Tὸ κεμενον, τὸ ὁποῖον ἀκολουθεῖ, ἐδημοσιεθη

εἰς δο συνεχεας

εἰς τὴν ἑβδομαδιααν ἐφημερδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ»,

φλλα τῆς 10ης καὶ 17ης Ὀκτωβρου 2010.

 

 

 

ΧΡΗΣΤΟY Α. ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ

 

*******

 

ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΩΝ ΑΣΤΟΧΗΜΑΤΩΝ

«Ρωμηο» - Ἑλληνισμὸς καὶ Ὀρθοδοξα - Ἐκκλησιαστικ -

Ἡ νεο- ὀθωμανικὴ ἀπειλ.

 

1.-  Εἰς τὸ δημοσιευθὲν εἰς ΤΟ ΠΑΡΟΝ τῆς 12ης Σεπτεμβρου ἐ. ἔ. ἄρθρον μου ὑπὸ τὸν ττλον «Ἑλληνικὴ Αὐτοσυνειδησα καὶ Ἐθνικὴ Ἀνρθωσις» ἐσημεωσα, μεταξὺ ἄλλων, ὅτι οἱ ὀνομασες «ρωμηὸς» καὶ «ρωμηοσνη» εἶναι ἀποβλητες ἀπὸ τὸ λεξιλγι μας ὡς ἐθνικῶς ἀπαρδεκτες, διτι, - ὀφειλμενες στὴν ἀπονομὴ τῆς ἰδιτητος τοῦ ρωμαου πολτου ἀπὸ τὸν Ρωμαῖο Αὐτοκρτορα Καρακλλα τὸ 212 μ.Χ. σὲ ὅλους τοὺς ὑποδολους ττε λαοὺς τῆς Ἀνατολῆς, -  ἁπλῶς διαιωνζουν μνον τὴν ἀνμνησι τῶν χρνων τῆς ὑπὸ ρωμακὴν κυριαρχαν δουλεας μας. Ἤδη ἐναντον τῆς αὐτονοτου αὐτῆς θσεως, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ ἀμφισβητῆται ἡ προλευσις αὐτὴ τῶν δο ὀνομασιῶν, προβλλονται ἀντιρρσεις μὲ τὰ καταχωριζμενα ἀνωτρω, εἰς τὸ φιλξενο «ΠΑΡΟΝ», ἄρθρα τῶν κ.κ. Χρστου Δλκου, Καθηγητοῦ Φιλολογας, καὶ π. Γεωργου Δ. Μεταλληνοῦ, Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημου Ἀθηνῶν. Ἐπιβλλεται λοιπὸν τρα ἡ ἀνασκευὴ τῶν ἀντιρ- ρσεων αὐτῶν. Δυστυχῶς, αὐτὴ εἶναι ἡ μοῖρα τοῦ ἀνθρωπνου λγου. Πολλὲς φορὲς καὶ τὰ αὐτονητα χρειζονται ἐπεξηγσεις !

 

 

A.-

 ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΩΣ ΡΩΜΗΩΝ

Ἡ ὀνομασα Ἕλλην δὲν ἄλλαξε ποτὲ τὴν σημασα της.

 

2.-  Ὁ κ. Χρῖστος Δλκος εἰς τὸ πργματι ἀξιοπρσεκτο ἄρθρο του «Γιὰ μιὰ πραγματικὴ ἐθνικὴ πολιτισμικὴ στρατηγικ», μὲ ἔκδηλη τὴν ἐκ τῶν προτρων, προτοῦ νὰ τὸ διαβσῃ, ἀρνητικὴ προκατληψι γιὰ τὸ ἄρθρο μου, φοῦ τονζει κατὰ λξιν, ὅτι «ὀφελουμε νὰ παραδεχθοῦμε, ὅτι θτει τὰ πργματα στὶς θεμελιδεις τους διαστσεις, δηλ. ὡς προβλματα κατ’ἐξοχὴν ἰδεῶν, ἐθνικῆς αὐτογνωσας καὶ γλσσας», μνον παρενθετικῶς σημεινει, ὅτι μπορεῖ νὰ ἔχῃ κποιος ἐνστσεις ἐπὶ τοῦ ἰδικοῦ μου ἄρθρου «γιὰ ἐπὶ μρους ζητματα, ὅπως π.χ. τὴν ἀπρριψη τῶν ὀνομασιῶν ρωμης, ρωμηοσνη, τὶς ὁποῖες καθαγασε ἡ Ρωμηοσνη τοῦ Ρτσου ἢ τὸ ποντιακὸ δημοτικὸ τραγοῦδι γιὰ τὴν Ρωμανα ποὺ ‘’ἀνθεῖ καὶ φρει κι ἄλλο κ.λπ». Καὶ ἡ μὲν προκατληψις, ποὺ ἐμφανζει ὡς κατὰ συγκατβασιν (παραχρησιν ! ) τὴν συμφωνα του μὲ τὰ γραφμεν μου, εἶναι θμα ψυχισμοῦ τοῦ καθενς, πντως δὲν ἠμπορεῖ νὰ χαρακτηρζῃ ἕνα συνετὸ συζητητ. Κατὰ τὰ λοιπ, εἶναι φανερ, ὅτι μνον ἐπὶ τῆς ὡς παρδειγμα φερομνης γιὰ τὶς ὀνομασες «ρωμηὸς» καὶ «ρωμηοσνη» ἐνστσες του χρειζεται νὰ ἀπαντσω, μὴ δυνμενος φυσικὰ νὰ φαντασθῶ ἄλλες, μὴ διατυπομενες, «ἐνστσεις» τοῦ ἀρθρογρφου.

 

3.- Ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ θεωρῶ, ὅτι ἡ ὑπὸ τοῦ κ. Δλκου ἐπκλησις τοῦ Ρτσου τοὐλχιστον δὲν ὠφελεῖ. Θὰ ἠμποροῦσα καὶ ἐγ, νὰ ἐπικαλεσθῶ τὸν Ρτσον  πρὸς ἐπρρωσιν ἄλλου σημεου τοῦ ἄρθρου μου. Συγκεκριμνως συνο-μιλα μου μαζ του, ὅταν καθιερθηκε τὸ θρηνητικὸ μονοτονικ, κατὰ τὴν ὁποα μὲ ἀγανκτησι μοῦ ἐτνισε : «ἐγὼ δὲν ἐγκαταλεπω τὰ στολδια τῆς γλσσας μας (ἐννοῶν τοὺς τνους καὶ τὰ πνεματα), γιατὶ τὸ θλησαν μερικοὶ ἀνητοι καὶ ἀμαθεῖς»· καὶ εἶναι γνωστ, ὅτι πργματι μχρι τῆς τελευτῆς του ὁ Ρτσος ἐχρησιμοποιοῦσε στὴν γραφ του τὰ στολδια αὐτ. Καὶ δὲν τὸν ἐπικαλσθηκα γιὰ λγους ἀρχῆς. Διτι, ὅπως σὲ ὅλα, καὶ τοὺς ἀνθρπους δὲν θὰ πρπει νὰ ἀποτιμοῦμε ἀπὸ προσκομιδῆς μρους, ὅπως ἔλεγαν οἱ βυζαντινοὶ πργονο μας, καὶ νὰ καρπομεθα ἀπὸ αὐτοὺς μνον ὅσα μᾶς συμφρουν, ἀγνοοῦντες ἢ ἀπορρπτοντες τὰ λοιπὰ ἐνεργματ τους. Καὶ μλιστα, ὅταν πρκειται γιὰ τοὺς πνευματικος μας ταγος. Μνον ὅταν ἡ θερησις λγων καὶ ἔργων στὸ σνολ τους εἶναι θετικ, καθσταται ἀξιπιστη, ἑπομνως χρσιμη καὶ ὠφλιμη, οἱαδποτε ἐπὶ μρους ἐπκλησις. Κα, δυστυχῶς ἐν προκειμνῳ, ἡ ἀπροκατ-ληπτη θερησις γιὰ τὸν ὄντως ἐξαρετο ποιητὴ Γιννη Ρτσο δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι θετικ, ἀφοῦ ἐξμνησε μὲ ποημ του ἐμετικῶς καὶ αὐτὸν τὸν Στλιν !  Ἕνα ἀπὸ τοὺς στυγερτερους ἐγκληματες τοῦ 20οῦ αἰῶνος, ποὺ ἔσυρε στὸν θνατο δεκδες ἑκατομμυρων συνανθρπων μας. Δὲν ἠμπορεῖ λοιπὸν ττοια γραφδα νὰ ... « καθαγισῃ τὴν Ρωμηοσνη», ἀφοῦ «καθαγασε» καὶ ἕνα Στλιν ! ... Ἄχρηστη ἑπομνως καὶ ἡ ἐπκλησ της.

 

4.-  Ὡς πρὸς τὸ ἄλλο ὑπὸ τοῦ κ. Δλκου ἐπικαλομενο στοιχεῖο, ὄντως ἡ ποντιακὴ δημδης ποησις ἐθρνησε τὴν ἅλωσι τῆς Τραπεζοῦντος τὸ 1461 ἀπὸ τοὺς Τορκους καὶ τὴν διλυσι τοῦ κρτους της μὲ τὴν συγκινητικτατη ἀποστροφ : «Ἀλλοὶ ἐμᾶς καὶ β ἐμᾶς, πρθεν ἡ Ρωμανα, / μοιρολογοῦν τὰ ἐκκλησις, κλαῖγνε τὰ μοναστρια / κι ἂ Γιννες ὁ Χρυσστομον κλαει, δερνοκοπιται, / - Μὴν κλαῖς, Ἄ Γιννη μου, καὶ μὴ δερνοκοπισαι, / Ἡ Ρωμανα κι ἂν πρασεν, ἀνθεῖ καὶ φρει κι ἄλλο ». Ὅμως στοιχειδης ἱστορικὴ προσγγισις τῶν περιστσεων ἀφαιρεῖ λογικῶς κθε δυναττητα ἐπικλσες του πρὸς διαινισι τρα τῆς ὀνομασας τῶν Ἑλλνων ὡς «ρωμηῶν».

Πργματι, καὶ μετὰ τὴν μεταφορὰ τῆς πρωτευοσης τοῦ Ρωμακοῦ Κρτους στὴν Κωνσταντινοπολι, καὶ μετὰ τὴν διαρεσ του σὲ δυτικὸ καὶ ἀνατολικ, ἀκμη καὶ μετὰ τὴν κατλυσι ἀπὸ γερμανικὰ φῦλα τοῦ δυτικοῦ Ρωμακοῦ κρτους τὸ 476 μ.Χ., ἡ ἀδιαφιλονεικτως κρατοῦσα πολιτικὴ θεωρα ἦτο ἡ τοῦ ἑνιαου Ρωμακοῦ κρτους, ἐνσαρκουμνου στὸ διασῳζμενο ἀνατολικὸ τμῆμα του. Τὸ ὁποῖο μὲ τὴν διατρησι τῆς ὀνομασας ὡς Ρωμακῆς Αὐτοκρατορας  καὶ ἐνεκολποῦτο τὴν αἴγλην τοῦ ἐνδξου παρελθντος της. Ὁ Ἰουστινιανς, ἀπὸ τὴν ἰδαν ἀκριβῶς αὐτὴν τοῦ ἑνιαου ρωμακοῦ κρτους ἐμπνεμενος, ἐπεχερησε τὴν ἀνκτησι τοῦ δυτικοῦ τμματς του μὲ τὶς ἀτυχεῖς, καταστρεπτικὲς ἐκστρατεῖες του κατὰ τῶν Γτθων στὴν Ἰταλα. Εἶναι χαρα-κτηριστικ, ὅτι καὶ οἱ Γερμανοὶ ἡγεμνες ἀναγνωρζουν τὸν αὐτοκρτορα τοῦ Ρωμακοῦ Κρτους, τὸν ἑδρεοντα στὴν Κωνσταντινοπολι καὶ κπτουν μλιστα νομσματα μὲ τὸ ὄνομ του. Καὶ ἡ ἐκλογὴ τοῦ Ππα μχρι τοῦ Γρηγορου τοῦ Γ (731), γιὰ νὰ ἰσχῃ, ἐπικυρνεται  ἀπὸ τὸν Αὐτοκρτορα τοῦ Βυζαντου.

Ἀκμη καὶ ὁ Καρλομγνος (Κρολος Μγας, 768-814), τὸν ὁποῖον Γλλοι καὶ Γερμανοὶ διεκδικοῦν, ἐρζοντες, ὡς ἰδικν των, κυραρχος μὲ τοὺς κατακτητικοὺς πολμους του τῶν ἐδαφῶν τοῦ δυτικοῦ τμματος τῆς Αὐτοκρατορας, ἐπεδωξε τὴν οἰκειοποησι τῆς ἰδιτητος τοῦ Ρωμαου Αὐτοκρτορος, προκειμνου νὰ ἀπορροφσῃ ὡς δικαιοῦχος καὶ τὸ ἀνατολικὸ τμῆμα της. Ἡ προσπθεια μνον μερικῶς ἐπτυχε μὲ τὴν στψι του ἀπὸ τὸν Ππα τὰ Χριστογεννα τοῦ 800 ὡς Αὐτοκρτορος, Κυβερντου τοῦ Ρωμακοῦ Κρτους (imperator, Romanum gubernans imperium). Ἀλλὰ προσκαρως, διτι μὲ τὴν ἀντδρασι τῆς Κωνσταντινουπλεως εὑρθη τελικῶς συμβιβαστικὴ λσις τὸ 812, ἐπὶ αὐτοκρτορος Μιχαὴλ Ραγκαβ, μὲ τὴν ἀναγνρισι τοῦ Καρλομγνου ἁπλῶς ὡς «Βασιλως», χωρὶς ἀναφορὰ στὸ Ρωμακὸ Κρτος, καὶ ἀντλλαγμα τὴν ἀπδοσι τῆς Βενετας, τὴν ὁποα εἶχαν προηγουμνως, τὸ 810, καταλβει οἱ Φργκοι. Καὶ τοῦ λοιποῦ οἱ Βυζαντινοὶ ὀνομζουν τοὺς αὐτοκρτορς των «μεγλους βασιλεῖς» «αὐτοκρτορες καὶ βασιλεῖς» πρὸς δικρισ τους ἀπὸ τοὺς Φργκους. 

Ἡ δεσποτεα τῆς αἴγλης αὐτῆς τοῦ ὀνματος ἐπζησε καὶ μετὰ τὴν κατληψι τῆς Κωνσταντινουπλεως μὲ τὴν ΔΣταυροφορα ἀπὸ τοὺς Λατνους (1204) καὶ στὰ δημιουργηθντα μερικτερα Ἑλληνικὰ Κρατδια, τὸ Βασλειο (Αὐτοκρατορα) τῆς Νικαας (1206-1261),-  τὸ Δεσποτᾶτο τῆς Ἠπερου (1204-1323),- τὴν Αὐτοκρατορα τῆς Τραπεζοῦντος (1204-1461). Ἐπιβωσις ὄχι μνον στοὺς ἐπισμους κκλους, ἀλλὰ καὶ τὴν λακὴ συνεδησι. Γι’αὐτὸ καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ, μὲ τὴν κατληψι ἀπὸ τοὺς Τορκους τῆς Τραπεζοῦντος καὶ τὴν κατλυσι τῆς Αὐτοκρατορας της,  ἐθρνησαν, ὅπως ἀνωτρω,  τὴν πτῶσι τῆς «Ρωμανας», χωρὶς ὅμως ποτὲ νὰ χρησιμοποισουν ἢ διεκδικσουν γιὰ τὸν ἑαυτν τους τὴν ὀνομασα «Ρωμαῖοι» («ρωμηο»). Ἡ ὁποα καὶ εἶναι χαρακτηριστικ, ὅτι ἀπουσιζει ἀπὸ τὸν παρατεθντα θρῆνον.   

Πῶς λοιπν, μὲ ττοια ἀδιαμφισβτητα ἱστορικὰ γεγοντα, εἶναι λογικῶς δυνατ, νὰ γνεται τρα, ποὺ εἶναι παντελῶς διφορες οἱ περιστσεις, ἐπκλησις τῆς, πρὸς συγκεκριμνον πολιτικὸν σκοπὸν τῆς πρὸ χιλων καὶ πλον χρνων ἐποχῆς, ὀνοματολογας ἐκενης (ρωμακῆς αὐτοκρατορας, ρωμανας, κλπ.) πρὸς στριξι ὀνομασας τῶν σημερινῶν Ἑλλνων ὡς «ρωμηῶν» ;

 

5.-  Τὰ ἀνωτρω ἀνασκευζουν καταλυτικῶς καὶ τὴν ἐπιχειρουμνη «ἱστορικὴ» θερησι τοῦ ζητματος τῆς χρσεως ἢ ὄχι σμερα τῶν ὀνομασιῶν «ρωμηὸς» καὶ «ρωμηοσνη» στὸ δημοσιευμενο ἄρθρο τοῦ Καθηγητοῦ  π. Γεωργου Μεταλληνοῦ, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς πλον σημανοντες κληρικοὺς τῆς Ὀρθοδξου Ἐκκλησας μας, σημειωτον μὲ πλοσιο συγγραφικὸ καὶ ἄλλο ἔργον. Ὅμως ὁ ἐπὶ τοῦ θματος ἀντλογς του χαρακτηρζεται ἀπὸ ἐκ προοιμου ἀπαραδκτως καταφρονητικὴ ἀναφορὰ πρὸς τὴν ἄποψ μου καὶ ἐπκλησι ὑπὲρ τῆς ἰδικῆς του ἐπιχειρημτων ἀνιστορτων, ἀσταθῶν ἢ καὶ ἀντιφατικῶν. Ἡ κατδειξις τῶν διανοητικῶν αὐτῶν ἀστοχημτων καὶ ἐπιβλλεται ἤδη.

 

6.-  Τὸ ἄρθρο  τοῦ π. Μεταλληνοῦ, συνετγη πρὸς ἀντκρουσι τοῦ ἰδικοῦ μου. Ἐν τοτοις δὲν σημεινει τὴν πατρτητα αὐτοῦ, δὲν καταδχεται νὰ μὲ μνημονεσῃ, καὶ πρὸς ἐπτασι τῆς καταφρονητικῆς ἀναφορᾶς ἤδη ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τονζει κατὰ λξιν, ὅτι «για το νομα Ρωμης (=Ρωμαος) υπρχει μεγλη σγχυση, σ’εκενους φυσικ που ερασιτεχνικ ασχολονται με την ιστορα, εν σοι χουν τις επιστημονικς προποθσεις μπορον να κατανοσουν την ννοια και ιστορικ σημασα των εθνικν μας ονομτων».  Ἐκ προοιμου λοιπὸν ἡ ἐτυμηγορα δδεται, χωρὶς συζτησι ! Ἀπθμενος περὶ ἑαυτοῦ μεγαλαυχα τοῦ ταῦτα ὑποστηρζοντος μὲ τὴν αὐτοκατταξ του σ’αὐτος, ποὺ ἔχουν τὶς «ἐπιστημονικὲς προποθσεις» καὶ ἔτσι ἠμποροῦν μνον αὐτο, νὰ κατανοσουν τὴν ἔννοια καὶ τὴν σημασα τῶν ἐθνικῶν μας ὀνομτων, καὶ ὄχι ἐμεῖς, οἱ περιλειπμενοι, οἱ «ἐρασιτεχνικῶς μνον ἀσχολομενοι μὲ τὴν Ἱστορα», οἱ ὁποῖοι καὶ ἐκ τοῦ λγου αὐτοῦ «φυσικ», δηλαδὴ ἀναγκαως (!), περιππτουμε ἐπὶ τοῦ θματος σὲ μεγλη σγχυσι !  Τὸ κριτριο λοιπὸν τῆς σωστῆς γνσεως τοποθετεῖται ἀπὸ τὸν π. Μεταλληνὸ ὄχι στὴν οὐσα τῶν ὑποστηριζομνων ἀπψεων, ἀλλὰ στὴν φσι τῆς ἐνασχολσεως τοῦ ἐκφροντος αὐτς : γνωρζουν καὶ ὁμιλοῦν ἐπὶ τοῦ θματος σωστὰ μνον οἱ κατ’ ἐπγγελμα ἀσχολομενοι, ἐνῷ ἀντιθτως οἱ ἐρασιτεχνικῶς ἐγκπτοντες σ’αὐτὸ φυσικὰ καὶ διατελοῦν σὲ σγχυσι, πλανῶνται !  Ττοια διανοητικὴ ἐκτροπὴ δὲν χρειζεται εἰδικτερη ἀπντησι. Ἡ σοβαρτης ὅμως ἀπαιτεῖ σχετικῶς τὴν ὑπμνησι δο ἀληθειῶν. Πρῶτον, ὅτι στὶς θεωρητικὲς ἐπιστῆμες, καὶ μλιστα γιὰ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν Ἱστορα, δὲν χρειζεται ἰδιαιτρα ἐξειδκευσις, ἡ γνῶσις δὲν ἀνκει ἀποκλει-στικῶς σὲ ὡρισμνους, τοὺς εἰδικῶς ἀσχολουμνους ἀπὸ καθδρας ἢ ἄλλως· ἀλλὰ ἠμπορεῖ νὰ ἀποκτηθῇ πλρης ἀπὸ ὅλους ἀδιακρτως καὶ ἀκμη νὰ ὑπρχῃ ἑδραιοτρα σὲ ἐρασιτεχνικῶς ἀσχολουμνους παρὰ στοὺς κατ’ἐπγγελμα. Δετερον, ὅτι  δὲν εἶναι σπνιες οἱ περιπτσεις ἐρασιτεχνῶν, ποὺ ἀπεδεχθησαν κραταιτεροι καὶ τῶν εἰδικῶν ἐπιστημνων :  ἂς θυμηθοῦμε π.χ., ὅτι τὴν Τροα τὴν ἀνεκλυψαν ὄχι εἰδικοὶ ἀρχαιολγοι, ἀλλὰ ὁ ἐρασιτχνης Σλῆμαν, ὁ ὁποῖος καὶ στὴν ἀνασκαφὴ τῶν Μυκηνῶν ἐπρτευσε, ἐπσης ὁ ἐρασιτχνης Ἔβανς ἀνεκλυψε τὸ ἀνκτορο τῆς Κνωσοῦ, ὄχι εἰδικοὶ ἀρχαιολγοι, κλπ., κλπ. Ἐξηγεῖται ὅμως ἐπὶ τοῦ προκειμνου ἡ πρὸς τοὺς ἐρασιτχνες καταφρονητικὴ ἀποστροφὴ τοῦ π. Μεταλληνοῦ. Εἶναι ἡ πρχειρη καταφυγὴ τῆς γνριμης τακτικῆς ὅσων ‘’ἐπαντων ἀδυνατοῦν νὰ ἀπαντσουν πειστικῶς στὸν ἔλεγχο διανοητικῶν τους ἀστοχημτων.    

 

7.-  Καὶ συνεχζει ὁ π. Μεταλληνὸς μὲ τὸ θερημα, ὅτι, ναὶ μὲν τὸ ὄνομα «Ἕλλην» εἶναι τὸ κυριτερο ἐθνικ μας ὄνομα, ὅμως, κατὰ λξιν, «ἡ ἔννοι του  ποικλλει κατὰ περιδους καὶ ἄλλοτε εἶναι φυλετικὴ καὶ ἄλλοτε ἐθνικὴ πολιτιστικὴ θρησκευτικ, στοὺς τελευταους δὲ αἰῶνες καθαρὰ ἐθνικ».  Ττοια τοποθτησις λογικῶς πολλαπλῶς πσχει. Διτι, ἀφοῦ διαβλπει ποικιλα κατὰ περιδους τῆς ἐννοας τοῦ ὀνματος Ἕλλην, ὥστε νὰ εἶναι κθε περοδο ἄλλη, αὐτὸ σημανει, ὅτι κθε φορὰ ἡ λξις Ἕλλην χνει  τὴν κατὰ τὴν προηγουμνη περοδο ἔννοι της καὶ ἀποκτᾷ ἄλλη. Ὅμως ποτ, κατὰ καμμα περοδο τῆς Ἱστορας μας τσων χιλιετηρδων, ἡ λἐξις Ἕλλην δὲν ἔπαυσε νὰ δηλνῃ τὴν φυλετικ, τὴν  ἐθνικὴ  ταυττητα τῶν Ἑλλνων.  Καὶ προδλως εἶναι ἀκατανητη ἡ ἐπιχειρουμνη δικρισις μὲ τὴν διατπωσι «ἡ ἔννοια Ἕλλην... ἄλλοτε εἶναι φυλετικὴ καὶ ἄλλοτε ἐθνικ», ἀφοῦ φυλετικῶς Ἕλλην σημανει ἀκριβῶς ἐθνικῶς  Ὡς πρὸς δὲ τὶς ἐπικαλομενες ἄλλες ἔννοιες τοῦ ὀνματος Ἕλλην, ἐδῶ καὶ εἶναι αὐτφωρη ἡ σγχυσις τοῦ ταῦτα ὑποστηρζοντος. Πργματι :

Μὲ τὴν ἐκπολιτιστικὴ ἐκστρατεα τοῦ Μεγλου Ἀλεξνδρου καὶ τὸ ἔργον τῶν διαδχων αὐτοῦ ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς διεχθη τσον βαθως εἰς τὸ ἀπραντο κρτος του, ὥστε τοὐλχιστον στὶς περιοχὲς τῆς νοτιοανατολικῆς λεκνης τῆς Μεσογεου νὰ κυριαρχῇ ἀπολτως καὶ ἡ ἑλληνικὴ νὰ καταστῇ ἡ κοινῶς ἀπὸ ὅλους ὁμιλουμνη γλῶσσα. Ἀκμη καὶ ὁ συντηρητικὸς λαὸς τῶν Ἑβραων, κατοι ἰδιαιτρως συνδεδεμνος μὲ τὰ πτρια, τσον διεποτσθη ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμ, ὥστε καὶ πνευματικο του ταγοὶ (π.χ. Ἰσηπος Φλβιος υἱὸς Ματθα) νὰ γρφουν τὰ πονματ τους στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, καὶ ἐπσης νὰ μεταφρασθῇ ἀπὸ τοὺς ἑβδομκοντα τὸ ἱερ τους βιβλο, ἡ Παλαιὰ Διαθκη, στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, γιὰ νὰ γνεται κατανοητὸ ἀπὸ τοὺς Ἑβραους εἰδικτερα τῆς Αἰγπτου, οἱ ὁποῖοι, περὶ τὸ ἕνα ἑκατομμριο, εἶχαν ξεχσει τὴν μητρικ τους γλῶσσα καὶ μιλοῦσαν μνον τὴν ἑλληνικ. Ἡ πραγματικτης αὐτὴ ἐπβαλε στὴν ἀκολουθσασα Ρωμακὴν Αὐτοκρατορα ἀκμη καὶ προσαρμογὴν τοῦ Ρωμακοῦ Δικαου ἰδως πρὸς τὰ κρατοῦντα θσμια τοῦ ἑλληνικοῦ λακοῦ Δικαου τῶν ὑπὸ τὸ σκῆπτρο της λαῶν τῆς ἀνατολῆς. Καὶ πργματι ἡ πραγματοποιηθεῖσα (529-533) μεγαλειδης ἀπὸ τὸν Ἰουστινιανὸ  κωδικοποησις τοῦ Ρωμακοῦ Δικαου, μὲ τοὺς Πανδκτες (Digesta), τὶς Εἰσηγσεις (Institutiones) καὶ τὸν Κδικα (Codex), περιχει πμπολλες ττοιες τροποποισεις τοῦ κλασικοῦ ρωμακοῦ δικαου, γνωστὲς ὡς «παρεμβλματα» (interpolationes), μὲ τὰ ὁποῖα καὶ εἰδικωτρα ἐπιστμη ἀσχολεῖται, ἡ καλουμνη Παρεμβληματολογα. Καὶ στὴν συνχεια, ἐπειδὴ ἡ κωδικοποησις αὐτὴ καὶ οἱ μεταγενστερες Νεαρὲς αὐτοκρατορικὲς διατξεις ἦσαν γραμμνες στὴν λατινικὴ γλῶσσα, ἀκριβῶς γιὰ νὰ γνεται ἡ νομοθεσα εὐκλως κατανοητὴ ἀπὸ τοὺς ὑπηκους, τὸ μεγαλειωδστερο νομοθτημα τῆς βυζαντινῆς περιδου, τὰ Βασιλικὰ τοῦ αὐτοκρτορος Λοντος ΣΤ τοῦ Σοφοῦ (886-912), εἰς τὰ ὁποῖα περιελφθη ὁλκληρος ἡ Ἰουστινινειος νομοθεσα μὲ τὶς κατὰ τὸν 6ον καὶ 7ον αἰῶνα ἐπεξεργασες της, ἐγρφησαν στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Καὶ ναὶ μὲν κυριαρχοῦσε ἔτσι στὸν δημσιο καὶ ἰδιωτικὸ (ἐμπριο, συναλλαγς, κλπ.) βο τῶν λαῶν αὐτῶν τῆς ἀνατολῆς ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμς, πλὴν διετρησαν ὅλοι τὴν ἰδιοπροσωπα καὶ ἐθνικ τους ταυττητα. Ἦσαν ἐμποτισμνοι ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμ, ἀλλὰ ἦσαν Ἀσσριοι, Φονικες, Ἑβραῖοι, Αἰγπτιοι, κλπ, ἀκμη καὶ ὅταν μιλοῦσαν μνον ἑλληνικ, καὶ ὄχι Ἕλληνες·  καὶ οὔτε ὠνμαζαν ἑαυτοὺς Ἕλληνες, οὔτε κανεὶς ποτὲ διενοθη νὰ τοὺς ὀνομσῃ Ἕλληνες.

Ἀλλὰ τὸ παραμῦθι περὶ πολιτιστικοῦ νοματος τῆς λξεως «Ἕλλην»  δὲν πρωτοεμφανζεται τρα. Διετυπνεται στοὺς σγχρονους καιροὺς ἀρκετὰ συχν μὲ τν, ὄχι πντοτε ἀγαθῶν προθσεων, ἐπκλησι, ὅτι « Ἕλληνες εἶναι ὅσοι μετχουν τῆς ἑλληνικῆς παιδεας». Ἀλλὰ τὸ ἀπφθεγμα αὐτὸ στηρζεται σὲ ἡμιμθεια ἢ ἐσφαλμνη ἀνγνωσι ἢ σκπιμη διαστρβλωσι φρσεως τοῦ Ἰσοκρτους. Συγκεκριμνως, ὁ Ἰσοκρτης στὸν Πανηγυρικ του ( § 50 ), ἐκθειζων τὴν πνευματικὴ ὑπεροχὴ τῆς πλεως τῶν Ἀθηνῶν, ὥστε οἱ μαθητα της νὰ γνουν διδσκαλοι τῶν ἄλλων, προσθτει, ὅτι  «τὸ τῶν Ἑλλνων ὄνομα ... μηκτι τοῦ γνους ἀλλὰ τῆς διανοας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθε τοὺς τῆς παιδεσεως τῆς ἡμετρας ἢ τοὺς τῆς κοινῆς φσεως μετχοντας». Δηλαδ, ὁ Ἰσοκρτης λγει ὄχι ὅτι ὅσοι μετχουν τῆς ἑλληνικῆς παιδεας εἶναι πργματι  Ἕλληνες, ἀλλὰ ὅτι φανονται, ὅτι εἶναι Ἕλληνες  (δοκεῖν εἶναι, μᾶλλον). Στοιχειδης διαχρονικὴ παρατρησις : πντοτε, ὅπως καὶ σμερα, ὅσοι ἔχουν πλρη ξνη παιδεα π.χ. γαλλικ, δὲν εἶναι, οὔτε χρακτηρζονται ἐξ αὐτοῦ τοῦ λγου γλλοι, ἐὰν δὲν ἀνκουν ὄντως στὴν γαλλικὴ ἐθντητα, ἀλλὰ εἶναι ξνοι πρὸς αὐτν.  Ἡ ἔννοια «Ἕλλην» δὲν μεταβλλει περιεχμενο, δὲν χνει τὸ νημ της, δὲν γνεται πολιτιστικὴ μὲ τὶς ἀπομιμσεις τῆς πολιτιστικῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀκτινοβολας.

Πολὺ λιγτερο, δὲν ἀπκτησε ποτὲ θρησκευτικὴ σημασα, ὅπως ἰσχυρζεται παραδξως ὁ π. Μεταλληνς. Εἶναι βεβαως δεδομνο, ὅτι σὲ πρωτοχριστιανικὰ κεμενα οἱ εἰδωλολτρες ἀποκαλοῦνται συχνὰ Ἕλληνες. Ἀλλὰ τὸ γεγονὸς αὐτὸ στερεῖται κθε σημασας. Ἂς προσγειωθοῦμε : ὁ Χριστιανισμὸς ἀνεφνη ὡς ἰουδακὴ αἵρεσις σὲ μιὰ γωνιὰ τῆς Παλαιστνης. Ἀλλὰ ὅλη ἡ γρωθεν περιοχ, ὁλκληρος ἡ νοτιοανατολικὴ λεκνη τῆς Μεσογεου ἐδεσπζετο, ὅπως προεξετθη, ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Εἶναι ἔτσι ἐξηγσιμο τὸ γεγονς, ὅτι οἱ μὴ μυηθντες ἀκμη στὴν να θρησκεα, θεωρομενοι ἀπὸ τοὺς ὀπαδος της ὡς εἰδωλολτρες, νὰ προσδιορζωνται συλλογικῶς μὲ κοινὴ ὀνομασα καὶ, ἐπειδὴ κοινὸ σημεῖο ἀναφορᾶς των ἦτο ἀκριβῶς ἡ ἑλληνικ τους καλλιργεια, υἱοθετθηκε ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς πρωτοχριστιανοὺς γιὰ τοὺς εἰδωλολτρες συλλογικῶς ἡ ὀνομασα Ἕλληνες. Χωρὶς βεβαως, μὲ καμμιὰ λογικὴ καὶ νὰ σημανῃ αὐτ, ὅτι ἡ ὀνομασα Ἕλλην ἔχασε τὴν σημασα της ὡς δηλωτικῆς τοῦ ἀνκειν στὴν ἑλληνικὴν ἐθντητα, ὅτι ἀπβαλε τὸ νημ της καὶ ἀπκτησε ... θρησκευτικὴ σημασα ! ...

 

 

Β.-

ΤΑ  ΠΕΡΙ  ΤΑΥΤΙΣΕΩΣ  ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ  ΚΑΙ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

8.- Ἡ παντελῶς ἀστρικτη αὐτὴ θερησις περὶ δῆθεν μεταβολῆς (ἀλλαγῆς) κατὰ περιδους τῆς ἐννοας τῆς ὀνομασας Ἕλλην συμπληρνεται ἀπὸ τὸν π. Μεταλληνὸ μὲ τὸν ἰσχυρισμ, κατὰ λξιν, ὅτι  « τὸ ὄνομα Ρωμαῖος φανερνει τὴν τατιση Ἑλληνισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξας. Ρωμαῖος σημανει τελικὰ Ὀρθδοξος Χριστιανς». Πρκειται περὶ καταδλου διανοητικοῦ ἄλματος, ποὺ ὁδηγεῖ σὲ λογικὰ ἀδιξοδα. Διτι καὶ μετὰ τν, μὲ κρατικὴ ἐπιβολ, ἐπικρτησι τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν Ρωμακὴ Αὐτοκρατορα, ἡ ἔννοια τῆς Ὀρθοδοξας (τοῦ Ὀρθοδξου Χριστιανοῦ) ἀνκυψε μνον μετὰ τὸ ἐκκλησιαστικὸ σχσμα Ρμης – Κωνσταντινουπλεως, τὸ ὁριστικοποιηθὲν τὸ 1053, ὥστε πρὸ μὲν τῆς χρονολογας αὐτῆς καννας Ρωμαῖος δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ εἶναι Ὀρθδοξος Χριστιανς, ἀφοῦ ττοια ἔννοια δὲν ὑπῆρχε· ἀλλὰ καὶ μετὰ τὸ σχσμα οἱ ἀνκοντες στὴν Παπικὴ Ἐκκλησα Ρωμαῖοι δὲν ἦσαν Ὀρθδοξοι. Ὥστε μὲ καμμιὰ λογικὴ Ρωμαῖος δὲν σημανει Ὀρθδοξος Χριστιανς. Καὶ βεβαως δὲν ἠμπορεῖ να νοηθῇ, ὅτι «τὸ ὄνομα Ρωμαῖος φανερνει τὴν τατιση Ἑλληνισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξας», ἀφοῦ ἀπὸ πουθενὰ δὲν ἀνακπτει ἡ φανρωσις αὐτ. 

Καὶ  ἀκμη τὰ περὶ ταυτσεως Ἑλληνισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξας εἶναι ἄκρως ἀμφισβητσιμα.  Ὁ Ἑλληνισμὸς προπῆρξε κατὰ ἀρκετὲς χιλιετηρδες τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξας, οἱ δὲ μεταξ τους σχσεις δὲν ὑπῆρξαν πντοτε, ἰδως κατὰ τοὺς πρτους αἰῶνες τῆς νας θρησκεας, ἀγαθς.  Ἄλλωστε καὶ ἐννοιολογικῶς οἱ δο ὅροι ἀνκουν σὲ διαφορετικὲς κατηγορες ἰδεῶν, ἡ πρτη (Ἑλληνισμὸς) ἐμφανει ἐθνικὴ κοιντητα, ἡ δευτρα  (Ὀρθοδοξα) μαρτυρεῖ δγμα θρησκευτικῆς πστεως, ὥστε τὸ ἀνκειν σὲ δεδομνη ἐθνικὴ κοιντητα ἑτερονμως (ἀπὸ τὴν καταγωγὴ κλπ. ἀναλλοιτως) ὁρζεται, ἐνῷ ἡ ἀποδοχὴ θρησκευτικοῦ δγματος αὐτονμως (κατὰ τὴν συνεδησι, τὴν θλησι τοῦ καθενς, ποὺ ἠμπορεῖ καὶ νὰ μὴν ὑπρχῃ ἢ νὰ ἀλλξῃ) ἐνεργεῖται. Τατισις ἑπομνως τῶν δο ἐννοιῶν εἶναι λογικῶς ἀδιανητη. Ἀρκεῖ μλιστα νὰ σκεφθοῦμε, ὅτι, ἐὰν ταυτσουμε τὴν Ὀρθοδοξα μὲ τὸν Ἑλληνισμ, ὁδηγομεθα ττε στὸν παραλογισμ, νὰ θεωροῦμε, ὅτι καὶ οἱ ἄλλοι Ὀρθδοξοι λαοὶ (Βολγαροι, Σρβοι, Ρουμνοι, Ρῶσοι, κλπ.) εἶναι καὶ αὐτοὶ ... Ἕλληνες !  Ἐκτὸς τοτων, ναὶ μὲν τρα οἱ Ἕλληνες στὴν συντριπτικὴ πλειονοψηφα εἴμεθα Ὀρθδοξοι Χριστιανο, ἀλλὰ ὄχι καὶ ὅλοι ἀνεξαιρτως·  ὑπρχουν καὶ Ἕλληνες ἑτερδοξοι (καθολικο, διαμαρτυρμενοι καὶ ἄλλων δογμτων τοῦ Χριστια-νισμοῦ), καὶ ἀλλθρησκοι (μουσουλμνοι, ἑβραῖοι), καὶ αἱρετικο (μρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, κλπ.), καὶ στὶς ἡμρες μας οἱ λεγμενοι δωδεκαθεστς (ὀπαδοὶ τῆς ἀρχαας Ἑλληνικῆς θρησκεας), ἀκμη καὶ ἄθεοι. Καὶ ἀκμη, ἡ  τατισις Ὀρθοδοξας καὶ Ἑλληνισμοῦ εἶναι καὶ θρησκευτικῶς ἀνεπτρεπτη. Ὁ Χριστιανισμὸς δὲν ταυτζεται μὲ καμμιὰ ἀπολτως ἐθντητα, ἄρα οὔτε ἡ Ὀρθοδοξα μὲ τὸν Ἑλληνισμ.  Εἶναι γνωστὸ τὸ τοῦ Ἀποστλου Παλου εἰς τὴν πρὸς Γαλτας ἐπιστολν του (γ28) «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὺδὲ ἐλεθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ», ἕνα ἀπὸ τὰ ὑψηλτερα καὶ ἀνθρωπιντερα παραγγλματα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τὸ ὁποῖο, σημειωτον, καὶ βανει, - κατὰ τρπον εὐεξγητο ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ παιδεα τοῦ καταγομνου ἀπὸ τὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικας Ἀποστλου τῶν Ἐθνῶν, - συστοχως πρὸς ὅσα τὸ ἀρχαῖον ἑλληνικὸν πνεῦμα εἶχε πρὶν ἀπὸ αἰῶνες ἤδη διατυπσει, μὲ εὐρτερη μλιστα θερησι, κυρως μὲ τὸ τοῦ Δημοκρτου (460 – 370 π.Χ.) «ἀνδρὶ σοφῷ πᾶσα γῆ βατ· ψυχῆς γὰρ ἀγαθῆς πατρὶς ὁ ξμπας κσμος» (ἀπσπασμα 247 Diels).

Γιὰ τὸν λγον ἀκριβῶς αὐτν, τῆς οἰκουμενικτητος τοῦ Χριστιανισμοῦ, καὶ εἶναι τοὐλχιστον ἐπιπλαια καὶ ἀνιστρητα καὶ τὰ ὅσα κατὰ καιροὺς λγονται καὶ γρφονται γιὰ «ὀρθδοξα τξα» καὶ τὴν ἀνγκη προωθσες των στὸ ἐππεδο τῶν διεθνῶν σχσεων τῆς Πατρδος μας.  Νὰ μὴ ξεχνᾶμε, ὅτι διαχρονικῶς, μχρι καὶ προσφτων σχετικῶς ἡμερῶν (τοῦ βπαγκοσμου πολμου), ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπστη τὶς χειρτερες συμφορὲς ἰδως ἀπὸ ὁμοδξους μας, τοὺς Ὀρθοδξους Βουλγρους. Οἱ ὁποῖοι, ἂς σημειωθῇ, συντηροῦν ἀκμη καὶ σμερα τὶς εἰς βρος τῆς Μακεδονας καὶ Θρκης μας κατακτητικς των βλψεις μὲ τὸ ἐπσημο δγμα, ποὺ μλιστα ἐγκρθηκε ἀπὸ τὴν Ἀκαδημα Ἐπιστημῶν τῆς χρας των, ὅτι ἡ Βουλγαρα συνορεει γρωθεν μὲ βουλγαρικὰ ἐδφη !  Δὲν φθνει μνον ἡ ὀργὴ τοῦ κθε συνετοῦ καὶ συνειδητοῦ Ἕλληνος γιὰ τὴν ἀνασχυντη ἁρπακτικὴ αὐτὴ βουλιμα γειτνων μας σὲ βρος τῆς Πατρδος καὶ τῆς Ἱστορας μας ...

 

 

Γ.-

ΤΑ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ  ΜΑΣ  ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Τὸ αὐτοκφαλον τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας μνον ὠφλησε αὐτὴν καὶ τὸν Ἑλληνισμν, ἀλλὰ καὶ τὸ Πατριαρχεῖον.

 

9.-  Ὑπρχει ὅμως καὶ μα παρλληλη πτυχὴ τῶν ἀβασμων ἰσχυρισμῶν περὶ δῆθεν ταυτσεως Ἑλληνισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξας. Οἱ ὑποστηρικτς των, μεταξὺ δὲ αὐτῶν προεχντως ὁ ἴδιος π. Γεργιος Δ. Μεταλληνς,  διατενονται ἐπσης, ὅτι ἡ ἀνακρυξις τοῦ αὐτοκεφλου τῆς ἑλληνικῆς Ἐκκλησας καθιερθη πραξικοπηματικῶς ἀπὸ τοὺς Βαυαροὺς καὶ μνον ἔβλαψε καὶ τὴν Ἐκκλησα μας καὶ τὸν Ἑλληνισμν. Προπαγανδζουν δ, ἀμσως καὶ ἐμμσως,  τὴν ἐπανυπαγωγὴ τῆς Ὀρθοδξου Ἐκκλησας μας στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, δηλαδὴ τὴν ἐπνοδ μας στὰ ἐπὶ τουρκοκρατας ἰσχσαντα ! ...

Καὶ οἱ ἰσχυρισμοὶ αὐτοὶ δὲν ἔχουν κκκον ἀληθεας, εἶναι παντελῶς ἀναληθεῖς. Διαψεδονται ἐξ ὁλοκλρου ἀπὸ τὰ γεγοντα. Ἡ κατδειξις τῶν ὁποων καὶ ἐπιβλλεται ἤδη. Μὲ πλρη τεκμηρωσι, γιὰ νὰ μὴ παραπλανᾶται τσον ἀσυστλως ὁ εσεβὴς Ἑλληνικὸς λας, μὲ τσον μλιστα βλαβερὲς γιὰ τὴν ἐθνικ μας κοιντητα συνπειες, δηλαδὴ τὴν ὑποβοθησι τῶν νεο-ὀθωμανικῶν βλψεων τῶν γειτνων μας. 

Τὸ αὐτοκφαλον τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας ἔναντι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχεου, σημειωτον μνον ἀπὸ διοικητικῆς πλευρᾶς - διτι ἀπὸ πνευματικῆς πλευρᾶς ἡ Ἐκκλησα μας δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ εἶναι καὶ ὑπρχει πντοτε, ὅπως ἀναγρφῃ καὶ τὸ ἰσχῦον Σνταγμ μας (ἄρθρον 3 § 1), «ἀναποσπστως ἡνωμνη δογματικῶς μὲ τὴν Μεγλην Ἐκκλησαν τῆς Κωνσταντινουπλεως καὶ κθε ἄλλη ὁμδοξη Ἐκκλησα τοῦ Χριστοῦ» -,   διεκηρχθη διὰ πρξεων τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτεας, συγκεκριμνως διὰ τοῦ βασιλικοῦ διατγματος τῆς 23ης Ἰουλου 1833 καὶ ἀκολοθως διὰ τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ Συντγματος τοῦ 1844. Καὶ βεβαως δὲν εἶναι ἀπρροια τῆς ἀναγνωρσες του διὰ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τμου τῆς 29ης Ἰουνου 1850, ὅπως ἀβασμως ὑποστηρζεται, ἀφοῦ ἡ ἀναγνρισις αὐτὴ νομικῶς δὲν ἦτο καθλου ἀπαρατητη.

Τὸ αὐτοκφαλον ὑπῆρξεν ἡ φυσιολογικὴ συνπεια τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησας τῆς χρας. Τὸ ζητοῦσαν καὶ οἱ λγιοι τοῦ Ἔθνους : ὅπως ἔγραφεν ὁ μεγλος διδσκαλος τοῦ Γνους Ἀδαμντιος Κοραῆς, «ἐλευθρων καὶ αὐτονμων Γραικῶν κλῆρος εἶναι ἀπρεπστατον νὰ ὑπακοῃ εἰς προσταγὰς Πατριρχου ἐκλεγομνου ἀπὸ τραννον καὶ ἀναγκασμνου νὰ προσκυνῇ τραννον» (βλπε στὴν ἔκδοσι τοῦ Μορφωτικοῦ Ἱδρματος τῆς Ἐθνικῆς Τραπζης τῆς Ἑλλδος ὑπὸ τὸν ττλο Ἀδαμαντου ΚΟΡΑΗ, Προλεγμενα στοὺς Ἀρχαους Ἕλληνες Συγγραφεῖς, τμον Β, 1988, σελ. 724).

Ἀλλὰ καὶ ἐκ τῶν πραγμτων τὸ αὐτοκφαλον ἐπεβλλετο. Διτι ἡ Ἐλληνικὴ Ἐκκλησα εἶχε καταστῆ οὐσιαστικῶς ἐλευθρα, ὁ κλῆρος τῆς Ἑλλδος εἶχε διακψει κθε δεσμὸν μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, καννας ἐπσκοπος διωρισμνος ἀπὸ τὸν Πατριρχην ἢ τὴν Πατριαρχικὴν Σνοδον δὲν ἐγνετο πλον δεκτὸς εἰς τὰ ἀπελευθερομενα ἀπὸ τὴν ὀθωμανικὴ κυριαρχα ἐδφη καὶ καννας ἀπὸ τοὺς εἰσπραττομνους φρους καὶ εἰσφορὲς δὲν ἀπεστλλετο πλον ἀπὸ τὶς εἰς αὐτὰ Ἑλληνικὲς Ἐκκλησες καὶ Μοναστρια εἰς τὸ Πατριαρχεῖον. Ἀκμη οὔτε εὐχὲς γιὰ τὸν Πατριρχην ἀνεπμποντο πλον στὶς Ἐκκλησες, ἀλλὰ ἀντὶ γι’αὐτὲς ἠκολουθεῖτο τὸ τυπικν, κατὰ λξιν, «Μνησθτω Κριος πσης Ὀρθοδξου Ἐκκλησας», ποὺ συνειθζετο στὰ τρα ἄλλα Ὀρθδοξα Πατριαρχεῖα (Ἀλεξανδρεας, Ἱεροσολμων, Ἀντιοχεας) καὶ τὶς ἀνεξρτητες Ἐκκλησες. Ἔτσι ἡ Ἐκκλησα τῆς ἀπελευ-θερωθεσης Ἑλλδος κατληξε νὰ μὴν ἔχῃ καννα διοικητικὸν προστμενον, νὰ μνουν ἀρκετὲς ἐπισκοπὲς χηρεουσες καὶ πολλὰ προβλματα ἄλυτα καὶ γενικῶς νὰ κυριαρχσῃ στὰ ἐκκλησιαστικὰ πλρης σγχυσις καὶ ἀνομα. Ὁ Καποδστριας προσεπθησε νὰ βλῃ σὲ ὅλα αὐτὰ τξι μὲ τὴν ἵδρυσι μιᾶς προσωρινῆς κληρικῆς ἐπιτροπῆς ἀπὸ τρεῖς ἐπισκπους πρὸς ἐπιμλεια τῶν ὑποθσεων τοῦ κλρου, ἀλλὰ ἡ ὁριστικὴ ἀντιμετπισις τῆς καταστσεως συνετελσθη μὲ τὴν ἀνακρυξι τοῦ αὐτοκεφλου [ βλπε γιὰ τὰ ἀνωτρω τὸ ἔργον τοῦ μλους τῆς Βαυαρικῆς Ἀντιβασιλεας Γεωργου Λουδοβκου φὸν ΜΑΟΥΡΕΡ, Ὁ Ἑλληνικὸς Λας, τμος Α, μετφρασις ἀπὸ τὰ γερμανικὰ Ἑφτου Εὐσταθου Καραστθη, Ἀθῆναι 1943, §§ 183 ἑπ,, σελ. 372  ἑπ.]. Ἡ ἀντιμετπισις αὐτὴ ἔγινε κατπιν ὁμοφνου ἀποφσεως καὶ ὑποδεξεως τῆς εὐρυτρας νοητῆς Ἱεραρχας, ἀφοῦ συμμετσχον εἰς αὐτὴν ὅλοι οἱ τοποθετημνοι ἢ καὶ ἁπλῶς παρεπιδημοῦντες στὴν Ἑλλδα Μητροπολτες, Ἀρχιεπσκοποι καὶ Ἐπσκοποι, χωρὶς τὴν παρουσα κυβερνητικῶν ἀξιωματοχων  [ βλπε τὸ ἴδιο ἔργο τοῦ ΜΑΟΥΡΕΡ, Ὁ Ἑλληνικὸς Λας, τμος Β, μετφρασις Καθηγητοῦ Χρστου Πρτσικα, Ἀθῆναι, 1943, §§ 292 ἑπ., σελ. 124 ἑπ. ]. Δὲν ἐπεβλθη λοιπὸν ἡ αὐτοκεφαλα,  ὅπως ψευδῶς ὑποστηρζεται, ἐναντον τῆς θελσεως τοῦ κλρου μὲ μνη τὴν αὐθαρετη θλησι τῆς Βαυαρικῆς Ἀντιβασιλεας. 

Καὶ ἀκμη ἡ διακρυξις τοῦ αὐτοκεφλου τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας ἦτο καὶ ἀπὸ τοὺς καννες τῆς Ἐκκλησας ἐπιβεβλημνη. Ἰδως ἀπὸ τὸν ιζ Καννα τῆς Δ Οἰκουμενικῆς Συνδου,κατὰ τὸν ὁποῖον «εἴ τις ἐκ βασιλικῆς ἐξουσας ἐκαινσθη πλις ἢ αὖθις καινισθεη, τοῖς πολιτικοῖς καὶ δημοσοις τποις καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν παροικιῶν ἡ τξις ἀκολουθεῖται»∙  ὅπως καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον τοῦ Μεγλου Πατριρχου Φωτου, εἰς τὴν κατὰ τὸ ἔτος 861, ἐπ’εὐκαιρᾳ τῆς εἰς τὸν πατριαρχικὸν θρνον Κωνσταντι-νουπλεως ἀναρρσες του, ἀπντησν του πρὸς τὸν Ππαν τῆς Ρμης Νικλαον Α, κατὰ τὴν ὁποαν «τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ μλιστ γε τὰ περὶ τῶν ἐνοριῶν δκαια ταῖς πολιτικαῖς ἐπικρατεαις καὶ διοικσεσι συμμεταβλλεσθαι εἴωθεν», ὅτι δηλαδὴ τὰ ἐκκλησιαστικὰ συμμεταβλλονται μὲ τὶς ἐδαφικὲς μεταβολὲς τῶν κρατῶν.Πρᾶγμα, ἄλλωστε, τὸ ὁποῖον καὶ ἀπετλει τὴν ἐπὶ αἰῶνες κρατοῦσαν ἐκκλησιαστικὴν πρακτικν.  Μὲ τὴν ὁποαν καὶ ὑπχθη χρις εἰς τὴν Εἰκονομαχαν τὸ «Ἰλλυρικν», δηλαδὴ ἡ Βαλκανικὴ χερσνησος, εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπλεως, ἐνῷ προηγουμνως ἀνῆκεν εἰς τὴν Παπικὴν Ἐκκλησαν τῆς Ρμης, καὶ ἀνκυψαν καὶ αἱ κατὰ κρτη αὐτοκφαλες Ἐκκλησες καὶ ἔχομεν αὐτοδιοικομενα τὰ Πατριαρχεῖα Ρωσας, Σερβας, Ρουμανας, Ἰβηρας (Γεωργας), Βουλγαρας καὶ τὶς Ἀρχιεπισκοπὲς  Κπρου (αὐτοκφαλον ἤδη δυνμει τοῦ Η καννος τῆς Γ Οἰκουμενικῆς Συνδου τοῦ 431, ἤτοι κατὰ 1500 καὶ πλον χρνια πρὸ τῆς ἱδρσεως τοῦ Κυπριακοῦ κρτους !), Ἑλλδος, Πολωνας καὶ Ἀλβανας.

 

10.-  Ἐκτὸς ὅμως ὅλων τῶν ἀνωτρω, ἡ καθιρωσις τοῦ αὐτοκεφλου μνον ὠφλησε καὶ σὲ τποτε δὲν ἔβλαψε, οὔτε τὴν Ἑλληνικὴν Ἐκκλησαν, οὔτε τὸν Ἑλληνισμν. Πρὸ παντὸς διησφλισε τὴν ἀξιοπρπεια τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας καὶ τὴν ἐλευθερα τῆς ἑλληνικῆς συνειδσεως καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ φρονματος τῶν Ἑλλνων κληρικῶν παντὸς βαθμοῦ. Τὰ ὁποῖα καὶ φοβερῶς ἐδεινοπθησαν δι’ ὅσους διατελοῦσαν ὑπὸ τὴν διοικητικὴν ἐποπτεαν τοῦ Πατριαρχεου.

Ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν ἡ αὐτοκεφαλα της, ἡ Ἐκκλησα μας δὲν θὰ ἠδνατο νὰ συμπαρασταθῇ καὶ δὲν θὰ ηὐλγει τὰ ὅπλα μας κατὰ τὴν ἀκολουθσασαν ἀπελευθερωτικὴν χωρῶν Ἑλληνικῶν (Ἠπερου, Μακεδονας, Θρκης, νσων) ἐξρμησιν τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Θὰ ἐκινδνευε τοὐναντον ὁ ἀπελευθερωτικὸς ἐκεῖνος ἀγὼν νὰ ἀφορισθῇ ὑπὸ τοῦ, εἰς τὴν ὀθωμανικὴν ἁρπγην διατελοῦντος, Πατριρχου. Ὅπως καὶ ἔγινε τὸν Ἰονιον τοῦ 1854  μὲ τὸ συνοδικὸ γρμμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριρχου Ἀνθμου Στ περὶ καθαιρσεως τοῦ Ἐπισκπου Σταγῶν Κυρλλου γιὰ ἐνθρρυνσι καὶ συμμετοχ του στὸ ἀπελευθερωτικὸ κνημα τοῦ 1854 τῆς Θεσσαλας πρὸς ἀποτναξι τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ (βλπε Θεσσαλικὸ Ἡμερολγιο, τμος 34, 1998, σελ. 185-192). 

 Ὅπως ἄλλωστε καὶ προηγουμνως  εἶχε γνει μὲ τὸν ἀφορισμὸν τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ἐπαναστσεως τοῦ 1821, καὶ ὀνομαστικῶς τῶν πρωτεργατῶν της Ἀλεξνδρου Ὑψηλντου  καὶ Ἡγεμνος τῆς Μολδαβας Μιχαὴλ Σοτσου, ἀπὸ τν, ἀκολοθως μαρτυρσαντα, Πατριρχην Γρηγὀριον τὸν Ε, καὶ μλιστα ὄχι μὲ μα, ἀλλὰ μὲ ἕξη ἐγκυκλους καὶ συστατικὲς ἐπιστολς του, ἀπὸ τὶς ὁποῖες, σημειωτον, μα συνυπεγρφη ἐκτὸς τῶν 21 συνοδικῶν Ἀρχιερων καὶ ἀπὸ τὸν Ἱεροσολμων Πολκαρπον.

 Καὶ δὲν ἐπρκειτο περὶ μεμονωμνης ἐθνικῆς τοῦ Πατριαρχεου ἀπρεπεας. Διτι δυστυχῶς καὶ ἡ πρὸ τῆς ἐθνεγερσας τοῦ 1821 πολιτεα του ὑπῆρξε παρομοα : ἐξαπστελλεν ἐγκυκλους πρὸς τοὺς Ἕλληνας ὑποδολους, μὲ τὶς ὁποῖες τοὺς ζητοῦσε, νὰ ἀποκηρξουν κθε ἐπαναστατικὸν κνημα καὶ τοὺς προτρεπε, ἐὰν τυχὸν εἶχον ἐξεγερθῆ, νὰ καταθσουν τὰ ὅπλα, καὶ νὰ δηλσουν πλρη καὶ δουλικὴν ὑποταγὴν καὶ εὐπεθειαν εἰς τὴν «θεθεν Βασιλεαν» τοῦ Τορκου Σουλτνου, διτι «πᾶς ὁ ἀντιτασσμενος αὐτῇ τῇ θεθεν ἐφ’ ἡμᾶς τεταγμνῃ κραταιᾷ Βασιλεᾳ, τῇ τοῦ Θεοῦ διαταγῇ ἀνθστηκεν» ! Ἀλλὰ καὶ ὁ, διδοχος τοῦ φρικτῶς μαρτυρσαντος Γρηγορου τοῦ Ε, Πατριρχης Εὐγνιος Β, σημειωτον Βολγαρος τὴν καταγωγὴν καὶ «σχεδὸν ἀγρμματος, ἀλλὰ τολμηρὸς καὶ θρασὺς εἰς τὸ λγειν», κατηγορηθεὶς καὶ γιὰ κατδοσι θυμτων πρὸς τοὺς Τορκους, μὲ ἐπανειλημμνες ἐγκυκλους του πρὸς τοὺς ἀγωνιζομνους γιὰ τὴν ἐλευθερα τους Ἕλληνες τοὺς καλοῦσε νὰ μετανοσουν  καὶ δηλσουν δουλικὴν ὑποταγὴν καὶ εὐπεθειαν πρὸς τὸν Τοῦρκον Σουλτᾶνον, καὶ ἐναντον τῶν ἀμετανοτων ἐξετξευεν ἀπειλὲς κατὰ τῆς ζωῆς, τῆς περιουσας, τῆς οἰκογενεας καὶ τῆς πατρδος των, καὶ κυρσεις χωρὶς ἔλεος, ποὺ θὰ τοὺς ἐπιβλῃ ὁ Ὀθωμανὸς κυραρχος, ἐνῷ θὰ τοὺς τιμωρσῃ ἀμειλκτως καὶ ὁ Θες !

Καὶ τ φρικττερον : καὶ μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος καὶ τὴν δημιουργαν τοῦ νεοελληνικοῦ κρτους ἡ πρὸς τὸν Τοῦρκον δυνστην δουλικτης τοῦ Πατριαρχεου ἔφθασε μχρι τοῦ ἀπιστετου σημεου, ὁ ττε Πατριρχης Ἀγαθγγελος Α μὲ ἐγκκλιν του τοῦ Φεβρουαρου τοῦ 1828 νὰ καλσῃ τοὺς κατοκους τῆς Πελοποννσου καὶ τῶν ἀπελευθερωθεισῶν νσων τοῦ Αἰγαου Πελγους, νὰ μετανοσουν, νὰ δηλσουν ὑποταγὴν εἰς τὸν Σουλτᾶνον καὶ νὰ ἐπανλθουν ὑπὸ τὸν Ὀθωμανικὸν ζυγν ! Πατριαρχικὴ δὲ ἀντιπροσωπεα, εἰδικῶς ἐλθοῦσα, ἐπδωσε τὸ αἴτημα αὐτὸ ἰδιοχερως καὶ εἰς τὸν ἀεμνηστον Κυβερντην τῆς Ἑλλδος Ἰωννην Καποδστριαν, ὁ ὁποῖος φυσικὰ καὶ εὐθως ἀπρριψε τὴν ἐξωφρενικὴν καὶ ἀντεθνικὴν αὐτὴν Πατριαρχικὴν νουθεσαν καὶ ἔκκλησιν πρὸς ἐθελοδουλεαν [ γιὰ ὅλα τὰ ἀνωτρω βλπε τὴν ἐξαιρετικῶς τεκμηριωμνη καὶ ἐνδιαφρουσα μελτη τοῦ ἀειμνστου Καθηγητοῦ Δημητρου Σοφιανοῦ «Ἐγκκλιοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριρχη Εὐγενου Β περὶ δουλικῆς ὑποταγῆς τῶν Ἑλλνων στὸν Ὀθωμανὸ κατακτητ», εἰς τὸν Β τμον τοῦ Δελτου τοῦ Κντρου Ἐρενης τῆς Ἱστορας τοῦ Νεωτρου Ἑλληνισμοῦ τῆς Ἀκαδημας Ἀθηνῶν, Ἀθνα, 2000, σελ. 19 ἑπ., ὅπου καὶ τὰ κεμενα τῶν Πατριαρχικῶν ἐγκυκλων καὶ τῆς ἀπαντσεως τοῦ Καποδιστρου ].

Ἐν ὄψει τῶν ἱστορικῶν αὐτῶν δεδομνων ἡ αὐτοκεφαλα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας ὄχι μνον ἐπεβλλετο χριν ὑψστων  συμφερντων τοῦ Ἑλληνισμοῦ, συγκεκριμνως τῆς ἀπρσκοπτης διεξαγωγῆς τοῦ ὑπὲρ τῆς ἐλευθερας του ἀγῶνος. Ἀλλὰ  οὐσιαστικῶς εὐηργτησε καὶ τὸ Πατριαρχεῖον, διτι τὸ ἔβγαλεν ἀπὸ τὴν δεινὴ θσι, νὰ γνεται ἑκστοτε ἐκφραστὴς ἀνθελληνικῶν παραινσεων καὶ εὐτελὴς συνεργτης τῶν Τορκων στὴν κατσβεσι τῶν ἀπελευθερωτικῶν τοῦ Ἑλληνισμοῦ κινημτων ! 

Καὶ ἡ πολλαπλῆ αὐτὴ ἀπὸ τὸ αὐτοκφαλον τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας ὠφλεια ἀνκυψεν ὄχι μνον ττε. Καὶ ὁ κατὰ τὸν β παγκσμιον πλεμον ἐπικὸς ἀγὼν τῆς Ἑλλδος, λγῳ τῆς κατ’ αὐτὸν οὐδετερτητος τῆς Τουρκας, δὲν θὰ ἠδνατο νὰ διεξαχθῇ μὲ συμπαρισταμνη τὴν Ἑλληνικὴν Ἐκκλησαν, ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν ἡ αὐτοκεφαλα της. Καὶ ἀκμη : οὔτε ὁ θρυλικὸς ἀπελευθερωτικὸς ἀγὼν τῆς Ε.Ο.Κ.Α. τῶν Κυπρων ἀδελφῶν μας θὰ ἠδνατο νὰ ἔχῃ πρωτεουσαν τὴν συμμετοχὴν τῆς Ἐκκλησας τῆς Κπρου, ἐὰν αὐτὴ δὲν ἦτο ἀνεξρτητος ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπλεως.

Βεβαως ἡ ἀνωτρω πολτιμη συμπαρστασις τῆς Ὀρθοδξου Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας μας πρὸς τὴν ἀγωνιζομνη ὑπὲρ τῆς ἐλευθερας ἐθνικ μας κοιντητα μὲ καμμιὰ λογικὴ δὲν σημανει καὶ ὑποκατστασι τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξα. Ὁ Ἑλληνισμὸς, ὅπως καὶ ἀνωτρω ἐτονσθη, προπῆρξε τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐπὶ χιλιετηρδες, κατὰ τὶς ὁποῖες ἰσοσθενῶς, ὅπως καὶ μετ’αὐτν, ἀγωνσθηκε πντοτε ὑπὲρ τῆς ἐλευθερας του.  Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ἀνιστρητη καὶ βλακδης κθε καὶ συμβολικὴ ἔστω παραγνρισις τῆς ἀληθεας αὐτῆς. Ἐκ τοῦ λγου αὐτοῦ καὶ εἶναι πολλαπλῶς ἀπαρδεκτη ἡ πραγματοποιηθεῖσα πρὸ ἐλαχστων ἐτῶν ἐπικλλησις εἰς τὸ ἐπὶ τῆς πλατεας Συντγματος, ἐδῶ εἰς τὰς Ἀθνας, Μνημεῖον τοῦ Ἀγνστου Στρατιτου μαρμαρνου Σταυροῦ, καὶ μλιστα ἀντιαισθητικτατα μαρου ἐπὶ τοῦ λευκοῦ μαρμαρνου Μνημεου, προφανῶς γιὰ νὰ διακρνεται καὶ ἐξ ἀποστσεως κατὰ τὴν λογικὴν αὐτῶν, ποὺ ἐβεβλωσαν ἔτσι τὸ Ἱερτερον Μνημεῖον τοῦ Ἔθνους.  Βεβλωσις, μὲ τὸν ὑποβιβασμν του ἀπὸ Μνημεου ὅλων τῶν ἀνὰ τὶς χιλιετηρδες πεσντων ὑπὲρ τῆς ἐλευθερας Ἑλλνων εἰς Μνημεῖον μνον Χριστιανῶν, τῶν, μετὰ τὴν ὁλοσχερῆ (περὶ τὸν 7ον μὲ 8ον αἰῶνα) ἐπικρτησι στὴν Ἑλλδα τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀγνων τοῦ Ἔθνους, μὲ ἐκμηδνισι τῆς προσφορᾶς τῶν ὑπὲρ τῆς ἐλευθερας του πεσντων μὴ Χριστιανῶν, δηλαδὴ ὅλων γενικῶς τῶν ἐπὶ χιλιετηρδες πρὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τῶν ὅσων μετ’αὐτὸν ἠγωνσθησαν μὴ Χριστιανῶν Ἑλλνων. Φυσικ, ἐὰν ὑπῆρχε γρηγοροῦσα Πολιτεα θὰ ἀπεξλωνεν ἀμσως τὴν ἀποτολμηθεῖσαν ὕβριν, δικουσα τοὺς ἐμνευστὲς καὶ ἐκτελεστς της.-      

 

Δ.-

ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ  ΑΠΕΙΛΗ  ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΙΣ  ΚΑΤ’ ΑΥΤΗΣ

 

11.-  Καὶ γιὰ νὰ ἐπανλθω στὸ κριο θμα τοῦ παρντος ἄρθρου.  Ἡ ἐμμονὴ στὴν χρῆσι καὶ σμερα τῆς ὀνομασας «ρωμηοὶ» γιὰ τοὺς Ἕλληνες, ἐκτὸς τῶν ὅσων ἀνωτρω ἐξετθησαν, ἐγκλεει καὶ ἕνα χειρτερο κνδυνο. Ἡ ἐπγνωσις τοῦ ὁποου καὶ ὡδγησε τὸν γρφοντα στὴν ἀνωτρω διεξοδικὴ ἀντκρουσι καὶ ἀνασκευὴ τῶν συναφῶν φληναφημτων.  Καὶ ὁ κνδυνος εἶναι, ὅτι μὲ τὴν χρῆσι αὐτὴ ξαναγυρνᾶμε στὴν ἐποχὴ τῆς τουρκοκρατας, κατὰ τὴν ὁποαν οἱ ὀθωμανοὶ δυνστες μᾶς ὠνμαζαν «ρωμηος»· ὀνομασα ὅμως τὴν ὁποαν οὐδποτε ἐχρησιμοποησεν ὁ λας, οὔτε καὶ ττε, ὀνομασα, ἡ ὁποα δὲν συναντᾶται οὔτε στὴν λογα, οὔτε,  τὸ σημαντικτερον, στὴν ἑλληνικὴ λακὴ παρδοσι.

Δὲν πρπει λοιπὸν οὔτε ἀσυναισθτως νὰ ἐπανλθουμε στὴν ὀνομαστικὴ αὐτὴ πρακτικὴ τῶν Τορκων, τὴν ὀνομασα μας ὡς ρωμηῶν, γιατὶ ἔτσι ὑπηρετοῦμε οὐσιαστικῶς τὴν ὑλοποησι φανερῆς, πολλαπλῶς ἐκδηλουμνης,  πολιτικῆς νεο-ὀθωμανισμοῦ, τὴν ὁποαν ἀπὸ ἐτῶν ἀκολουθεῖ ἡ σγχρονη Τουρκα.  Νεο-ὀθωμανικὴ πολιτικ, τὴν ὁποαν ἀναισχντως διακη-ρσσει τρα δημοσως καὶ ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Τουρκας Ἀχμὲτ Νταβοτογλου μὲ τὸ πρσφατο βιβλο του «Τὸ στρατηγικὸ βθος. Ἡ διεθνὴς θση τῆς Τουρκας»  (ἑλληνικὴ μετφρασις Νικολου Ραπτοπολου μὲ τὴν ἐπιστημονικὴν ἐπιμλεια τοῦ Καθηγητοῦ Νεοκλους Σαρρῆ, ἐκδσεις Ποιτητα, 2010).

Στὴν νεο-ὀθωμανικὴ αὐτὴ τουρκικὴ πρκλησι χρειζεται, γιὰ λγους στοιχειδους αὐτοσυντηρσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ, διαφυλξεως τῆς ἐδαφικῆς του ἀκεραιτητος καὶ ἐθνικῆς του αὐθυπαρξας, καταλυτικὴ καὶ ἄμεση ἀπντησι. Δὲν πρκειται φυσικὰ τὴν ἀπντησι αὐτὴ νὰ δσω μὲ τὸ παρὸν ἄρθρο μου. Δὲν ἔχω τρα θεσμικῶς ττοια ἁρμοδιτητα, ἀντικροσεως ἐπισμων ἀπψεων Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν ξνου κρτους.  Ἄλλοι εἶναι οἱ ἁρμδιοι. Θὰ περιορισθῶ μνον στὴν καταγραφὴ συγκεκριμνων ἐπιβαλλομνων ἀντιδρσεων. 

 

12.-  Ἂς προσξουμε  μερικὰ βματα νεο-ὀθωμανικῆς πολιτικῆς τῆς Τουρκας :  Εἶναι γνωστν, ὅτι τὸ πολπαθον Πατριαρχεῖον Κωνσταν-τινουπλεωςδεινῶς δοκιμζεται καὶ σμερα ὑπὸ τὴν τουρκικὴ κυριαρχα. Οἱ Τοῦρκοι δὲν ἀναγνωρζουν τὴν οἰκουμενικτητ του καὶ τὸ ἔχουν ὑποτιμητικῶς θσει ὑπὸ τὴν ἐποπτεα τοῦ Νομρχου Κωνσταντινουπλεως ὡς ἕνα κοινὸν ἐπιχριο σωματεῖον. Περιορζουν δὲ ἀσφυκτικῶς τὴν ἐπνδρωσ του μὲ τὴν νομοθετικὴν ἀξωσιν οἱ ἱερρχες του καὶ ὁ εἰς τὸν Οἰκουμενικὸν θρνον ἀνερχμενος Πατριρχης νὰ εἶναι ὑποχρεωτικῶς τοῦρκοι ὑπκοοι. Ἐπνδρωσι, ποὺ καθσταται προβληματικὴ μὲ τὴν σημειουμνη τρομακτικὴ συρρκνωσι τῶν Ἑλλνων, ποὺ ἀπμειναν στὴν Κωνσταντινοπολι καὶ τὴν τουρκικὴ ἐπικρτεια γενικῶς, ἀνερχμενοι σμερα μλις σὲ δο ἕως τρεῖς χιλιδες περπου, ἔναντι ἑκατοντδων χιλιδων, ποὺ ζοῦσαν ἐκεῖ καὶ κυριαρχοῦσαν στὴν πνευματικὴ καὶ οἰκονομικὴ τῆς Κωνσταντινουπλεως ζω, ἀκμη καὶ μχρι τὶς ὠργανωμνες ἀπὸ τὸ τουρκικὸ κρτος διξεις καὶ λεηλασες τοῦ 1955.

Ἔτσι οἱ Τοῦρκοι ἐπιδικουν καὶ προσδοκοῦν τὸ σντομο σβσιμο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχεου ἀπὸ τὴν ἀδυναμαν ἐπανδρσες του. Μὲ ἀφντα-στον δὲ κυνισμὸ καὶ τὴν ἐπιδωξ τους αὐτὴ τὴν μετατρπουν σὲ μτρο τῆς ἀσκουμνης νεο-ὀθωμανικῆς πολιτικῆς των. Τὸ ὁποῖο μλιστα καὶ ἠχηρῶς μεταμφιζουν ὡς δεῖγμα δῆθεν καλῆς θελσεως ἔναντι τῆς Ἑλλδος καὶ συμφνου πρὸς τὰ διεθνῆ νμιμα συμπεριφορᾶς.  Ἔτσι, καὶ πρὸς παραπλνησι τῆς διεθνοῦς κοινῆς γνμης καὶ παροχὴ βεβαως ἀληθοφανῶν προσχημτων πρὸς δικαιολογαν ὅσων ἐπὶ διεθνοῦς πεδου χωρὶς ἐντροπὴ καὶ χριν ἰδιοτελεας μνον τοὺς ὑποστηρζουν (κυρως Η.Π.Α., κλπ.), οἱ Τοῦρκοι ἐμηχανεθησαν καὶ προσφρουν τρα τὴν τουρκικὴ ἰθαγνεια σὲ ὅσους Ἑλληνες κληρικοὺς ἐκτὸς Τουρκας θλουν, προκειμνου νὰ ἀποκτσουν ἐκλογιμτητα καὶ γιὰ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.  Μὲ τὸν τρπον αὐτὸν ὁ νεο-ὀθωμανισμὸς ἀνθεῖ καὶ ἐπεκτενεται, μὲ τὴν ἀπκτησιν ὑπηκων καὶ ἐντὸς Ἑλλδος, μλιστα μεταξὺ πεπαιδευμνων, ὑποτθεται, Ἑλλνων, εἰς τὰ πρσωπα ὅσων Ἑλλνων Ἱεραρχῶν ἔσπευσαν ἢ σπεδουν νὰ καρπωθοῦν τὸ προσφερμενον δλεαρ ! Τὸ θλιβερὸν καὶ κατπτυστον ἐπὶ τοῦ προκειμνου εἶναι, ὅτι εὑρσκονται ττοιοι Ἱερρχες, ἀπὸ προσωπικὴ ἰδιοτλεια καὶ μνον ἀπαρνομενοι τὴν ἑλληνικ τους παρουσα καὶ ἰθαγνεια. Ξαναζοῦμε οὐσιαστικῶς ἡμρες τουρκοκρατας καὶ συμπεριφορὲς ἐκκλησιαστικῶν μας ταγῶν ἀνλογες πρὸς αὐτς, ποὺ τσον ἐκφραστικῶς ἐστηλτευσεν ἡ «Ἑλληνικὴ Νομαρχα, ἤτοι Λγος περὶ Ἐλευθερας»,   Συντεθες τε καὶ τποις ἐκδοθεὶς ἰδοις ἀναλμασι πρὸς ὠφλειαν τῶν Ἑλλνων παρὰ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ, Ἐν Ἰταλᾳ 1816,  ὅπως ἀναγρφεται ἤδη στὸ ἐξφυλλο (βλπε τὴν β ἔκδοσι τοῦ σπουδαου αὐτοῦ βιβλου τοῦ νεοελληνικοῦ διαφωτισμοῦ, μὲ ἐκτενεσττη εἰσαγωγὴ καὶ ἐπιμλεια τοῦ ἀειμνστου Καθηγητοῦ Νικολου Β. Τωμαδκη,  ἔκδοσις Βιβλιοπωλεου Ε. Γ. Βαγιονκη,  Ἀθῆναι 1948, ἰδως σελ. 113 ἑπ.).

Αὐτονητη ἡ ἐπὶ τοῦ προκειμνου ἐπιβαλλομνη ἀντδρασις : Νὰ μὴ βρεθῇ κανεὶς Ἕλλην Ἰερρχης, ὁ ὁποῖος, ἀπαρνομενος τὴν ἑλληνικ του ταυττητα, νὰ ἀποδεχθῇ τὸ τουρκικὸ δἐλεαρ. Καὶ ὅσοι τυχὸν ὑπκυψαν στὸν ἰδιωφελῆ πειρασμ, συνειδητοποιοῦντες τὸ κατπτυστον ἐθνικ τους ὀλσθημα, νὰ παραιτηθοῦν τοῦ αἰτματος ἀποκτσεως τῆς τουρκικῆς ἰθαγενεας.

 

13.-  Τὰ ἀνωτρω περὶ αὐτοκεφαλας καὶ τῶν μνον ἀγαθῶν γιὰ τὴν Ἑλληνικὴν Ἐκκλησα καὶ τὸν Ἑλληνισμν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ Πατριαρχεῖον συνεπειῶν της ἔχω ἤδη καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν ἐκθσει μὲ τὰ δημοσιευθντα κεμεν μου  «Ἡ Ἐκκλησιαστικὴ διαμχη» (τῆς 8.10.2003) καὶ «Σκψεις ἐπὶ τῆς ἀναθεωρσεως τοῦ Συντγματος» (τῆς 22.3.2006), τὰ ὁποῖα ἔχουν καταχωρισθῆ καὶ στὴν ἱστοσελδα μου ( www.sartzetakis.gr). Ἀλλὰ καὶ εἶναι κοινῶς γνωστὰ σὲ ὅσους ἀπροκαταλπτως γνωρζουν Ἱστορα.

Ἐν τοτοις οἱ ἀνιστορτως τὰ ἀντθετα ὑποστηρζοντες, μεταξὺ τῶν ὁποων, ὅπως προεξθεσα,  καὶ ὁ π. Γεργιος Δ. Μεταλληνς,  οὐσιαστικῶς ἀποβλπουν στὴν ἄρσι τοῦ αὐτοκεφλου καὶ ἐπανυπαγωγὴ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας καὶ διοικητικῶς στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Λσις, τὴν ὁποα ὑποθλπει καὶ τὸ ἴδιο τὸ Πατριαρχεῖο, ἂν κρνουμε ἀπὸ τὰ κατὰ τὰ τελευταῖα χρνια, ἤδη ἐπὶ ἡμερῶν τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκπου Χριστοδολου, καμματ του καὶ ἀναχρονιστικὲς ἀξισεις του ἐπὶ τῶν Μητροπλεων τῶν Νων χωρῶν (Βορεου Ἑλλδος), μὲ τὴν ἐξ αὐτῶν προκληθεῖσα κρσι συνειδσεως στὸ ὀρθδοξο πλρωμα.  Δηλαδὴ λσις, ὁδηγοῦσα ἐμμσως στὴν διοικητικὴν ἐποπτεαν ἐπὶ ὁλοκλρου τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας τοῦ τορκου Νομρχου Κωνσταντινουπλεως ! Δηλαδὴ περιαγωγ της σὲ κατστασι χειρο-τρα τῆς κρατοσης ἐπὶ τουρκοκρατας, κατὰ τὴν ὁποαν ἐπὶ τλους ὁ ἐπὶ κεφαλῆς τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορας, ὁ ἴδιος ὁ Σουλτνος, ἐππτευε τὸ Πατριαρχεῖο καὶ τἰς στὴν ἐπικρτει της Ὀρθδοξες Ἐκκλησες καὶ ὄχι πολὺ καττερον κρατικὸν ὄργανον, ὅπως τρα ὁ Νομρχης Κωνσταντινουπλεως !  Ἂς προστεθῇ δὲ καὶ τὸ γεγονς, ὅτι παρμοιες ἀναχρονιστικὲς ἐπιδιξεις διοικη-τικῆς ἐπανυπαγωγῆς εἰς αὐτὸ δὲν ἐτλμησε τὸ Πατριαρχεῖο νὰ προβλῃ ἔναντι καμμιᾶς ἄλλης αὐτοκεφλου Ὀρθοδξου Ἐκκλησας. Τὸ πρττει ἀδιστκτως μνον ἔναντι τῆς Ἑλληνικῆς, μὲ ἀθη ἐκμετλλευσιν συναισθηματικῆς ἐνδοτι-κτητος τοῦ εὐσεβοῦς ἑλληνικοῦ λαοῦ ἔναντ του, ὡς διασῴζοντος τὴν ἑλληνικτητ του. 

Ἐπὶ τῆς ἐξοργιστικῆς ἀνωτρω προτσεως διοικητικῆς ἐπανυπαγωγῆς τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησας εἰς τὸ Πατριαρχεῖον, μὲ τὶς πρδηλες ἐθνικῶς ἀπαρδεκτες συνπεις της, δὲν ἔχω νὰ προσθσω τποτε. Μνον, ὅτι οἱ ταῦτα προτενοντες θὰ πρπει ἐπὶ τλους νὰ συνειδητοποισουν : (α) ὅτι ττοια ἐθελδουλη νοσταλγα ἐπανδου στὰ ἐπὶ τουρκοκρατας ἰσχσαντα, καὶ χειρτερα ἀκμη, δὲν ἀνεφνη σὲ καμμιὰ ἄλλη ὑπὸ ὀθωμανικὴ κυριαρχα ἄλλοτε χρα (βαλκανικ) καὶ τρα μὲ αὐτοκφαλη Ὀρθδοξη Ἐκκλησα· καὶ  (β) ὅτι μὲ τὶς θσεις τους αὐτὲς προωθοῦν τὴν ὑλοποησι τῆς νεο-ὀθωμανικῆς πολιτικῆς τῆς σημερινῆς Τουρκας, ἀφοῦ ξαναφρνουν τὴν Ἑλληνικὴν Ἐκκλησα στὸ ἐπὶ τουρκοκρατας καὶ χειρτερο ἀκμη καθεστς της.

Καὶ ἡ σχετικῶς πρὸς τὸ προκεμενο θμα ἐπιβαλλομνη ἀντδρασις πρὸς ἀνσχεσι τοῦ ἐπὶ ἐκκλησιαστικοῦ πεδου νεο-ὀθωμανισμοῦ ὑπαγορεει : νὰ πασῃ ἐπὶ τλους ἡ τετραμερὴς διοικητικὴ διαρεσις τοῦ Ἑλληνικοῦ χρου γιὰ τὴν κρατικν μας θρησκεαν εἰς (1) τὴν Ἐκκλησαν τῆς Ἑλλδος, καλπτουσαν διοικητικῶς τὶς Μητροπλεις τῆς ἀρχικῶς ἀπελευθερωθεσης Ἑλλδος πλρως, (2) ἀλλὰ αὐτὲς τῶν «Νων χωρῶν», δηλαδὴ τῶν ἀπελευθερωθεισῶν μὲ τοὺς βαλκανικοὺς πολμους περιοχῶν τῆς Βορεου Ἑλλδος, μνον «ἐπιτροπικῶς» κατὰ παραχρησιν (!) τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχεου, (3) εἰς τὸ ὁποῖον ἀνκουν ἐπσης αἱ Μητροπλεις νσων τοῦ Ἀνατολικοῦ Αἰγαου, καὶ (4) εἰς τὴν ἡμιαυτνομον Ἐκκλησαν τῆς Κρτης. Καὶ βεβαως τὸ ἀρχαῖον προνομιακὸν  καθεστὼς τοῦ αὐτοδιοικτου Ἁγου Ὄρους. Διαρεσις πρωτοφανὴς καὶ μοναδικὴ σὲ ὁλκληρο τὸν ἀνὰ τὴν οἰκουμνην Ὀρθδοξον χῶρον !

Μὲ τὴν ἐξαρεσι, γιὰ εὐνοτους λγους, τοῦ Ἁγου Ὄρους, ἐθνικὴ ἀναγκαιτης ἐπιβλλει τὴν κατὰ πντα ἑντητα καὶ διοικητικῶς τῆς Ἐκκλησας μας ἐντὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ χρου καὶ τὴν ἐντεῦθεν ἐπὶ πντων σμπνοια τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ,κατὰ τοὺς σημερινοὺς μλιστα σκοτεινοὺς καιροὺς πολλαπλῶν εἰς βρος τῆς ἐθνικῆς καὶ ἐδαφικῆς μας κεραιτητος ἐπιβουλῶν.-

 

Να Πεντλη, 28η Σεπτεμβρου 2010.