Tὸ κεμενον, τὸ ὁποῖον ἀκολουθεῖ, ἐδημοσιεθη

τὴν Κυριακὴν 12ην Σεπτεμβρου 2010

εἰς τὴν ἑβδομαδιααν ἐφημερδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ».

 

 

 

 

 

XΡΗΣΤΟΥ Α. ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ

 

*******

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  AYTOΓΝΩΣΙΑ

 ΚΑΙ  ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ

 

 

Θσεις πρὸς ἀνακοπὴν τῆς ἐθνικῆς μας παρακμῆς

 

 

1.-   Ἡ Πατρδα μας διρχεται περοδο πρωτγνωρης παρακμῆς. Διτι αὐτὴ χαρακτηρζει, γιὰ πρτη φορὰ στὴν μεταπολεμικὴ τοὐλχιστον Ἱστορα μας, κθε ἰκμδα τῆς ἐθνικῆς μας ζωῆς, τσο τῆς ἐθνικῆς μας κοιντητος στὰ συλλογικ της ἐνεργματα, ἐπὶ θεμτων ἐσωτερικῶν καὶ ἐξωτερικῶν, ὅσο καὶ τῶν Ἑλλνων κατ’ἰδαν, ὡς ἀτμων - ἐννοῶ τοῦ ἑλλαδικοῦ χρου, ὄχι καὶ τῶν ἀποδμων, οἱ ὁποῖοι ἀντιθτως σκπτονται καὶ ἐνεργοῦν μὲ ζηλευτὴ πντοτε προσλωσι πρὸς τὰ πτρια καὶ τὶς ἀκατλυτες, ἀνὰ τὶς χιλιετηρδες, ἑλληνικὲς ἀξες.

Φυσικὰ ἡ σοβοῦσα παρακμὴ δὲν ἀνκυψεν αἰφνιδως, δὲν εἶναι ἡ ἐπαριον μιᾶς αἰθρας ἡμρας. Ἀνκυψε ὡς τὸ ἀναπφευκτο ἀποτλεσμα ὀλεθρας συλλογικῆς πρακτικῆς δεκαετιῶν. Τὴν ὁποα μὲ περσσεια ἀφροσνης βαθμηδὸν ἀκολουθσαμε, συντονζοντες τὸ βῆμα μας πρὸς συνθηματολογα σαγηνεουσα, ἀλλὰ εὐθως μηδενιστικὴ καὶ  καταστροφικ. Ἀληθινὴ πορεα ὀλθρου, πρὸς ἀνσχεσι τῆς ὁποας συνετὲς φωνὲς ὀρθοφροσνης δὲν ἔλλειψαν, ἀλλὰ αὐτὲς δὲν εἰσηκοοντο ἀπὸ τοὺς ποικιλωνμους ταγος μας, κυρως τοὺς  ἑκστοτε ἔχοντες τὸ πηδλιον τῆς κρατικῆς ἐξουσας, ἑπομνως καὶ τὸ πρσταγμα γιὰ τὴν  πορεα τοῦ τπου. Τοὐναντον μλιστα, ἡ ὅποια προσπθεια ἀνασχσεως στὸν κατφορο τῆς συμφορᾶς πολλαχθεν παρημποδζετο καὶ θετικῶς, ἐκτὸς λοιδωριῶν καὶ καταιγισμοῦ ὕβρεων σὲ βρος τῶν ἀνθισταμνων ἀπὸ κατευθυνμενα μσα (τπο καὶ ραδιοτηλεοπτικ) μαζικῆς ἐξαχρεισεως, καὶ μὲ τὴν δραστικὴ χρῆσι καὶ κατχρησι ψευδεπιγρφως «προοδευτικοῦ», πεπαλαιωμνου μὲν ἰδεολογικοῦ ὁπλοστασου, πλὴν εὐηκου καὶ λαοπλνου.  Καὶ δρστες τῶν ὀρθουμνων αὐτῶν ἐμποδων πληθωρικῶς ἀνεφανοντο. Ὄχι μνον μεταξὺ ξνων ἐπιβολων, παγως ὑπηρετοντων ἄλλωστε ἰδικ των συμφροντα, ἀλλὰ καὶ ἐντὸς τοῦ ἑλληνικοῦ χρου, στὶς τξεις, ποὺ σὲ ὅλες τὶς κοινωνες, παντοῦ καὶ πντοτε, ὑπρχουν, ἀρνησιπτριδων, καιροσκπων, ἀφελῶν, ἢ καὶ ἐγχωρων μειοδοτῶν, μισθοφρων ἢ ὄχι, ἀδιφορον.    

 

2.- Ἔτσι σμερα, περισστερον ἀπὸ κθε ἄλλη περοδο τοῦ ἐθνικοῦ μας βου ἐπιβλλεται πλον, ὡς μνη ἀτραπὸς διεξδου ἀπὸ τὴν ἐφιαλτικὴ κρσι, ἡ ἀνασνταξις τῆς ἐθνικῆς μας κοιντητος. Ἂς μὴ αὐταπατμεθα ὅμως.  Τὸ ἑλληνικὸ πρβλημα δὲν εἶναι μνον οἰκονομι-κν ! Τὰ πεδα τῆς παρακμῆς εἶναι πολυπληθῆ. Ἀπαντῶνται σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ἐθνικῆς μας ζωῆς.  Φανεται βεβαως τρα μεταξὺ αὐτῶν προχον τὸ οἰκονομικν, τὸ ὁποῖον στὶς ἡμρες μας, μὲ γεῦσι ἤδη τῶν ληφθντων πρὸς ἀντιμετπισ του ὀδυνηρῶν μτρων, ἑλκει τὴν ἄμεση προσοχὴ καὶ ἀναδει τὸν προβληματισμὸν ὅλων, χωρὶς ἐξαρεσι.  Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ τὸν πυρῆνα τοῦ κακοῦ, ἀφοῦ δὲν ἐξθρεψε αὐτοδυνμως, οὔτε συνιστᾷ τὸ κινοῦν αἴτιο τῆς σὲ ὅλα τὰ πεδα, καθολικῆς ἐθνικῆς  μας παρακμῆς. 

Ἂς ἀναβλψουμε. Τὸ ἑλληνικὸν πρβλημα εἶναι πρωτστως θμα ἰδεολογικν. Διτι μνον ἐκ τῶν ἰδεῶν-δυνμεων (κατὰ Fouillée, Esquisse psychologique des idées - forces καὶ L’ évolutionnisme des idées forces)  ἀπορρει ἡ ἔφεσις πρὸς ἐνργειαν ἐπὶ παντὸς ἀνθρωπνου πεδου, ἑπομνως καὶ ἡ δυναττης ἐπανορθσεως καὶ θεραπεας τῶν κακῶς κειμνων.  Καὶ ὡς πρτη πτυχὴ τοῦ ἰδεολογικοῦ μας προβλματος ἀναφανεται ἡ ἀνγκη τῆς ἐθνικῆς μας αὐτογνωσας. Ἀφοῦ μνον μὲ ἐπγνωσι τοῦ τὶ εἴμαστε, ἠμποροῦμε νὰ προδιαγρψουμε καὶ τὶς δυναττητς μας πρὸς λσι καὶ νὰ ἐπιδοθοῦμε στὴν συνχεια, ἐν ὄψει ἀκριβῶς τῆς ἐκτσες των, στὸν ἀγῶνα ἐπιλσεως κατ’ἰδαν προβλημτων μας. Μὲ καρια καὶ ἀμσως ἐπεγοντα, πρωτστως τὰ ἀναγμενα εἰς τὸν τομα τῆς παιδεας καὶ συνακολοθως τῆς τσον κακοποιουμνης γλσσης μας.  Ἄλλωστε ὅλοι ἐπισημανουν τὸ πσον χωλανει ἡ παρεχομνη παιδεα στὴν χρα μας καὶ κραυγαλως ὠρονται γιὰ τὸ σημεριν της κατντημα. Παραθεωροῦν ὅμως οἱ μεμψιμοιροῦντες, μὲ λγες μνον ἐξαιρσεις, ὅτι ἀνρθωσις τῆς παιδεας  δὲν νοεῖται χωρὶς ὡς ἐναρκτρια κνησι τὴν ἀποκατστασι τοῦ γλωσσικοῦ ὀργνου, τῆς ἑλληνικῆς μας γλσσης. Διτι σκψεις καὶ ἰδες, προγρμματα καὶ σχεδιασμοὶ ἀνθρωπνης ἐνεργεας δὲν γεννιοῦνται παρὰ μνον διὰ τοῦ γλωσσικοῦ ὀργνου, ὑπρχει μιὰ μυστικὴ ἀντιστοιχα, μιὰ ἀκατλυτη τατισις ἐκενων μὲ αὐτ. Ὁ λγος, οἱ χρησιμοποιομενες λξεις δὲν ἐξωτερικεουν ἁπλῶς τὰ ἀνθρπινα διανοματα, ἀλλὰ καὶ τὰ γεννοῦν. Καὶ ὅπως παντοῦ, ἡ οὐσα τοῦ διανοματος κεῖται ἀκριβῶς στὴν γλωσσικ του ἐξωτερκευσι.  Τὸ νὰ χωλανει λοιπὸν τσον θρηνητικῶς ἡ χρῆσις στὴν σγχρον μας κοινωνα τῆς ἑλληνικῆς μας γλσσης, αὐτὸ  φανερνει, ὅτι καὶ οἱ διατυπομενες  ἰδες,  τὰ ἐξαγγελλμενα προγρμματα, οἱ κθε εἴδους προβαλλμενοι σχεδιασμοὶ εὑρσκονται στὴν ἴδια στθμη εὐτελοῦς ποιτητος μὲ τὴν χρησιμοποιουμνη πρὸς ἔκφρασ τους γλῶσσα.  Ἔτσι ἐξηγεῖται, ἀπὸ τὴν χαρακτηριστικὴ γλωσσικ μας φτχεια, καὶ ἡ ἀδυναμα συγκλσεως καὶ συμφωνας τοῦ κοινωνικοῦ συνλου ἐπὶ τοῦ πρακτου καὶ σὲ βασικοὺς ἀκμη τομεῖς τοῦ ἐθνικοῦ μας βου.   

 

3.- Τὸ τερστιο εὖρος τοῦ ἑλληνικοῦ προβλματος στὴν ἰδεολογικ του διστασι δὲν ἐπιτρπει τὴν συνολικὴ ἀνπτυξ του στὰ στενὰ πλασια τοῦ παρντος ἄρθρου. Θὰ περιορισθῶ λοιπὸν ἐδῶ ἐξ αὐτοῦ εἰς ὀλγα μνον. Καὶ κατὰ πρῶτον, εἰς τὴν ἀνγκην τῆς ἐθνικῆς μας αὐτογνωσας, καὶ μλιστα εἰς μνην τὴν ἀφετηραν της, τὴν ὀνομασαν τῆς ἐθνικῆς μας κοιντητος.  Διτι φανεται, ὅτι καὶ τὴν ἐθνικν μας ὀνομασα δὲν τὴν γνωρζουμε ὅπως ἐπιβλλεται, στὴν διαχρονικ της διστασι.

Ἡ ἀφορμὴ σὲ ἐνασχλησι ττοιου περιεχομνου ὑπῆρχε καὶ κατὰ τὸ παρελθν. Τρα ὅμως ἐντνως ἀνενεθη ἐξ ἀφορμῆς καταχωρσεως σὲ ἐφημερδα τῶν Ἀθηνῶν, τὴν ΕΣΤΙΑΝ τῆς 5ης Αὐγοστου ἐ. ἔ., πιστολῆς ναγνστου της, μὲ τὴν ὁποαν ἐκφρονται μεγαλστομοι καταφοραὶ κατὰ τῆς ἀκολουθουμνης καὶ παρ’ἡμῶν ὀνομασας ἀπὸ ξνους τῆς χρας μας ὡς Greece καὶ τῶν Ἑλλνων ὡς Greeks- Γραικῶν. Ὁ ἐπιστολογρφος διατενεται, ὅτι ττοιες ὀνομασες εἶναι ξενικς, τὶς ἐχρησιμοποησαν γιὰ πρτη φορὰ «ἀρχικοὶ Λατνοι ναυτικο», ὅταν προσγγισαν στὴν Β.Δ. Ἑλλδα, καὶ ἀκολοθως ἐγενικεθη ἡ καταφρονητικὴ ὑπὸ τῶν ξνων χρῆσις των. Προτενει δὲ τὴν ἐπσημον παρ’ ἡμῶν μὲν ἐν παντὶ ἀντικατστασν των διὰ τῶν ὅρων Ἑλλὰς (Hellas)  καὶ Ἕλληνες, ὡς ὁ ἴδιος (ὁ ἐπιστολογρφος) ἔπραξε τὸ 1956 ὡς «ἀρχηγὸς τῆς Ὀλυμπιακῆς μας ὁμδος (Μελβορνη)», πρὸς τοὺς ξνους δὲ (κρτη, κλπ.) διακρυξιν, ὅτι θὰ ἐπιστρφεται ἀνεπδοτη κθε ἀλληλογραφα διαλαμβνουσα τὶς ἀνωτρω ξενικὲς ὀνομασες.

Παρμοιες ἐπιστολὲς ἄλλων, μὲ τὶς ἴδιες ἐπὶ τοῦ θματος ὑποδεξεις, ἔχουν δημοσιευθῆ σὲ ἐφημερδες καὶ κατὰ τὸ παρελθν, προερχμενες  καταφανστατα ξ γαθοφιλοπτριδος συνειδτος. Ὅμως, μ τν ντληψιν τι φιλοπατρα προποθτει κα δραα γνσι τς στορας, ἐπιβλλεται νὰ σημεισω ἐπὶ τῶν ἀνωτρω τ κλουθα.

 

4.-   Πλανῶνται ὅσοι νομζουν, τι τ νομα «γραικς» εναι ξενικν, δοθν δθεν π τν Ρωμαων ες τος λληνας.  Διτι δν πρκειται περ ξενικς νομασας ! Εναι νομα ἑλληνικτατον, τ πρτον θνικν μας νομα. Πργματι, λγει ριστοτλης (Μετεωρολογικ, Ι 14) «κουν γρ ... κα ο καλομενοι ττε μν Γραικο, νν δ λληνες» (βλπε τ κεμενον, π.χ. στν κδοσι τν  Μετεωρολογικν τς Collection Budé, Παρσι, τμος Ι, 1982, σελ. 45, παραπομπς δὲ  κα σὲ λλους ρχαους συγγραφες ες τ ξαρετον ργον το Καθηγητοῦ  Γεωργου Α. Παπαντωνου, ρχαα λληνικ στορα, τμος Α, 1979, σελ. 98  ποσημ.2). Τ «γραικς» ατ πραν ν συνεχείᾳ ο Ρωμαοι κα, προσαρμζοντς το ες τν φωνητικν τς γλσσης των, πλασαν τ “Graecus”, π τ ποον καπρορχονται ο χρησιμοποιομενες νομασες στς σγχρονες ξνες γλσσες μν τν λλνων κα τς χρας μας, ὅπως Grecs, Grèce εἰς τὴν γαλλικν, Greeks, Greece εἰς τὴν ἀγγλικν, κλπ. Ὀνομασες,  πομνως, μ πανρχαιες λληνικς ρζες, οἱ ὁποῖες κα κατ καμμαν λογικν δν θ πρπει ν θεωρονται ποβλητες ὡς δῆθεν μὴ ἑλληνικῆς προελεσεως !...

 

5.-   ντιθτως ποβλητες εναι ο νομασες «ρωμης» κα «ρωμηοσνη», ὡς ἐθνικῶς ἀπαρδεκτες, ἀνακαλοῦσες μνον τοὺς χρνους τῆς ὑπὸ ρωμακὴν κυριαρχαν δουλεας μας. Δυστυχῶς οἱ ὄντως ξενικὲς αὐτὲς ὀνομασες χρησιμοποιονται κα π ξιολγους, κατ τ λοιπ, διανοουμνους, ο ποοι ναβρνονται μιλοντες συνεχς γι τν «ρθδοξη  ρωμαικη παρδοση» (λλοτε πρχε, δν γνωρζω ἐὰν συνεχζεται, κα εδικὴ  ραδιοφωνικ κπομπ μ τν νομασαν ατν !), χωρς ν νοχλονται π τν  στορικν λθειαν, τι προσωνυμα «ρωμαος», δηλ. διτης το ρωμαου  πολτου, ρωμακ θαγνεια θ λγαμε σμερα, πενεμθη (κα ατ, ς  σημειωθ, γινε γι φορολογικος ποκλειστικς λγους !), μ τ γνωστὸ  διταγμα το Καρακλλα τ 212 μ.Χ., ες λους τος ποδολους λαος τς νατολς π τς ττε κοσμοκρατερας Ρμης. Τ θλουν λοιπν ο διανοομενομας ατο ν διαιωνσουν ; Τν νμνησι τς δουλεας κενης ;  Καὶ γιατὶ παραθεωροῦν τὴν γνησαν ἑλληνικὴν λακὴν παρδοσιν, ἡ ὁποα ὑπερηφνως ἐμμνει εἰς τὰ πτρια ; Διτι, κατὰ τὸ πασγνωστον,  ο γωνιστατο 1821 μ θαυμαστν πγνωσι τς ταυττητς των διαλαλοσαν : «γ γραικς  γεννθηκα, γραικς θ ν πεθνω», χρησιμοποιοντες κριβς τ πανρχαιον κενο κα ατχθον «γραικς» κα χι τ ξενφερτον κα ποβλητον «ρωμαος» «ρωμης ( «ρωμις»). ναμφισβηττως σαν σοφτεροι π τος ατοαποκαλουμνους σμερα «ρωμηος», κατοι συμπατριῶτες μας  ! ... Πρπει δὲ νὰ προσθσω, ὅτι καὶ ἡ λογα ἑλληνικὴ παρδοσις δὲν διαφρει, ἀφοῦ καὶ ἐπιφανεῖς ἐκπρσωπο της σὲ πολλὲς περιπτσεις χρησιμοποιοῦν γιὰ τοὺς Ἕλληνες τὴν ὀνομασα Γραικο, ὅπως ὁ ἐκ τῶν ἐξοχωτρων διδασκλων τοῦ Γνους, ἐκδτης κειμνων πληθρας ἀρχαων Ἑλλνων συγγραφων ( τμοι 16 εἰς τὴν σειρὰν «Ἑλληνικὴ Βιβλιοθκη» καὶ τμοι 9 εἰς τὴν σειρὰν «Πρεργα Ἑλληνικῆς Βιβλιοθκης» ) καὶ ἀπὸ τοὺς ἐθναποστλους τῆς Ἑλληνικῆς Ἐλευθερας Ἀδαμντιος Κοραῆς, π.χ. εἰς τὰ πονματ του «Ἀδελφικὴ Διδασκαλα πρὸς τοὺς εὑρισκομνους κατὰ πᾶσαν τὴν Ὀθωμανικὴν Ἐπικρτειαν Γραικος» (Ρμη, 1798), «Ὰσμα Πολεμιστριον τῶν ἐν Αἰγπτῳ περὶ ἐλευθερας μαχομνων Γραικῶν» (Αἴγυπτος, 1800),  «Τὶ πρπει νὰ κμωσιν οἱ Γραικοὶ εἰς τὰς παροσας περιστσεις» (Βενετα, 1805),  κλπ., κλπ.

 

6.-  Ἂς προσθσω ἐδῶ καὶ μαν ἀναδυομνη σχετικῶς κραυγαλα πτυχὴ τῆς σημερινῆς γλωσσικῆς μας τραγῳδας.  Οἱ ξνοι, ὡς καὶ ὁ ἀνωτρω ἐπιστολογρφος, τὴν λξιν ΕΛΛΑΣ μεταγρφουν μὲ λατινικοὺς χαρακτῆρες ὀρθῶς εἰς HELLAS, καὶ ὄχι εἰς ELLAS.  Mὲ τὴν προσθκην τοῦ ἀρχικοῦ γρμματος Η  ἁπλοστατα μεταγρφουν τὴν δασεῖαν τοῦ ἀρχικοῦ Ε τῆς λξεως ΕΛΛΑΣ, ἀποδεχμενοι ἔτσι τὸν προσῳδιακὸ προορισμ, ποὺ ἀνκαθεν, ἀπὸ τῶν ἀλεξανδρινῶν χρνων καὶ μχρι σμερον, ἐπιτελοῦν τὰ πνεματα καὶ οἱ τνοι εἰς τὴν ἑλληνικν· αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λγος, γιὰ τὸν ὁποῖον καὶ οἱ ξνοι τὰ διατηροῦν εἰς τὸ ἑλληνογενὲς λεξιλγιν των, ὅπως π.χ. στὴν υἱοθετηθεῖσαν ὑπὸ τῆς γαλλικῆς λξιν HÉROS  τὸ ἀρχικὸν Η ἀποδδει τὴν δασεῖαν τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς  «ἥρως».  Δηλαδ, οἱ ξνοι διατηροῦν στὴν ἑλληνικ μας γραφὴ τοὺς τνους καὶ τὰ πνεματα, αὐτ, τὸ ὁποῖα ἡ ἐπσημος Ἑλλὰς μὲ ἀσγγνωστη ἀφροσνη ἔχει καταργσει καθ’ ὑπαγρευσιν ἀμαθῶν καὶ ἀπαιδετων, παρὰ μλιστα τὴν ἀντθεσι τῆς συντριπτικῆς πλειονοψηφας τοῦ πνευματικοῦ κσμου.  Κατργησις, ἡ ὁποα ἐνισχυομνη καὶ μὲ τὸν βαθμιαῖον περιορισμὸν καὶ ὑποβιβασμὸν τῶν κλασσικῶν σπουδῶν στὸν χῶρο τῆς παιδεας μας προεκλεσε καὶ τὴν σημερινὴ θρηνητικὴ ἀγραμματωσνη τῆς νεολαας μας.

 

7.-   Μὲ τὰ ὀλγα ἀνωτρω περὶ γλσσης εἰσλθαμε καὶ εἰς τὸ μγα θμα τῆς ἐθνικῆς μας παιδεας, ἡ ὁποα ἐδῶ καὶ χρνια ἔπαυσε νὰ εἶναι ἑλληνικ, ἐθνικ. Θμα, ποὺ κατχει τὴν κορυφὴ  τοῦ ἰδεολογικοῦ μας προβληματισμοῦ στὸ πλασιο τῆς φροντδος γιὰ τὴν ἐπιζητουμνη ἐθνικ μας ἀνρθωσι. Ἐπ’αὐτοῦ καὶ σὲ συνχεια τῶν ὅσων ἀνωτρω, στὴν § 2, ἐξθεσα περιορζομαι, τερματζων τὸ παρὸν ἄρθρον μου, συμπερασματικῶς εἰς τὰ ἑξῆς ἐλχιστα :  Οἱ ἐπισμως ἐξαγγελλμενες διακηρξεις καὶ ἐπιδιξεις παρὰ τὴν εἰλικρνειν των  καὶ οἱ θυσες, στὶς ὁποῖες ὑποβλλεται τὸ κοινωνικὸν σνολον, δὲν πρκειται νὰ τελεσφορσουν, ἐφ’ ὅσον δὲν πραγματοποιεῖται πρωτστως τὸ καριον  ἀποφασιστικὸν βῆμα :  ἡ ἀνκτησις τῆς ἑλληνικῆς μας παιδεας μὲ πλρη φυσικὰ ἀποκατστασι τῶν πληγμτων, ποὺ ἐδχθη μεταπολιτευτικῶς ἡ ἑλληνικ μας γλῶσσα. Ἀνκτησις, ὅπως εἶχε καὶ ἐπισμως ἐξαγγελθῆ ἐπὶ Ὑπουργας τοῦ ἀειμνστου Ἀντνη Τρτση τὴν 8ην Ἰουλου 1987, μὲ ἐφαρμογὴν τοῦ προγρμματος ἀπὸ τοῦ σχολικοῦ ἔτους 1987-88, ματαιωθεῖσαν ὅμως μὲ τὴν ἀποπομπὴν τοῦ Τρτση ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Παιδεας ( βλπε σχετικῶς τὸ ἐξαρετον βιβλον τοῦ ἀειμνστου λογου Χρη Λαμπδη, Παιδεα καὶ Τρομοκρτες [Κεμενα Κριτικῆς, «Ἀντφωνον», 1990], ὅπου ες τὰς σελδας 873-891 τὸ πργραμμα Τρτση ).  Ἔτσι μνον θὰ καταστοῦν οἰκεῖα στοὺς νους μας καὶ ὅλα τὰ πρὸ τοῦ 1980 κεμενα ὄχι μνον τῆς ἀρχαας καὶ μεσαιωνικῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς νεοελληνικῆς μας γραμματεας, ποὺ εἶναι σμερα ἀπρσιτα ἐξ αἰτας καὶ τοῦ θλιβεροῦ μονοτονικοῦ, θὰ γνουν ἀμσως προσπελσιμες καὶ ἀφομοισιμες ὅλες οἱ παραδοσιακς μας ἀξες, θὰ σφυρηλατηθοῦν χαρακτῆρες μὲ τὶς ἑλληνικὲς ἀρετὲς τοῦ θρρους, τῆς αὐταπαρνσεως, τῆς ἀλληλεγγης, τῆς ἐθνικῆς ὑπερηφανεας, τῆς αἰσιοδοξας.

Ἐπτευγμα πολτιμον, ἀφοῦ μνον οἱ ἀξες αὐτὲς ἠμποροῦν νὰ χαλυβδσουν τὴν ἐθνικ μας ἀνεξαρτησα καὶ κυριαρχα καὶ τὴν ἐθνικ μας  ἀξιοπρπεια, νὰ ἐκθρψουν τὴν ἐλπδα καὶ νὰ ὁδηγσουν εἰς τὸ ἀπὸ ὅλους ἐπιθυμητν, τὴν ἀνακοπὴ τῆς προοσης παρακμῆς καὶ γενικτερον εἰς ἕνα καλλτερον αὔριον καὶ τὴν προδον τῆς ἐθνικῆς μας κοιντητος.- 

 

Να Παντλη, 2α Σεπτεμβρου 2010.