Tὸ κεμενον, τὸ ὁποῖον ἀκολουθεῖ, ἐδημοσιεθη

 τὴν  Κυριακὴν 7ην  Νοεμβρου 2010

εἰς τὴν ἑβδομαδιααν ἐφημερδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ».

 

 

 

 

 

 

ΧΡΗΣΤΟΥ Α. ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ

 

ΕΛΕΓΧΟΣ  ΣΑΘΡΟΥ  ΑΝΤΙΡΡΗΤΙΚΟΥ  ΛΟΓΟΥ

 

*******

Χαλεπὸν καὶ ἀναμαρττως τι ποισαντα μὴ ἀγνμονι κριτῇ περιτυχεῖν.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ

 

1.-  Μοῖρα ἀναπτρεπτη τοῦ εἰλικρινοῦς δημοσου λγου εἶναι, ὅτι δὲν λεπουν καὶ οἱ ἐναντιομενοι στὴν ἐκφερμενη ἀλθεια, οἱ ὁποῖοι κα, εὑρισκμενοι σὲ ἀδυναμα νὰ ἀπαντσουν ἐπὶ τῆς οὐσας,   καταφεγουν συνθως σὲ ἐμπαθῆ διαστρβλωσι τῶν λεχθντων, προσωπικὲς ὕβρεις ἢ σκιαμαχες, ἀκμη δὲ καὶ ἀερολογες.

Ἔτσι δὲν ἠμποροῦσε νὰ ἔχῃ καλλτερη μεταχερισι καὶ τὸ δημοσιευθὲν στὴν ἐφημερδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ τῆς 12.9.2010 ἄρθρο μου μὲ ττλο Ἑλληνικὴ Αὐτογνωσα καὶ Ἐθνικὴ Ἀνρθωσις. Ὁ Καθηγητὴς Φιλολογας κ. Χρῖστος Δλκος καὶ ὁ Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημου Ἀθηνῶν π. Γεργιος Δ. Μεταλληνὸς μὲ ἄρθρα των ἀποσταλντα εἰς ΤΟ ΠΑΡΟΝ  προβαλαν ἀντιρρσεις ἐπὶ τῶν γραφομ-νων μου, ὁ πρῶτος μνον μερικῶς καὶ παρενθετικῶς. Ἡ ἐφημερὶς ἔθεσεν ὑπ’ὄψιν μου τὰ κεμενα τῶν ἄρθρων αὐτῶν, τὰ ὁποῖα καὶ ἐδημοσευσεν εἰς τὸ φλλον τῆς 10.10.2010 μαζὶ μὲ ἰδικν μου ἐκτενῆ ἀπντησιν, ὑπὸ τὸν ττλον Ἀνασκευὴ διανοητικῶν ἀστοχημτων, τῆς ὁποας ἡ δημοσευσις  ὡλοκληρθηκε στὸ ἑπμενο φλλο τῆς 17.10.2010.

Ἤδη ἡ ἀπντησς μου αὐτὴ προεκλεσε ἐπνοδον τῶν ἀνωτρω δο μὲ να κεμεν των δημοσιευμενα εἰς ΤΟ ΠΑΡΟΝ τῆς 24.10.2010, σελ. 27,  ἄρθρο τοῦ κ. Δλκου μὲ ττλο Ἡ Ρωμηοσνη, ὁ Ρτσος καὶ τὸ «συναμφτερον»  καὶ ἐπιστολὴ τοῦ π. Μεταλληνοῦ μὲ ττλο Μὲ πνο ψυχῆς ....  Ἐπὶ τῶν νων αὐτῶν κειμνων περιορζομαι στὰ ἑπμενα ἐλχιστα. 

 

2.-  Ὁ κ. Χρῖστος Δλκος μὲ τὸ ἄρθρο του ἐμμνει στὴν ἐπκλησι τῆς «ρωμηοσνης», διτι «ἡ πεισματρα μνμη εἶναι παροῦσα στὴν γλῶσσα καὶ τὴν μοῦσα τῶν Ἑλλνων» καὶ ἐρωτᾷ «τὶ νημα ἔχει ἡ ἐπκλησι τῶν παντελῶς διαφρων σημερινῶν περιστσεων» !  Νὰ ἐπαναλβω λοιπν, διὰ νὰ τὸ ἐμπεδσῃ : ἀκριβῶς αὐτὲς οἱ παντελῶς διφορες σημερινὲς περιστσεις ἐπιβλλουν στοὺς σ υ γ χ ρ ν ο υ ς  Ἕλληνες νὰ μὴ χρησιμοποιοῦν ὀνομασες, ποὺ ἀνακαλοῦν παλαιὲς καταστσεις χρνων ὑπὸ ξνη (ρωμακὴ) δουλεα καὶ μλιστα τσο μακρυνῶν.  Ὡς πρὸς δὲ τὸν Ρτσον, ἀφοῦ ρητῶς τὸν χαρακτηρζω στὸ ἄρθρο μου ὡς «ἐξαρετο ποιητ», ἀποτελεῖ εὐθεῖα παραποησι τῶν γραφομνων μου νὰ λγεται ἀπὸ τὸν κ. Δλκο, ὅτι δῆθεν ἀπετμησα «τὸ συνολικὸ ἔργο, τὴν δρᾶσι του καὶ τὴν πολπλευρη πνευματικὴ προσφορ του» ἀπὸ τὸ ὑμνολγι του γιὰ τὸν Στλιν !

Πρα τῶν δο αὐτῶν σημεων  ὁ κ. Δλκος  -  παρὰ τὸν λυρισμὸ τοῦ ὅλου κειμνου τοῦ ἄρθρου του, ἐμπλουτισμνου μὲ συνθεις ἄσχετες, κατὰ τὸ τρχον λεξιλγιο διανοουμενστικες, στὸ βθος κενολγες, ἀναφορς -,  σὲ τποτε ἀπολτως δὲν ἀπαντᾷ, καννα συγκεκριμνο στοιχεῖο τῆς περὶ «ρωμαων» καὶ «ρωμηοσνης» ἐπιχειρηματολογας μου δὲν ἀντικροει. Ἁπλοστατα διτι ἀδυνατεῖ.  νῷ κατὰ τὰ λοιπ, ὡς πρὸς τὶς ἀπψεις μου γιὰ τὸ αὐτοκφαλο τῆς ἑλληνικῆς Ἐκκλησας καὶ τὶς σχσεις μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπλεως  γρφει, ὅτι «πεθουν καὶ τὸν πλον δστροπο συνομιλητ». Δηλαδ, δὲν ἀντιλγει.

 

3.-  Διερωτῶμαι, ἐὰν ἠμπορεῖ νὰ γνῃ  συζτησις (διλογος) μὲ ἀξιωματοῦχον ἱερωμνον ὄχι μνον τῆς Ἐκκλησας μας, ἀλλὰ καὶ κθε δγματος ἢ θρησκεματος. Καὶ τοῦτο διτι αὐτοὶ διακατχονται παγως ἀπὸ τὴν ἔνθεη πεποθησι, ὅτι ὡς λειτουργοὶ τοῦ Ὑψστου ἔχουν τὴν θεα φτισι καὶ ἑπομνως κατχουν μνον αὐτοὶ τὴν ἀλθεια γιὰ κθε θμα, ἐπὶ τοῦ ὁποου ἀποφανονται. Γι’αὐτὸ καὶ δὲν ἀσχολθηκα στὸ πρῶτο ἄρθρο μου «Ἐλληνικὴ Αὐτογνωσα καὶ Ἐθνικὴ Ἀνρθωσις», μὲ τὸν  π. Γεργιον Μεταλληνὸν, τοῦ ὁποου εἶναι κοινῶς γνωστς, ἀπὸ γραπτ του κεμενα καὶ τηλεοπτικς του ἐμφανσεις, οἱ ἐπὶ τοῦ θματος τοῦ ἄρθρου μου διαφορετικὲς ἀπψεις.  

Αὐτὸς  ὅμως, ἀντιθτως,  ἀ π ρ ο κ λ τ ω ς παρενβη, εἰς ἀντκρουσιν τῶν γραφομνων μου, μὲ τὸ ἀποσταλὲν καὶ δημοσιευθὲν εἰς ΤΟ ΠΑΡΟΝ  τῆς 10.10.2010 (σελ. 22) ἄρθρο του ὑπὸ τὸν ττλο «Τὸ ὄνομα Ρωμηὸς καὶ ἡ ἱστορικ του σημασα».  Καὶ ἡ ἀπρκλητη αὐτὴ παρμβασς του καταδεικνει ὡς αὐτοφρως ὑποκριτικὴν  τὴν  διαβεβαωσ του στὴν δημοσιευομνη εἰς ΤΟ ΠΑΡΟΝ  τῆς 24.10.2010 (σελ.27) νεωτρα ἐπιστολ του, ὅτι, κατὰ λξιν, «ὁ καθνας εἶναι  ἐλεθερος νὰ γρφει ὅ,τι θλει, ἔστω κι ἂν τὰ ὅσα γρφει δὲν ἀνταποκρνονται πντα στὴν ἱστορικὴ ἀλθεια». Διτι, ἐὰν αὐτὰ ποὺ τρα γρφει τὰ πιστεει, ἐὰν πργματι εἶχα τὴν ... «ἄδει» του, ἤμουν «ἐλεθερος νὰ γρφω ὅ,τι θλω», ττε γιατὶ ἐνοχλθηκε ἀπὸ τὸ ἄρθρο μου καὶ παρενβη ἀπροκλτως πρὸς ἀντκρουσ του ;

Ἀλλὰ ἔστω ὅτι συγχωρητῶς - δηλαδὴ παρὰ τὴν περὶ τοῦ ἀντιθτου «πεποθησ» του ! -  παρενβη ἀπροκλτως. Πρὸς τὶ ὅμως ;    Μπως  χριν καὶ πρὸς ἀποκατστασι τῆς ἱστορικῆς ἀληθεας, ὡς βιαζομνης ἀπὸ τὰ γραφμεν μου ;  Ἀλλὰ ὁ πργματι ὑπὲρ τῆς, κατ’ αὐτν, ἱστορικῆς ἀληθεας παρεμβανων δὲν ἀποφανεται, ὅπως ἡ Πυθα ἀπὸ τρποδος, ἀλλὰ συζητεῖ.  Ὅμως ὁ π. Μεταλληνὸς καμμιὰ ἀπολτως συζτησι δὲν κνει καὶ ἔτσι καννα ἀπολτως ἀπὸ τὰ ἐπικληθντα στὸ ἄρθρο μου συγκεκριμνα ἱστορικὰ στοιχεῖα δὲν ἀνασκευζει.

 Ἔτσι ὄχι ἀπροκλτως, ὅπως αὐτς, ἀλλὰ προκληθεὶς ἀπντησα εἰς τὸν π. Μεταλληνὸν μὲ τὸ  ἄρθρο μου «Ἀνασκευὴ διανοητικῶν ἀστοχημτων» στὴν ἰδικ του μὲ τὸν ττλον «Τὸ ὄνομα Ρωμηὸς καὶ ἡ ἱστορικ του σημασα» ἀπρκλητη παρμβασι. Καὶ ἡ ἀπντησς μου αὐτὴ ἔγινε μὲ εὐπρπεια καὶ διατπωσι συνετ, ὅπως ὁ κθε ἀναγνστης ἠμπορεῖ νὰ διαπιστσῃ.  ρκεῖ νὰ σημεισω, ὅτι τὸν κατωνμασα, χριν τῶν ἀγνοοντων ἀναγνωστῶν τῆς ἐφημερδος, ὡς Καθηγητὴν Πανεπιστημου (ἰδιτητα, ποὺ δὲν ἀνεγρφετο στὸ ἄρθρο του) καὶ συγχρνως τὸν ἐχαρακτρισα ὡς «ἕνα ἀπὸ τοὺς πλον σημανοντες κληρικοὺς τῆς Ὀρθοδξου Ἐκκλησας μας μὲ πλοσιο συγγραφικὸ καὶ ἄλλο ἔργον». Ἄλλωστε τὴν ἐκτμησν μου αὐτὴν γιὰ τὸ πρσωπ του γνωρζει κλλιστα ὁ π. Μελισσηνὸς ἀπὸ συγκεκριμνα κατὰ τὸ παρελθὸν ἐνεργματ μου ( ὅπως π.χ. προσκλσεις του ἐπὶ τῆς Προεδρας μου κατ’ἐξαρεσιν στὸ Προεδρικὸ Μγαρο, κλπ., κλπ.). Πῶς λοιπὸν τρα διατενεται, ὅτι τὸν ἀντιμετπισα μὲ τὴν ἀπντησ μου στὴν ἀπρκλητη παρμβασ του «ὑποτιμητικ»,  προσθτων καὶ πλιν ὑποκριτικῶς, ὅτι «αὐτὸ δὲν ἔχει σημασα» ;  Ὑποκριτικῶς, διτι πρὸς τὶ ἡ ἐπκλησις σὲ μιὰ σντομη ἐπιστολὴ πραγμτων, ποὺ δὲν ἔχουν σημασα ; Καὶ ἡ ἐπκλησις ἔτσι ἀορστως, χωρὶς συγκεκριμνη ἀναφορ, δὲν προδδει τὴν ἀνυπαρξα ἔστω καὶ μιᾶς ὑποτιμητικῆς μου ἐκφρσεως  ;  Ἐκτὸς ἐὰν ὁ π. Μεταλληνὸς ὑπολαμβνῃ ὡς ὑποτιμητικὴ τὴν χρῆσι λξεων, ποὺ ἦσαν ἀπολτως γλωσσικῶς ἀπαρατητες πρὸς κατδειξι τῶν διανοητικῶν του ἀστοχημτων, τὰ ὁποῖα ἡ ἀπντησς μου ἐκενη ἐπεσμαινε.

Ἀλλὰ εἰς τὰ ἀριστα «ὑποτιμητικὰ» ὁ π. Μεταλληνὸς  προσθτει, ὅτι τὰ γραφμεν μου εἶναι γι’αὐτὸν «καὶ συκοφαντικ», διτι, ὅπως γρφῃ,  ὁ ἴδιος δὲν ὑπεστριξε «οὐδποτε καὶ πουθεν, προφορικῶς ἢ γραπτῶς τὴν ἐπανυπαγωγὴ τῆς ἐν Ἑλλδι (ἢ ἑλλαδικῆς) Ἐκκλησας εἰς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο».  Ἐδῶ προβλλει αὐτοφρως διανοητικ του σγχυσις. Διτι, ὅπως ὁρζῃ καὶ ὁ Ποινικς μας Κῶδιξ (ἄρθρον 363 σὲ συνδυασμὸ μὲ 362), «συκοφαντικὴ δυσφμησις» εἶναι ὁ ἰσχυρισμὸς ἢ διἀδοσις γιὰ ἄλλον ψευδοῦς γεγοντος, δυναμνου νὰ βλψῃ τὴν τιμὴν ἢ τὴν ὑπληψν του. Ἔτσι μὲ τὸ νὰ χαρακτηρζῃ ὁ π. Μεταλληνὸς ὡς «συκοφαντικὸ» αὐτὸ ποὺ τοῦ ἀποδδεται, σημανει, ὅτι πρκειται κτι κακ, ἀφοῦ τὰ καλὰ ἐξ ὁρισμοῦ ὡς ἔπαινοι οὐδποτε προσβλλουν τὴν τιμὴν ἢ τὴν ὑπληψι τοῦ ἄλλου !  Μπως λοιπὸν χωρὶς ἐπγνωσι προσχωρεῖ καὶ αὐτὸς στὴν σωστὴ θσι, ὅτι εἶναι κακὸ ἡ διοικητικὴ ἐπανυπαγωγὴ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἑπομνως, ὅτι καλῶς διεκηρχθη πρὶν 87 χρνια τὸ αὐτοκφαλ της ;

Ἐξ ἄλλου, μνον τὰ ψευδῆ ἀποτελοῦν συκοφανταν, ἡ ἔκθεσις πραγμτων ἀληθῶν οὐδποτε συνιστᾷ συκοφανταν. Ἐν προκειμνῳ, εἶναι παγκονως γνωστν, ὅτι ὁ π. Μεταλληνὸς ἐπανειλημμνως μὲ γραπτὰ κεμεν του, ἀλλὰ καὶ σὲ τηλεοπτικὲς ἐμφανσεις ὑποστηρζει σταθερῶς, ὅτι ἡ ἀνακρυξις τοῦ αὐτοκεφλου τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας καθιερθη δῆθεν πραξικοπηματικῶς ἀπὸ τοὺς Βαυαροὺς καὶ δῆθεν μνον ἔβλαψε τὴν Ἐκκλησα μας καὶ τὸν Ἑλληνισμ. Ὅποιος ὅμως ἰσχυρζεται αὐτ, - ποὺ κατδειξα, ὅτι εἶναι ἀναληθῆ μὲ συγκεκριμνη στὸ ἄρθρο μου τεκμηρωσι, ποὺ μνει ἀπὸ τὸν π. Μεταλληνὸ ἀναπντητη, - τρα, 87 ὁλκληρα χρνια μετὰ τὴν διακρυξι τοῦ αὐτοκεφλου, τὶ ἄλλο κνει ἀπὸ τὸ νὰ προπαγανδζῃ ἀμσως ἢ ἔστω ἐμμσως τὴν κατργησι τοῦ αὐτοκεφλου καὶ τὴν ἐπανυπαγωγὴ τῆς Ὀρθοδξου Ἐκκλησας μας στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ;  Ἀλλὰ ὄχι μνον αὐτὰ τὰ συμπερασματικ. Διτι ὁ π. Μεταλληνὸς εὐθως καὶ ἀπεριφρστως στὸ ἐκτενστατο (μὲ 441 σελδες) γιὰ τὸ θμα βιβλο του μὲ ττλο «Ἑλλαδικοῦ Αὐτοκεφλου Παραλειπμενα» (ἐκδσεις Δμος, βἔκδ. 1989) διεκρυσσεν ἤδη στὸ Πρλογο τοῦ βιβλου (σελ.16), ὅτι, κατὰ λξιν «τὸ πρβλημα τοῦ ἑλλαδικοῦ αὐτοκεφλου δὲν ἔκλεισε ἀκμη ὁριστικ» !  Τὶ ἄλλο λοιπὸν ἀπὸ καθαρὴ προπαγνδα ὑπὲρ ἐπανυπαγωγῆς στὸ Πατριαρχεῖο σημανει ὁ ἀφορισμὸς αὐτς, ὅτι τὸ ζτημα τῆς αὐτοκεφαλας δὲν ἔχει ἀκμη κλεσει ὁριστικ ;  Καὶ ὅμως μὲ περσσειαν θρσους καὶ ὑποκρισας ὁ π. Μεταλληνὸς διατενεται τρα στὴν ἀνωτρω ἐπιστολ του, ὅτι συκοφαντεῖται μὲ τὰ ἐκτεθντα, διτι «οὐδποτε καὶ πουθενὰ ὑπεστριξα προφορικῶς ἢ γραπτῶς τὴν ἐπανυπαγωγὴ τῆς ἐν Ἑλλδι (ἢ ἑλλαδικῆς) Ἐκκλησας εἰς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο».

Καὶ δὲν περιορζεται εἰς αὐτ. Διτι εὐθς προσθτει, ὅτι «ἡ δικαιοσνη ἀπαιτεῖ νὰ μοῦ ζητσουν δημσια συγγνμη ὅσοι μὲ συκοφαντοῦν ἀσυστλως», ἐξαπολων ἀδιστκτως καὶ τὴν ὕβριν  «εὐτελζοντας τὴν ἐμπιστοσνη τοῦ ἔθνους καὶ τὰ ἀξιματ τους». Χωρὶς ὅμως καὶ πλιν νὰ ἐξηγῇ, πῶς εἶναι δυνατὸν τρα, 25 χρνια μετὰ τὴν Δικαστικὴν καὶ 20 χρνια μετὰ τὴν Προεδρικν μου θητεαν, νὰ εὐτελζω τὰ δημσια αὐτὰ ἀξιματ μου ! ...  Καὶ ἂς συμπληρσω, ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ ἰσχυρζεται ὁ π. Μεταλληνὸς καὶ πλιν μὲ τὴν ὑποκριτικὴν ἐπῳδὸν «ὄχι διὰ τὴν δικαωσ μου, ἀλλὰ ἀποβλπων ὡς ἑλληνορθδοξος κληρικὸς στὴν ἀννηψη τῶν κατηγρων μου» ! Γλωσσικὸς ἐκτροχιασμς, ποὺ ἐντνως θυμζει τὴν λακὴ παροιμα «φωνζει ὁ κλφτης, γιὰ νὰ φγῃ ὁ νοικοκρης»...

Λυποῦμαι, ἀλλὰ  καὶ δὲν τὸν συνερζομαι ...-

 

Να Πεντλη, 2α Νοεμβρου 2010.