα εὑρσκετο σὲ κατστασι διοικητικῆς ἀποσυνθσεως, μὲ τὴν ἐπιχειρηθεῖσα ἀναδιοργνωσ της. Καὶ βεβαως, χωρὶς νὰ ὑποστῇ καμμαν  ἀπολτως ἀπὸ τὸ αὐτοκφαλον βλβη. Τρα ὅμως διετυπθη ἡ ἄποψις, ὅτι τὸ αὐτοκφαλον ἐπροξνησε «πληγὲς» στὴν Ἑλληνικ μας Ἐκκλησα, καὶ μλιστα πληγς, «ποὺ δὲν ἔκλεισαν ἀκμη», καὶ συγκεκριμνως τὶς ἀκλουθες :  τὴν σγκρουσι Πολιτεας καὶ Ἐκκλησας τὸ 1987 γιὰ τὴν περιουσα τῆς τελευταας, τὴν ττε « κνησι πολλῶν διὰ τὴν ἐπανυπαγωγὴ τῆς Ἐκκλησας μας στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο», ὡς καὶ τὴν σγκρουσι μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκπου Χριστοδολου.

 Ἐπὶ τοῦ νου αὐτοῦ ἀντιλγου εἶναι ἀναγκαῖον νὰ παρατηρσω :  Κατὰ ποαν λογικὴν τ, μεταγενστερα αὐτὰ κατὰ 154 καὶ πλον χρνια, γεγοντα συνδονται μὲ τὴν διακρυξιν τοῦ αὐτοκεφλου τῆς Ἐκκλησας τὸ 1833 ;  Κα, ἐπὶ τλους,  ποα συγκεκριμνως εἶναι ἡ ἐξ αὐτοῦ βλβη τῆς Ἐκκλησας μας ;  Δεδομνου, ὅτι, κατὰ τὴν σειρὰν τῶν ἀνωτρω, ἡ Πολιτεα, ἀποκλειστικὴ κυραρχος τῶν εἰς τὴν ἐπικρτεια συντελουμνων, δεσμεεται καὶ στὰ περιουσιακὰ μνον ἀπὸ τὴν κειμνη νομοθεσα, ὥστε οἱαδποτε περὶ αὐτῶν δινεξις μὲ τὴν Ἐκκλησα, ὅπως καὶ μὲ κθε ἄλλον ὑπκοον, ἔχει πντοτε ὡς ἀσφαλῆ διξοδο τὴν τελεσδικη κρἰσι τῆς ἀνεξαρττου Δικαστικῆς Ἐξουσας· ὥστε, ἐξ ὁρισμοῦ, δὲν βλπτεται ἀπὸ ττοια δινεξιν ἡ Ἐκκλησα. Ἐπσης, ἡ διοικητικὴ ὑπαγωγὴ κθε Ὀρθοδξου Ἐκκλησας κρνεται ἀποκλειστικῶς ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς καννες, κατὰ τοὺς ὁποους, ὅπως μὲ συγκεκριμνες παραπομπὲς κατδειξα, τὰ ἐκκλησιαστικὰ συμμεταβλ-λονται μὲ τὶς πολιτικὲς διοικσεις, ὥστε ἡ αὐτοκεφαλα καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας καὶ ἐπεβλλετο μὲ τὴν δημιουργα ἀνεξαρττου Ἑλληνικοῦ κρτους καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ καταλυθῇ, ὅσοι καὶ νὰ τὸ ζητοῦν αὐτ·  ἄρα οὔτε ττοιο αἴτημα βλπτει στὸ παραμικρὸ τὴν Ἐκκλησα μας.  Τλος, ἡ δινεξις Χριστοδολου – Πατριαρχεου ἔβλαψεν ὄχι τὴν Ἑλληνικ μας Ἐκκλησα, ἀλλὰ τὸ Πατριαρχεῖο, μὲ τὴν προβληθεῖσα ἠθικῶς ἀπαρδεκτη ἀλαζονικὴ διεκδκησι μὴ ἀνηκοσης σὲ αὐτὸ διοικητικῆς πρωταρχας καὶ στὰ πργματα τῆς Ἐκκλησας μας, ὡς νὰ διατελοσαμε ἀκμη ὑπὸ Ὀθωμανικὴ κυριαρχα !

 

4.-   Περαιτρω,  καταλυτικῶς κατδειξα μὲ πληθραν ἀναφορῶν, ὅτι τὸ αὐτοκφαλον τῆς Ἐκκλησας μας οὐσιωδῶς ὠφλησε καὶ τὸν Ἑλληνισμν, ἀφοῦ διηυκλυνε τὴν περαιτρω ἀπελευθερωτικὴν ἐξρμησ του. Ἐνῷ παραλλλως δισωσε καὶ τὸ κῦρος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχεου, τὸ ὁποῖον, ὑπὸ ὀθωμανικὴν δουλεαν διατελοῦν, ἐξηναγ-κζετο σὲ ἀφορισμοὺς κθε ἐπαναστατικῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ κινσεως καὶ τῶν πρωτεργατῶν της. Σχετικῶς ἐμνημνευσα καὶ τὸν ἀπστευτον ὕψιστον ἐθνικὸ ξεπεσμὸ τοῦ Πατριαρχεου καὶ μετὰ τὴν ἀπελευθρωσι καὶ τὴν δημιουργα Ἑλληνικοῦ κρτους, νὰ ζητσῃ μὲ ἀντιπροσωπεα του ἀπὸ τὸν Κυβερντην Ἰωννην Καποδστριαν  τὴν ἐπανυπαγωγὴ τῆς Ἑλλδος στὴν «θεθεν δεδομνην» δουλεαν τοῦ Σουλτνου μὲ τὸ αἴτημα νὰ τχῃ τῆς συγγνμης του !  Τρα διετυπθη ἡ ἄποψις, ὅτι τὸ αὐτο-κφαλον τοῦ 1833 ἦτο πραξικοπηματικ, κατὰ λξιν, «διτι ἐστρφετο κατὰ τοῦ ἕως ττε ἐθναρχικοῦ μας κντρου».   

Ἀνγκη λοιπὸν νὰ προσθσω :  Ττοια ἐκδοχὴ εἶναι πολλαπλῶς ἡμαρτημνη, μαρτυροῦσα διανοητικὴ σγχυσι. Διτι λησμο-νεῖ, ὅτι ττε ἡ Ἑλλὰς εἶχεν ἤδη ἀπελευθερωθῆ καὶ συγκροτηθῆ εἰς κρτος (ἔστω περιωρισμνης ἐκτσεως), τὸ ὁποῖον ἀκριβῶς λγῳ τῆς ἀνεξαρ-τησας του δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχῃ δετερον γιὰ τοὺς κατοκους του «ἐθνικὸν κντρον», καὶ μλιστα ἐκτὸς τῆς ἑλληνικῆς ἐπικρατεας κεμε-νον ! Ἄλλωστε, γιὰ ποιὸ ἐθναρχικὸ κντρο ὁ λγος, ἀφοῦ τὴν ἰδιτητα αὐτὴν εἶχεν ἤδη ἀπολσει τὸ Πατριαρχεῖον μὲ τὰ εὐθως ἀνθελληνικὰ ἐνεργματ του ; 

Ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν ἀποδιδμενον εἰς τὸ Πατριαρχεῖον ἐθναρχικὸν ἐπὶ τουρκοκρατας ρλο, θὰ πρπει, νὰ μὴ παραβλπουμε τὴν ἀλθεια, ὅτι αὐτὸς δὲν κατεκτθη, ἀλλὰ ἀπενεμθη ἀπὸ τὸν ὀθωμανὸ δυνστη γιὰ ἰδικος του πολιτικοὺς λγους.  Συγκεκριμνως, ἀφ’ἑνς, γιὰ νὰ ἔχῃ μεταξὺ τῶν ὑποδολων ἀντιπροσωπευτικοὺς ὑπολγους ἔναντ του, κα, ἀφ’ἑτρου, μὲ τὴν συσπερωσι τῶν Ὀρθοδξων  ὑπὸ τὴν αὐθεντα τοῦ Πατριρχου νὰ διασφαλζῃ τὴν συλλογικὴν ἀντιπαλτητα ἔναντι τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησας -  ἀντιπαλτητα, ἀναπτυχθεῖσαν ἐξ αἰτας τοῦ κακοποιοῦ ρλου αὐτῆς εἰς βρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ τὶς Σταυροφορες της καὶ ἰδως μὲ τὴν κατκτησι τῆς Κωνσταντινουπλεως καὶ τὴν τρομα-κτικὴ λεηλασα της τὸ 1204, ρλος, ὁ ὁποῖος καὶ παρμενεν ὁλοζντανος στὴν λακὴ συνεδησι -,  ὥστε καὶ τὰ κρτη τῆς Δσεως, κυριαρχομενα ἀπὸ τὴν Καθολικὴν Ἐκκλησαν, νὰ μὴ ἐπιδικουν τὴν συνεργασα μὲ τοὺς ὑποδολους Ὀρθοδξους καὶ τὴν ἀπελευθρωσι αὐτῶν ἀπὸ τὸν ὀθωμανικὸ ζυγ.  Ἄλλο βεβαως τὸ ζτημα, ὅτι μὲ τὸν ἀπονεμηθντα ἀπὸ τὸν ὀθωμανὸ δυνστη στὸ Πατριαρχεῖο «ἐθναρχικὸ» ρλο πργματι ὠφελθη καὶ ὁ Ἑλληνισμς, μὲ τὴν ἀπκτησι κοινοῦ σημεου ἀναφορᾶς, ἀλλὰ καὶ τὴν διατρησι τῆς ἑλληνικῆς γλσσης μσῳ τῆς ἐκκλησια-στικῆς πρακτικῆς καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς λογιωσνης. Ὅμως ἐπὶ τοῦ τελευταου αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον συνειθζεται ὑπερβαλλντως νὰ προβλ-λεται, ¨ἡ ἀλθεια εἶναι, ὅτι ἡ διατρησις τῆς ἑλληνικῆς γλσσης ὀφελεται πρωτστως στὴν ἐπιχριο γλωσσικὴ πρακτικ, τὴν ὁποα  παντοῦ καὶ πντοτε καμμα ξνη κατκτησις δὲν ἠμπορεῖ νὰ  ἐξαλεψῃ, καὶ ὄχι βεβαως στὴν συνχισι τῆς χρσες της στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ τῶν ὑποδολων· ἐνῷ ἐξ ἄλλου τὸ μεγαλτερο μερδιο τῆς ὁποιασδποτε γιὰ τὸ τελευταῖο αὐτὸ ὀφειλῆς ἀνκει ὄχι φυσικὰ στοὺς ὀλιγαρθμους ἐκκλη-σιαστικοὺς ἡγτες τοῦ ὑποδολου ἑλληνισμοῦ, ἀλλὰ κυρως στὸν ἀννυμο παπᾶ καὶ τὸν ἀφανῆ καλγερο μὲ τὴν καθημεριν, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἐπιτλεσι τῶν θρησκευτικῶν καθηκντων, μὲ τὸν λαὸν ἐπικοινωνα τους. Χωρὶς βεβαως νὰ ξεχνᾶμε ἐπὶ τοῦ προκειμνου καὶ τὸ ἀδιατμητο ἔργο στρατιᾶς ἐνθρμων λακῶν ἑλληνοδιδασκλων σὲ πμπολλα σχολεῖα τοῦ ὑποδολου Ἑλληνισμοῦ (βλπε σχετικῶς τεκμηριωμνη καταγραφὴ αὐτῶν στὸ ἀξιολογτατο δτομον ἔργον τοῦ ἀειμνστου Τρφωνος Εὐαγγελδου, «Ἡ Παιδεα ἐπὶ Τουρκοκρατας», Ἀθῆναι, 1936).  

 

5.-  Γνεται τρα, ἀπὸ ἀντιλγοντα στὶς περὶ τοῦ αὐτοκεφλου τῆς Ἐκκλησας μας ἀπψεις μου, ἐπκλησις τοῦ γεγοντος, ὅτι ἤδη τὸ 1987 διετυπθη ἀπὸ αὐτὸν σὲ ἐφημερδα ἡ ἄποψις, ὅτι «ἀποτελεῖ τρα ἐθνικὸ ὀλσθημα ἡ προσπθεια γιὰ ἄρσι τοῦ αὐτοκεφλου τῆς Ἐκκλησας τῆς Ἑλλδος», καὶ ἀκολοθως τὸ 1989 ἀπὸ τὸν ἴδιο σὲ βιβλο του, ὅτι «τὸ πρβλημα τοῦ ἑλλαδικοῦ αὐτοκεφλου δὲν ἔκλεισε ἀκμη ὁριστικ», μὲ ἐμμονὴ στὴν ἀντιδιαστολ μεταξὺ ἀντικανονικῆς διακηρξες του, ποὺ συνετελσθη (δῆθεν) «πραξικοπηματικῶς» τὸ 1830, καὶ κανονικῆς μὲ τὴν ἐπικρωσ του διὰ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τμου τοῦ 1850. 

Ἐπ’ αὐτῶν ὀφελεται ἡ ἀκλουθος ἀπντησις :  Ὅπως ἤδη στὸ ἄρθρο μου «Ἀνασκευὴ διανοητικῶν ἀστοχημτων» (¨ΤΟ ΠΑΡΟΝ¨¨, 10 καὶ 17.10.2010) ἐσημεωσα, τὸ αὐτοκφαλον διεκηρχθη διὰ πρξεων τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτεας, συγκεκριμνως διὰ τοῦ βασιλικοῦ διατγματος τῆς 23ης Ἰουλου 1833 καὶ ἀκολοθως διὰ τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ Συντγματος τοῦ 1844. Καὶ βεβαως δὲν εἶναι ἀπρροια τῆς ἀναγνωρσες του διὰ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τμου τῆς 29ης Ἰουνου 1850, ἀφοῦ ἡ ἀναγνρισις αὐτὴ νομικῶς δὲν ἦτο καθλου ἀπαρατητη. 

Ἡ δικρισις κανονικῆς καὶ ἀντικανονικῆς διακηρξεως τοῦ αὐτοκεφλου μνον ὑπὸ τὸ κρτος συστματος θεοκρατικοῦ ἢ  συναλληλας στὶς σχσεις Πολιτεας καὶ Ἐκκλησας θὰ ἦτο νοητ. Ἀλλὰ ἡ θσις τῆς συναλληλας εἶναι καὶ ἀνιστρητος καὶ στερεῖται ἐρεσματος. Ἀνιστρητος, διτι σχσις συναλληλας Κρτους καὶ Ἐκκλησας οὐδποτε ἴσχυσε, οὔτε κατὰ τὴν ἐνδοξωτραν διὰ τὴν Ἐκκλησαν Βυζαντινὴν περοδον, γνωστοῦ ὄντος, ὅτι κατ’ αὐτὴν οἱ Πατριρχαι ἀνρχοντο εἰς τὸν θρνον καὶ καθῃροῦντο ἐξ αὐτοῦ, ἢ καὶ ἐφυλακζοντο, κατὰ τὴν αὐθαρετον θλησιν τοῦ Αὐτοκρτορος, οὔτε βεβαως ἴσχυσε εἰς οἱανδποτε μεταγενεστραν τῆς Ἱστορας μας περοδον. Στερεῖται δὲ ἡ περὶ συναλληλας θσις ἐρεσματος καὶ διὰ τὸν ἐνεστῶτα χρνον, ἀφοῦ τὸ ἰσχῦον Σνταγμ μας, ὅπως ἄλλωστε  μὲ παρμοιες διατυπσεις καὶ τὰ προηγομενα, καθιεροῖ διὰ τὶς σχσεις Κρτους καὶ Ἐκκλησας τὸ σστημα τῆς νμῳ κρατοσης Πολιτεας, δηλαδὴ  τῆς ὑπεροχῆς τῆς τελευταας αὐτῆς   [ Βλπε ἐπ’αὐτῶν ἐκτενῶς Ἀλεξνδρου ΣΒΩΛΟΥ – Γεωργου ΒΛΑΧΟΥ, Τὸ Σνταγμα τῆς Ἑλλδος, τμος Α, 1954, σελ. 30 ἑπ.,- Χρστου ΣΓΟΥΡΙΤΣΑ, Συνταγματικὸν Δκαιον, τμος Β, τεῦχος α, 1964, § 60  ἀριθ. 2, σελ. 133,- Κωνσταντνου ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ,  Ἐπτομο Συνταγματικὸ Δκαιο, 12η ἔκδοση, 2001,  ἀριθ. 363, στοιχ. Δ, σελ. 569 ].Ὑπεροχῆς, ἡ ὁποα ἐκφρζεται καὶ διὰ τῆς ὑπὸ τοῦ Κρτους ἀσκουμνης πολλαπλῶς, διὰ νμων δὲ ἐπιβαλλομνης, ἐποπτεας ἐπὶ τῆς Ἐκκλησας, ἀλλὰ καὶ «ἐπιτηρσεως» ἐπὶ τῶν θρησκευτικῶν λειτουργῶν (καὶ μλιστα πσης γνωστῆς θρησκεας) [ Βλπε ἐπ’αὐτῶν ἐκτενῶς Ἀλεξνδρου ΣΒΩΛΟΥ – Γεωργου ΒΛΑΧΟΥ, μνημονευθὲν ἔργον σελ. 53 ἑπ.].   Ἑπομνως, γιὰ μιὰ Πολιτεα, ἡ ὁποα σβεται τὴν ἐθνικ της κυριαρχα, στεροῦνται κθε σημασας ὁποιεσδποτε ἐπὶ τοῦ προκειμνου ἀντιδιαστολὲς οἱουδποτε μεταξὺ ἀντικανονικοῦ καὶ κανονικοῦ αὐτοκεφλου τῆς Ἐκκλησας μας. Ἀλλὰ ἔστω καὶ ὑπὸ τὸ πρῖσμα αὐτῶν, ἀφοῦ τὸ αὐτοκφαλο τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας διεκηρχθη «κανονικῶς» τὸ 1850, κατὰ ποαν λογικὴν «τὸ πρβλημ του δὲν ἔκλεισε ἀκμη ὁριστικ» ; Τὶ ἀπμεινεν ἀκμη γιὰ νὰ «κλεσῃ» ;  Ἡ ἐπὶ τοῦ προκειμνου διανοητικὴ σγχυσις εἶναι κατδηλη.

 

6.-   Καὶ εἰς ἐπμετρον :  Στὰ δημοσιευθντα, ὡς ἀνωτρω, ἄρθρα μου, ὅπως ρητῶς γρφω, μνον συμπερασματικῶς εἶχον συναγγει λογικῶς ἀπὸ τὰ ἱστορικῶς παντελῶς ἀβσιμα περὶ τοῦ αὐτοκεφλου λεγμενα τοῦ π. Γεωργου Δ. Μεταλληνοῦ, γιὰ δῆθεν, πραξικοπηματικὴ ἀπὸ τοὺς Βαυαροὺς καθιρωσ του, πο, δῆθεν, μνον ἔβλαψε τὴν Ἐκκλησα μας καὶ τὸν Ἑλληνισμν, ὅτι αὐτὸς τσσεται οσιαστικῶς ὑπὲρ τῆς ἄρσεως τοῦ αὐτοκεφλου καὶ τῆς διοικητικῆς ἐπανυπαγωγῆς τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον. Ποτὲ δὲν ἰσχυρσθην, ὅτι διεκρυξε τοῦτο ρητῶς.  Αὐτὸς ὅμως τὸ τελευταῖον αὐτὸ  μοῦ ἀποδδει μὲ τὶς δημοσιευθεῖσες ἐπιστολς του «Μὲ πνο ψυχῆς ...» (‘’ΤΟ ΠΑΡΟΝ’’ 24.10.2010, σελ. 27) καὶ «Ἀνρειστος ἰσχυρισμς ...» (‘’ΤΟ ΠΑΡΟΝ’’ 14.11.2010, σελ. 33)  !  Καὶ μὲ ἀφετηρα τὴν διαστροφὴ αὐτὴ τῶν λεγομνων μου, μὲ κατηγορεῖ ὡς «συκοφντη» καὶ ζητεῖ, νὰ τοῦ ζητσω συγγνμη !   

Βεβαως ὀφελεται αἴτημα συγγνμης, ἀλλὰ μνον ἀπὸ αὐτὸν πρὸς ἐμὲ γιὰ τὴν καθβρισ μου ὡς συκοφντου μὲ κατδηλη παραποησι γραφομνων μου. Δὲν τὸ ζητῶ ὅμως!  Διτι, ὅπως ἤδη ἔγραψα, δὲν τὸν συνερζομαι. Ἀλλὰ καὶ πρὸ παντς, διτι ἡ διανοητικὴ καὶ ἠθικὴ συγκρτησις οἱουδποτε τρτου, ὅταν προσωπικῶς βλπτωμαι, σταθερῶς καὶ πντοτε μοῦ εἶναι παντελῶς ἀδιφορη ...  

 

Να Πεντλη, 18η Νοεμβρου 2010.