·        «᾽Ανατομία τῆς ἐθνικῆς μας πραγματικότητος»

Ὁμιλία τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη εἰς τὸν Ροταριανὸν Ὅμιλον Ἀθηνῶν τὴν 17^ην Ἰανουαρίου 1995, ὑπὸ τὸν τίτλον «Οἱ ἐξελίξεις στὰ Βαλκάνια μετὰ τὸ τέλος τοῦ ψυχροῦ πολέμου καὶ ὁ ρόλος τῆς Ἑλλάδος στὴν περιοχή», ἐκάλυψε κύρια θέματα τῆς ἐξωτερικῆς μας ἐπικαιρότητος. Ἀπὸ τῆς διαλύσεως τῆς Νοτιοσλαβίας καὶ τῶν ἐξελίξεων εἰς τὰ Βαλκάνια καὶ τοῦ ρόλου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως μέχρι τοῦ «Σκοπιανοῦ» καὶ τῶν  Ἑλληνο-Τουρκικῶν σχέσεων.

Αἱ διατυπωθεῖσαι ἀπόψεις γεννοῦν πολλὰς ἀντιρρήσεις καὶ προξενοῦν, λόγῳ προελεύσεως ἐκ στόματος ἰσχυρᾶς πολιτικῆς προσωπικότητος, ἐλλόγους ἀνησυχίας δι’ ἐπισήμους ἑλληνικὰς θέσεις καὶ τὰ εἰς βάρος τῆς ἐθνικῆς μας κοινότητος τεκταινόμενα.

Τὸ κείμενον, ποὺ ἀκολουθεῖ, ἀποτελεῖ ἔλεγχον καὶ ἀνασκευὴν σημείου πρὸς σημεῖον τῶν δημοσίως ἐκτεθεισῶν, ὡς ἄνω, ἀπόψεων τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ. Συνθέτει ἔτσι οὐσιαστικῶς μίαν ἀληθῆ εἰκόνα τῆς ἐθνικῆς μας πραγματικότητος, δικαιολογοῦσαν, ὅπως θὰ ἀντιληφθῇ καὶ ὁ ἀναγνώστης, τὸν ἐπιλεγέντα τίτλον του.

Ἐδημοσιεύθη εἰς 23 συνεχείας εἰς τὴν ἀπογευματινὴν ἐφημερίδα τῶν Ἀθηνῶν ΕΣΤΙΑ ἀπὸ τῆς 27^ης Ἀπριλίου ἕως καὶ 24^ης Μαΐου 1995.

Τοῦ ὅλου κειμένου προηγεῖται ἐδῶ, πρὸς διευκόλυνσιν τοῦ ἀναγνώστου, ἀναλυτικόν, κατὰ παραγράφους, διάγραμμα τῶν θιγομένων θεμάτων.

ΑΝΑΤΟΜΙΑ

ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ

᾽Ενώπιον πορείας ἐθνικοῦ ὀλέθρου

῾Υπὸ  ΧΡΗΣΤΟΥ Α. ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ

*******

Δ ι ά γ ρ α μ μ α

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

1.       Ἡ ὁμιλία τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη εἰς τὸν Ροταριανὸν Ὅμιλον Ἀθηνῶν τῆς 17.1.1995.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΤΕΩΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΚΑΙ  ΕΛΕΓΧΟΣ AYΤΗΣ

2.       Ἡ διάλυσις τῆς Νοτιοσλαβίας.

3.       Τὰ ἐρωτήματα.

4.       Αἱ προγραμματισθεῖσαι ἐξελίξεις εἰς τὰ Βαλκάνια.

5.       Ἡ ἀληθὴς φύσις τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως.

6.       Αἱ ἐπιπτώσεις ἐκ τῆς εἰσδοχῆς μας ∙ ἀντισυνταγματικότης αὐτῆς.

7.       Δυνατότης ἄλλης ἐθνικῆς πορείας.

8.       Ἀμελητέον τὸ ἀληθὲς ὄφελος τῶν βαλκανικῶν λαῶν.

9.       Αἱ ἐπὶ τοῦ «σκοπιανοῦ»ἀποκαλύψεις τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ.

10.   Οὐδεμία ὑπαιτιότης μᾶς βαρύνει διὰ τὸ «σκοπιανόν».

11.   Οἱ ξένοι τὸ ἐδημιούργησαν.

12.   Τὸ ψευδώνυμον «Μακεδονία»δημιουργεῖ ὅλα τὰ προβλήματα.

13.   Αἱ λοιπαὶ προκλήσεις τῶν Σκοπίων ἀτελέσφοροι.

14.   Ὁ κίνδυνος πηγάζει ἀπὸ τὴν ἀνάμιξιν καὶ τὰς ἐπιδιώξεις τῶν ξένων.

15.   Ἡ στάσις τῆς πολιτικῆς μας ἡγεσίας.

16.   Πλήρης διάστασις λαοῦ καὶ πολιτικοῦ κόσμου.

17.   Τὸ προταθὲν δημοψήφισμα.

18.   Ὁ λαὸς ἀρνεῖται τὴν συνθηκολόγησιν.

19.   Αἱ δεσμεύσεις. Ἐγχωρίου προελεύσεως ὄχι.

20.   Ἡ πολιτικὴ τοῦ «ἐφικτοῦ». Ἡ Ἑλλὰς θῦμα ἐπιθέσεως. Τὸ ἐκ τῆς Ἱστορίας μας καθῆκον.

21.   Ἔγκαιροι ἐπισημάνσεις πρὸς ἁρμοδίους.

22.   Ὁ «κίνδυνος» διμερῶν ἀναγνωρίσεων.

23.   Ὁ «κίνδυνος» διεθνοῦς «ἀπομονώσεώς» μας.

24.   Συμφέρει τὴν Ἑλλάδα ἡ ἐξαφάνισις τοῦ τεχνητοῦ κρατιδίου.

25.   Καμμία διεθνὴς συγκυρία δὲν μᾶς ἐπιβάλλει υἱοθέτησιν πολιτικῆς ἐθνικῆς μειοδοσίας.

26.   Δεσμεύσεις ἔναντι ξένων ;

27.   Αἱ ξέναι ἐπεμβάσεις.

28.   Αἱ ἡγεσίαι κατασκευάζονται.

29.   Ἡ ἀσυδοσία τῶν ξένων.

30.   Ἡ εἰς τὴν ξένην καταφυγή.

31.   Ἡ πορεία μας προαναγγέλλεται ἀπὸ τοὺς ξένους.

32.   Ἡ ὑπὸ τῶν Η.Π.Α. ἐφεύρεσις «μακεδονικῆς μειονότητος»εἰς τὴν Ἑλλάδα.

33.   Τὸ ἐκ τῆς Δύσεως «φῶς».

34.   Ἡ δολοφονία τῆς γλώσσης μας.

35.   Ἡ κατάργησις τῆς Ἱστορίας.

36.   Ἡ  κατάπνιξις τῆς ἐθνικῆς μας αὐτοσυνειδησίας.

37.   Ἐρωτήματα.

38.   Τὰ περὶ τοῦ «σκοπιανοῦ»» θεμελιώνουν τὸν προκείμενον προβληματισμόν.

39.   Ἡ πολιτική μας ζωὴ χειραγωγεῖται ἀπὸ ξένους.

40.   Ὁ σεβασμὸς τῶν δικαιωμάτων τῶν μειονοτήτων.

41.   Ἡ ἐγκατάλειψις τῆς ὀνομασίας «Βόρειος Ἤπειρος».

42.   Αἱ σχέσεις μας μὲ τὴν Ἀλβανίαν.

43.   Αἱ σχέσεις μας μὲ τὴν Τουρκίαν.

44.   Ἡ ἀλήθεια διὰ τὴν Θράκην.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΩΣ

45.   Τὰ ἐρωτήματα καὶ ἡ ἀπάντησις.

46.   Πορεία ἐθνικοῦ ὀλέθρου.

47.   Ἀξίωσις δημοψηφίσματος,

*******

Εἰσαγωγικά.

1.- Γεγονὸς ἀπὸ τὰ σημαντικώτερα τοῦ τρέχοντος τριμήνου ἀπετέλεσεν ἡ ὁμιλία τοῦ ᾽Επιτίμου Προέδρου τῆς  Νέας Δημοκρατίας  καί τέως Πρωθυπουργοῦ Κυρίου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη εἰς συνεστίασιν τοῦ  Ροταριανοῦ  ῾Ομίλου ᾽Αθηνῶν  τῆς 17ης ᾽Ιανουαρίου ἐ.ἔ., μὲ θέμα  «Οἱ ἐξελίξεις στὰ Βαλκάνια μετὰ τὸ τέλος τοῦ ψυχροῦ πολέμου καὶ ὁ ρόλος τῆς ῾Ελλάδος στὴν περιοχή» . ῾Η ὁμιλία αὐτή, εἰς τὴν ὁποίαν, ὡς συμβαίνει συνήθως εἰς τὴν ῾Ελλάδα μὲ τὰ σπουδαῖα καὶ ἀξιοσημείωτα, δὲν ἀπεδόθη ἡ δέουσα προσοχή, εἶναι ἰδιαιτέρως βαρυσήμαντος. Καὶ λόγῳ τῆς προσωπικότητος τοῦ ὁμιλητοῦ, ὡς τέως Πρωθυπουργοῦ τῆς ῾Ελλάδος καὶ ᾽Αρχηγοῦ Κόμματος, εἰς τὸ ὁποῖον καὶ ταχύτατα, ἂν καὶ νεοείσακτος, ἐκυριάρχησε καὶ τὸ ὁποῖον αὐτὸς παρέλαβεν εἰς τὴν ἀντιπολίτευσιν καί, μὲ τὴν παγκοίνως ἀναγνωριζομένην προσωπικήν του συμβολήν, τὸ ἔφερεν εἰς τὴν ἐξουσίαν μὲ τὸ 47 %  τῶν προτιμήσεων τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος, καὶ ἐν γένει ὡς ἀναδειχθέντος εἰς μίαν  ἀπὸ τὰς δεσποζούσας φυσιογνωμίας τῆς πολιτικῆς ζωῆς τοῦ τόπου ἤδη ἀπὸ 50ετίας. Καί λόγῳ τοῦ περιεχομένου της : καὶ αὐτῶν, τὰ ὁποῖα ὁ ὁμιλητὴς εἶπεν· ἀλλὰ  κυρίως αὐτῶν, τὰ ὁποῖα δὲν εἶπε ! Διότι πράγματι ἡ ὁμιλία τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ ἄφησε πολλὰ κενά, ἀλλὰ καὶ δημιουργεῖ πολλὰ ἐρωτηματικά, ἐπὶ τῶν ὁποίων κάθε ἐλλόγως καὶ συνειδητῶς σκεπτόμενος ῞Ελλην πολίτης ἀναμένει σαφεῖς καὶ εὐθείας ἀπαντήσεις. Κυρίως ὅμως ἡ ὁμιλία τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ εἶναι βαρυσήμαντος, διότι, ὡς οἱονεὶ αὐθεντικὸν κείμενον, δίδει τὴν δυνατότητα ἀκριβοῦς καὶ εὐστόχου ἀνατομίας τῆς σημερινῆς ἐθνικῆς μας πραγματικότητος. Καὶ θὰ πρέπει ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς νὰ ἐξαρθῇ ὅλως ἰδιαιτέρως ἡ εὐτολμία τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ, διότι μόνον αὐτός, καὶ μάλιστα εἰς ἀσυνήθως ἐξομολογητικὸν τόνον, ἐξεικόνισε τὴν πραγματικότητα αὐτήν, βεβαίως εὐθέως μόνον καθ᾽ ὃ μέτρον ὡμίλησε, ἀλλὰ καὶ ἐμμέσως μὲ ὅσα ἄφησε νὰ ὑπονοηθοῦν.

᾽Αναγκαία, ἑπομένως, ἀποβαίνει ἡ προσέγγισις καὶ στάθμισις δεόντως τῆς προκειμένης ὁμιλίας, διὰ νὰ ἴδωμεν, ποῦ βαδίζει ἡ χώρα μας, κατὰ τοὺς σημερινοὺς τόσον σκοτεινοὺς καιρούς. Καί, βεβαίως, ἡ ἀνάπτυξις, ποὺ ἀκολουθεῖ, - ἀκριβῶς διὰ νὰ εἶναι χρήσιμος, - θὰ γίνῃ μὲ ἀπόλυτον καλὴν πίστιν καὶ μὲ ἀνεπίληπτον διανοητικὴν ἐντιμότητα. Χωρὶς καμμίαν ἀπολύτως διάθεσιν προσωπικῆς ἀντιπαραθέσεως. Οὔτε πρὸς τὸν τέως Πρωθυπουργόν, οὔτε φυσικὰ πρός οἱονδήποτε ἄλλον. ῾Απλῶς ἡ ὁμιλία τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ τίθεται ὡς κατ᾽  ἐξοχὴν πραγματιστικὴ (ρεαλιστικὴ) ἀφετηρία ἀναφορᾶς πρὸς ἀνίχνευσιν τῆς σημερινῆς ἐθνικῆς μας πραγματικότητος. Θέσεις καὶ ἀπόψεις μόνον, τῶν ὁποίων φορεὺς δὲν εἶναι βεβαίως ἀποκλειστικῶς μόνον ὁ τέως Πρωθυπουργός, κρίνονται καὶ ἐλέγχονται. ῎Αλλωστε τὸ ἐγχείρημα ἐπιβάλλει παρρησίαν ἀδιάφθορον. ῞Οσοι λοιπὸν θεωρήσουν, ὅτι θίγονται, ἂς ἐγκύψουν εἰς τὰ πεπραγμένα των καί, ἐὰν ἔχουν τὴν δυνατότητα, ἂς ἀπαντήσουν ἐπὶ τῆς οὐσίας. Καὶ ὄχι μὲ τὸν συνήθη τρόπον τῆς διαστροφῆς ἢ μὲ τὸ - εὐρύτατα χρησιμοποιούμενον εἰς τὴν πολιτικήν μας, ἐν εὐρείᾳ ἐννοίᾳ (δηλαδὴ καὶ τὴν ἀπὸ καθέδρας, τὴν δημοσιογραφικήν, κλπ.), πρακτικὴν - λεξιλόγιον ὕβρεων τῆς νεοελληνικῆς παρακμῆς, ἂν καὶ αὐτὸ τὸ τελευταῖον εἰς κάτι ὠφελεῖ, χρειάζεται πρός αὐτοχαρακτηρισμὸν τῶν χρησιμοποιούντων αὐτό ! Εἰς τὰ πραγματικὰ δεδομένα καὶ τοὺς ἐπ᾽αὐτῶν θεμελιουμένους ἰσχυρισμοὺς καὶ ἐπιχειρήματα ἀπάντησις μὲ τὸν ἴδιον τρόπον εἶναι ἡ μόνη διανοητικῶς ἔντιμος, ἑπομένως καὶ θεμιτή.

 Θὰ ἀκολουθήσω τὴν σειρὰν τῶν ἀναπτύξεων τοῦ ὁμιλητοῦ.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΤΕΩΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΥΤΗΣ

῾Η διάλυσις τῆς Νοτιοσλαβίας.

2.- ῾Ο τέως Πρωθυπουργὸς ἤρχισεν οὐσιαστικῶς τὴν ὁμιλίαν του ἀπὸ τὴν κατὰ Δεκέμβριον 1991, ὑπὸ τὴν καταλυτικὴν, ὅπως εἶπε, πίεσιν τῆς Γερμανίας, υἱοθέτησιν ἀπὸ τὴν Εὐρώπην τῆς πολιτικῆς διαλύσεως τῆς Νοτιοσλαβίας. ᾽Ενῷ ὁ ἴδιος ἐφρόνει καὶ κατὰ ἐπισήμους συναντήσεις του εἰς Η.Π.Α., εὐθὺς μετὰ τὸ Μάαστριχτ,  μὲ τὸν Πρόεδρον Μποὺς καὶ τὸν ῾Υπουργόν του ἐπὶ τῶν ᾽Εξωτερικῶν Μπαίϊκερ  ἔμειναν σύμφωνοι, ὅτι θὰ πρέπει πάσῃ θυσίᾳ νὰ διατηρηθῇ ἡ ἑνότης τῆς Νοτιοσλαβίας, ἔστω ὑπὸ μορφὴν χαλαρῆς συνομοσπονδίας· ἀλλὰ μετ᾽ ὀλίγας ἑβδομάδας αἱ Η.Π.Α. ἤλλαξαν πολιτικὴν καὶ συνηγόρησαν καὶ αὐταὶ,  ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν ἤδη τετελεσμένων ἀποσχίσεων τῆς Κροατίας καὶ τῆς Σλοβενίας, εἰς τὴν διάλυσιν  τῆς Νοτιοσλαβίας.

Τὰ ἐρωτήματα.

3.- ῎Ετσι, τὸ ἐρώτημα εἶναι : ἀφοῦ καὶ αἱ Η.Π.Α. μὲ τοὺς αὐθεντικωτέρους μάλιστα ἐκπροσώπους των, τὸν Πρόεδρον Μποὺς καὶ τὸν ῾Υπουργόν του ἐπὶ τῶν ᾽Εξωτερικῶν Μπαίϊκερ, συνεφώνουν ρητῶς μαζί μας ἐπὶ τῆς ἀνάγκης, ὅπως διατηρηθῇ ἡ ἑνότης τῆς Νοτιοσλαβίας, ἡ ὑποστήριξις ἐκ μέρους μας τῆς θέσεως αὐτῆς, μὲ τοιοῦτον μάλιστα κρατερὸν συναντιλήπτορα, ἀσφαλῶς οὐδὲν πρόβλημα θὰ μᾶς ἐδημιούργει. ᾽Αλλὰ τότε, πῶς συνέβη καὶ συνηγόρησεν ἡ ῾Ελλὰς εἰς τὴν διάλυσιν τῆς Νοτιοσλαβίας ; Δὲν εἶχαν προηγουμένως δοθῆ αἱ προσήκουσαι ὁδηγίαι εἰς τὸν συναυτουργὸν τῆς διαλύσεως, τότε ῾Υπουργόν μας ἐπὶ τῶν ᾽Εξωτερικῶν Κύριον ᾽Αντώνιον Σαμαρᾶν ; Καὶ ἐὰν ναί, τότε διατὶ ὁ Πρωθυπουργὸς δὲν ἀπέπεμψεν ἔκτοτε ( καὶ ὄχι ἀργότερον, διὰ τὸ σκοπιανόν ! ) τὸν  ἀπιστήσαντα  ῾Υπουργόν του ἐπὶ τῶν ᾽Εξωτερικῶν ; ᾽Αφοῦ μάλιστα ἐφρόνει, - καὶ ὀρθῶς, - ὅτι ἡ διάλυσις τῆς Νοτιοσλαβίας θὰ ἦτο ἐπιβλαβεστάτη διὰ τὰ ἐθνικά μας συμφέροντα καὶ εἶδεν ἀκολούθως, ὅτι ὑπέρ τῆς ἐπιβλαβεστάτης αὐτῆς διαλύσεως μετεστράφησαν καὶ αἱ μέχρι τότε ὁμόφρονοί του Η.Π.Α.  ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν ἀποσχίσεων τῆς Κροατίας καὶ Σλοβενίας , ποὺ συνετελέσθησαν ὅμως ἀκριβῶς καὶ μὲ τὴν ψῆφον τοῦ ἐπὶ τῶν ᾽Εξωτερικῶν ῾Υπουργοῦ του ; Δὲν ἤρκει τὸ βαρύτατον αὐτὸ, ἀπὸ πρωθυπουργικῆς σκοπιᾶς, ἀτόπημα, κραυγαλέον δεῖγμα ἀνωριμότητος καὶ ἀνευθυνότητος, πρὸς ἀποπομπήν ; Πρὸς τὶ λοιπὸν αὐτὴ ἡ αἰδήμων ἀδυναμία τοῦ Πρωθυπουργοῦ ἔναντι τοῦ ἐπὶ τῶν ᾽Εξωτερικῶν ῾Υπουργοῦ του ; Μήπως ὁ ῾Υπουργὸς εἶχε προστάτας ἰσχυροτέρους καὶ αὐτοῦ τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς ῾Ελλάδος, ὥστε νὰ ἀκολουθῇ ὄχι ἁπλῶς  ἰδικήν  του πολιτικήν, ἀλλ᾽ ἄντικρυς ἀντίθετον πρὸς τὴν πρωθυπουργικὴν γραμμήν ; Καὶ ποῖοι εἶναι οἱ ἰσχυρότεροι αὐτοὶ διατάκται ;

Αἱ προγραμματισθεῖσαι ἐξελίξεις εἰς τὰ Βαλκάνια.

4.- ᾽Εκτὸς ὅμως τῶν ἐρωτημάτων αὐτῶν, ποὺ ἀνακύπτουν ἐξ ἐμφανῶν τῶν πραγμάτων σημείων, ἡ ὁμιλία τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ ἄφησεν ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἀναπαντήτους εὐλόγους προβληματισμοὺς ἐπὶ τῆς ἀληθοῦς φύσεως καὶ τῶν διαφαινομένων ἐπιδιώξεων διὰ τὰς, προφανῶς ἄλλοθεν, προγραμματισθείσας καὶ συντελουμένας εἰσέτι ἐξελίξεις εἰς τὸν γεωπολιτικὸν χῶρον τῶν Βαλκανίων. ῎Ετσι, δὲν ἐξήγησεν ὁ τέως Πρωθυπουργός, διατὶ ἡ Γερμανία ἐπεδίωξε τὴν διάλυσιν τῆς Νοτιοσλαβίας, καὶ μάλιστα τόσον ἐμμανῶς, ὥστε νὰ ἀσκήσῃ  καταλυτικήν, ὡς τὴν ἐχαρακτήρισε, πρὸς τοῦτο  πίεσιν  ἐπὶ τῶν Εὐρωπαίων ἑταίρων της. Καί, διατὶ αἱ Η.Π.Α. εἶχον προηγουμένως ταχθῆ ὑπὲρ τῆς διατηρήσεως τῆς ἑνότητος τῆς Νοτιοσλαβίας καὶ διατὶ ἀκολούθως συνηγόρησαν ὑπὲρ τῆς διαλύσεώς της, δηλαδὴ κατ᾽ ἀμφοτέρας τὰς περιπτώσεις εἰς τὶ συγκεκριμένως ἀποβλέπουσαι. ᾽Αλλὰ, μόνον αἱ ἀνιχνεύσεις  τῶν οὐσιωδῶν αὐτῶν σημείων θὰ ἀπεκάλυπταν τὴν ἀληθῆ εἰκόνα τῶν ἐξελίξεων, διότι θὰ ἐξεικόνιζαν καὶ τὴν ἀληθινὴ πορεία καὶ ἀποστολὴ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος (ἤδη ψευδωνύμου Εὐρωπαϊκῆς ῾Ενώσεως), ἡ ὁποία εἰς τὴν πραγματικότητα ἐξέπεσε πλέον εἰς ὑπηρέτησιν πρωτευόντως  μόνον οἰκονομικῶν συμφερόντων· ἑπομένως συμφερόντων μόνον τῶν οἰκονομικῶς μεγάλων καὶ ἰσχυρῶν, παρὰ τὰ ὅσα μεγαλεπήβολα καὶ εὐγενῆ μὲ περισσὴ ἀφέλεια, εἰς ἐθελουσίαν τυφλότητα πολλαπλῶς ποδηγετούμενοι καὶ πάντοτε ἐξ εὐπιστίας καθυστερημένοι, ἐξακολουθοῦμε οἱ περισσότεροι ἐδῶ εἰς τὴν μακαρίαν ῾Ελλάδα νὰ πιστεύουμε περὶ αὐτῆς ! Καὶ θὰ ἠδύναντο ἔτσι, αἱ ἀνιχνεύσεις αὐταί, νὰ ἐξηγήσουν (ὄχι βεβαίως καὶ νὰ δικαιολογήσουν) τὴν ἐπὶ τῶν ἐθνικῶν μας θεμάτων στάσιν τῶν ποικιλωνύμων δῆθεν φίλων, δῆθεν συμμάχων καὶ δῆθεν ἑταίρων μας· καὶ ἔτσι νὰ ὁδηγήσουν καὶ εἰς τὸν ἀσφαλῆ προσδιορισμὸν τοῦ στίγματος μιᾶς εὐτυχοῦς διὰ τὴν Πατρίδα μας ἀκολουθητέας ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, καὶ, συνακολούθως, θὰ διηυκόλυναν μεγάλως τὴν ἀποτελεσματικὴν ἄσκησίν της. ᾽Ακόμη, θὰ κατεδείκνυαν, ὅτι ἡ, ἐν συνεχείᾳ τῶν ἀνωτέρω, θεώρησις τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ, περὶ ἀντιφατικῆς καὶ παραλόγου πολιτικῆς, ἀφ᾽ ἑνός νὰ ἐπιδιώκεται ἡ ἕνωσις τῆς Εὐρώπης καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου νὰ ἐνθαρρύνεται ἡ δημιουργία νέων συνόρων καὶ νέων ἀντιθέσεων, μόνον τὴν ἐπιφάνειαν τῶν πραγμάτων ἀποδίδει καὶ δὲν εἶναι ἀναντίλεκτος ! Διότι παραθεωρεῖ τὴν οὐσίαν, τοῦ τὶ εἴδους  ἕνωσιν  τῆς Εὐρώπης θέλουν ἀληθῶς καὶ ὄντως ἐπιδιώκουν οἱ Εὐρωπαῖοι  ἑταῖροι  μας, κατ᾽ ἰδίαν ἕκαστος, ἀλλὰ καὶ ὁμαδοποιούμενοι εὐκαιριακῶς εἰς ἀλληλοσπαρασσομένας μερίδας, ὁσάκις ἐπὶ συγκεκριμένου θέματος αὐτὸ ὑπαγορεύουν τὰ συμφέροντά των, ὄχι πάντοτε συγκλίνοντα !...

῾Ο ἑορακὼς μεμαρτύρηκεν...

῾Η ἀληθὴς φύσις τῆς  Εὐρωπαϊκῆς ῾Ενώσεως .

5.- Εἰς ἐποχὰς ἀδιαντρόπου ἐπιβουλῆς καὶ ἡ παραπληροφόρησις προάγεται εἰς τὸν ὑπέρτατον βαθμὸν ἀδιαντροπίας μὲ τὴν ἀχαλίνωτον διαστροφὴν τῶν πάντων καὶ τὴν μεθοδικήν, συστηματικὴν καὶ ὁλοκληρωτικὴν συσκότισιν πέριξ  στοιχειωδεστάτων ἀληθειῶν, ὁρατῶν καὶ διὰ γυμνοῦ ἀκόμη ὀφθαλμοῦ ! Αὐτὰ, ἐκ τῆς μεταπολεμικῆς ἐποχῆς, εἰς ὅ,τι μᾶς ἀφορᾷ ὡς Κράτος καὶ ἐθνικὴν κοινότητα, ἰσχύουν κατ᾽ ἐξοχὴν διὰ τὴν  Εὐρωπαϊκὴν Κοινὴν ᾽Αγοράν, ἀκολούθως  Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα  καὶ ἤδη  Εὐρωπαϊκὴν ῞Ενωσιν . ᾽Ανάγκη λοιπὸν νὰ ἐκτεθοῦν εἰς ἁδρὰς γραμμὰς στοιχειώδεις ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἀλήθειαι, ἀνεπίδεκτοι οἱασδήποτε ἀμφισβητήσεως.

Πυρῆνα τοῦ εὐρωπαϊκοῦ αὐτοῦ συνασπισμοῦ ἀποτελεῖ, ὡς γνωστόν, ἡ τελωνειακὴ ἕνωσις. Αὐτὴ ὅμως δὲν ἀνεφάνη εἰς τὴν σκέψιν τῶν πρωτουργῶν της ἐξ ἀγαθοῦ συνειδότος, χάριν προαγωγῆς τῆς οἰκονομικῆς εὐημερίας τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης, ἐκ φιλανθρώπων περίπου αἰσθημάτων, ὅπως ἐπιδιώκουν ἐπιμόνως νὰ μᾶς πείσουν. ᾽Αλλὰ μόνον ἐκ καθαρᾶς καὶ στυγνῆς ἰδιοτελείας.

Διότι πράγματι τοιαῦται τελωνειακαὶ ἑνώσεις πάντοτε ἐθεωρήθησαν ὡς παρὰ φύσιν κατασκευάσματα καὶ δικαιότατα ἐχαρακτηρίσθησαν ὡς μέσα τῆς αἰσχροτέρας μεταξὺ τῶν λαῶν οἰκονομικῆς ἐκμεταλλεύσεως. Τὸ μαρτυρεῖ ἡ ἱστορία των. ᾽Ανεφάνησαν μόνον ἀπὸ τότε, ποὺ αἱ προηγμέναι χῶραι ἤρχισαν νὰ ἀνησυχοῦν, διότι καὶ αἱ λοιπαὶ χῶραι εἶχον ἀρχίσει νὰ εἰσέρχωνται εἰς τὴν ὁδὸν τῆς ἐμπορικῆς των χειραφετήσεως καὶ πρὸ παντὸς τῆς ἐκβιομηχανίσεως. ᾽Ελησμόνησαν λοιπὸν τὰ ἴδια, ὅτι δηλαδὴ καὶ ἡ ἰδική των προηγηθεῖσα ἐκβιομηχάνισις εἶχε συντελεσθῆ διὰ συνδεδυασμένων προστατευτικῶν, καὶ δὴ δασμολογικῶν, μέτρων μακροτάτης διαρκείας ( π.χ. δύο καὶ πλέον αἰώνων διὰ τὴν ᾽Αγγλίαν, - μέχρι καὶ τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, καὶ μετ᾽ αὐτὸν ἀκόμη, διὰ τὰς Η.Π.Α., - ἀνάλογα διὰ τὴν Γερμανίαν ), καὶ ἐπεδόθησαν εἰς παρεμπόδισιν τῆς βιομηχανικῆς ἀναπτύξεως τῶν ἄλλων. ῾Η ἰμπεριαλιστική των ἀπληστία, βαθέως ἐρριζωμένη εἰς τὴν ψυχὴν τῶν λαῶν των ( τὰ παραδείγματα τοῦ Χίτλερ καὶ τοῦ Μουσσολίνι, οἱ ὁποῖοι ἐτύγχανον συντριπτικῆς ἀποδοχῆς εἰς τὰς χώρας των, εἶναι ἰδιαιτέρως εὔγλωττα ), παρὰ τὰ ὅσα ἄκριτα ἀντιθέτως μὲ τόσην ἐλαφρότητα παρ᾽ ἡμῖν ὑποστηρίζονται, ἐπενόησε τότε τὴν τελωνειακὴν ἕνωσιν. Δι᾽αὐτῆς αἱ ἴδιαι, δηλαδὴ αἱ προηγμέναι χῶραι καὶ οἱ λαοί των ἀναμφισβητήτως ὠφελοῦνται, μὲ τὴν διὰ καταργήσεως τῶν τελωνειακῶν ἐμποδίων δημιουργίαν εὐρυτέρας καὶ ἑνιαίας πλέον ἀγορᾶς, μὲ τὴν ἐλευθερίαν κινήσεως κεφαλαίων, ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν καὶ τὸν ἐντελέστερον, ἑπομένως καὶ παραγωγικώτερον, καταμερισμὸν τῶν ἔργων. ῞Ομως ἡ ὠφέλεια τῶν προηγμένων ἀντιστοιχεῖ εἰς ὀπισθοδρόμησιν καὶ καταλήστευσιν τῶν ὀλιγώτερον ἀνεπτυγμένων μελῶν τῆς τελωνειακῆς ἑνώσεως, τὰ ὁποῖα ὑφιστάμενα, μὲ τὴν ἄρσιν κάθε δασμολογικῆς ἢ ἄλλης προστασίας, τὸν ἐλεύθερον ἀνταγωνισμὸν τῶν προηγμένων μελῶν δὲν ἔχουν ὄχι μόνον καμμίαν προοπτικὴν περαιτέρω ἀναπτύξεως, ἀλλὰ οὔτε τὴν δυνατότητα συντηρήσεως καὶ αὐτῶν τῶν ὑπὸ ἀνάπτυξιν ἰσχνῶν βιομηχανικῶν των μονάδων, αἱ ὁποῖαι καὶ ἀναποτρέπτως θὰ ἐξαφανίζωνται βαθμηδὸν ἡ μία κατόπιν τῆς ἄλλης ( βλ. ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω, π.χ. τὸ ἔργον τοῦ ἀειμνήστου καθηγητοῦ Δημοσθένους ΣΤΕΦΑΝΙΔΟΥ, Εἰσαγωγὴ εἰς τὴν ᾽Εφηρμοσμένην Κοινωνικὴν Οἰκονομικήν, ἔκδοσις τρίτη, 1961, σελ. 74 ἑπ., εἰδικῶς διὰ τὴν Ε.Ο.Κ. σελ.78 ἑπ., καὶ διὰ τὴν ἔναντι αὐτῆς θέσιν τῆς ῾Ελλάδος τὰς δυσοιώνους προβλέψεις του εἰς σελ. 120 ἑπ.).

Αἱ ἐπιπτώσεις ἐκ τῆς εἰσδοχῆς μας. Ἀντισυνταγματικότης  αὐτῆς.

 6.- ῍Ας ἀναλογισθοῦν οἱ ἔντιμοι πολῖται τῆς χώρας αὐτῆς, ἐὰν τὰ τραγικὰ αὐτὰ ἀποτελέσματα δὲν ἐπῆλθον ἤδη εἰς τὴν ἀτυχῆ μας Πατρίδα ἐξ αἰτίας τῆς εἰσδοχῆς μας εἰς τὴν Ε.Ο.Κ.· ὅταν αἱ ἐλάχισται βιομηχανικαί μας μονάδες κλείουν ἡ μία κατόπιν τῆς ἄλλης· ὅταν αἱ ἐμπορικαί μας ἐπιχειρήσεις ἐκποιοῦνται ἡ μία κατόπιν τῆς ἄλλης, περιερχόμεναι εἰς χεῖρας ξένων· ὅταν τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ ἐπιχειρήσεις στρατηγικῆς σημασίας, τελοῦν ὑπὸ ἐκποίησιν· ὅταν ἡ γῆ μας, εἰς ἔκτασιν ἀπίστευτον, καὶ μάλιστα εἰς νευραλγικὰς δι᾽ αὐτὴν τὴν ἐθνικήν μας ἀσφάλειαν περιοχάς, ἔχει ἤδη ἐκποιηθῆ ! ῞Οταν τίποτε δὲν ἀπομένει πλέον ἑλληνικόν ! Καὶ ἂς ἀποτιμήσῃ κατόπιν τούτου καὶ τὴν ἔκτασιν τῆς εἰς βάρος μας ἐπιβουλῆς ἐν ὄψει τῆς κατευθυνομένης ἀκαταπαύστου, ἀχαλινώτου καὶ γιγαντιαίας ἐκστρατείας πλήρους ἀποβλακώσεώς μας μὲ τὰς κενολόγους θριαμβολογίας περὶ τοῦ δῆθεν ἐπιτεύγματος τῆς εἰσδοχῆς μας εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Κοινότητα καὶ τῶν ὅσων ἐξ αὐτῆς κονδυλίων ( διαφόρων  πακέττων Ντελόρ ) ἤδη ἀπηλαύσαμεν ἢ πρόκειται νὰ ἀπολαύσωμεν...

Κατ᾽ ἀρχὴν δὲν πρόκειται περὶ ἐπιτεύγματος, ἀφοῦ ἡ συμμετοχή μας εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Κοινότητα εἶχεν ἐπιζητηθῆ εἰς πρῶτον στάδιον καὶ ἐμεῖς τὴν ἠρνούμεθα ἐπὶ διετίαν καὶ πλέον, ἐρωτοτροποῦντες μὲ ἄλλην ἕνωσιν, τὴν προγραμματισθεῖσαν Εὐρωπαϊκὴν Ζώνην ᾽Ελευθέρων Συναλλαγῶν, ἡ ὁποία ἀπέληξεν εἰς τὴν δημιουργίαν, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς ᾽Αγγλίας, τὸ 1959 τῆς Εὐρωπαϊκῆς συνεργασίας ἐλευθέρου ἐμπορίου (European Free Trade Association). ῾Ως πρὸς δὲ τὰς χρηματοδοτήσεις, ἂς εὑρεθῇ κάποιος, νὰ μᾶς πληροφορήσῃ ποία ἑλληνικὴ βιομηχανία ὠφελήθη ἐξ αὐτῶν, ποῖος παραγωγικὸς τομεὺς τῆς οἰκονομίας μας ἀνεπτύχθη, ἢ μήπως τὰ χρήματα διετέθησαν καταναλωτικῶς χάριν ξένων ἀγαθῶν καὶ ξένων ὑπηρεσιῶν, ἐπανακάμψαντα ἔτσι πανηγυρικῶς εἰς χεῖρας τῶν εὐρωπαίων  δωρητῶν  μας !...

᾽Αφήνω δὲ κατὰ μέρος καὶ τὸν συνταγματικῶς ἐπιλήψιμον τρόπον καὶ τῆς εἰσδοχῆς μας εἰς τὴν Ε.Ο.Κ. καὶ τῆς ἀποδοχῆς τῆς συμφωνίας τοῦ Μάαστριχτ. Διότι καὶ τὰ δύο αὐτὰ συνεπήγοντο ἀπεμπόλησιν κυριαρχικῶν μας δικαιωμάτων, ἡ ὁποία ἐγκύρως ἑκάστοτε ἐπιχειρεῖται ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον μὲ ἀπόφασιν τοῦ ἔχοντος συντακτικὴν ἁρμοδιότητα ὀργάνου, τὸ ὁποῖον παρ᾽ ἡμῖν εἶναι ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον ὁ ἑλληνικὸς λαὸς καὶ οὐδεὶς ἄλλος ἀντ᾽ αὐτοῦ, μὴ συγχωρουμένης, οὔτε μὲ τὴν ἐπίκλησιν τοῦ ἄρθρου 28 §§ 2 καὶ 3 τοῦ Συντάγματος, ἐκχωρήσεως τῆς τοιαύτης ἀποκλειστικῆς του ἐξουσίας. Αὐτὸς ὑπῆρξε ὑπὸ ἀνάλογα συνταγματικὰ κείμενα καὶ ὁ κοινῶς ἀποδεκτὸς προβληματισμὸς ἀπὸ τὸν πολιτικὸν κόσμον καὶ τὴν ἐπιστήμην τῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης, κατ᾽ ἀκολουθίαν τοῦ ὁποίου καὶ, ὡς γνωστόν, διενηργήθησαν εἰς τὰς χώρας αὐτὰς δημοψηφίσματα, προκειμένου νὰ ληφθῇ ἡ σχετικὴ ἀπόφασις.

Μόνον λοιπὸν ὁ ἑλληνικὸς λαός ἐδικαιοῦτο καὶ εἰς τὴν χώραν μας νὰ ἀποφασίσῃ ἐγκύρως περὶ αὐτῶν καὶ ἔπρεπε, ἑπομένως, νὰ ἐρωτηθῇ πρὸς τοῦτο διὰ δημοψηφίσματος. Πρᾶγμα ὅμως τὸ ὁποῖον δὲν ἔγινε. ᾽Αντ᾽ αὐτοῦ ἐπελέγη ἡ εὔκολος λύσις προσφυγῆς εἰς τὴν Βουλήν, ἡ ὁποία εἶναι πασίδηλον μὲ πόσην ἄνεσιν ὑποτάσσεται πειθηνίως εἰς τὰ κελεύσματα κομματικῆς πειθαρχίας. Οἱ δὲ συνταγματολόγοι μας, κατὰ συντριπτικὴν πλειονοψηφίαν - καὶ μάλιστα οἱ ἐξ αὐτῶν προβάλλοντες μαρξιστικὰς καταβολὰς τῆς ἐπιστημονικῆς των σκέψεως, - συνήθως ἀμετροεπεῖς περὶ σημαντικῶν καὶ κυρίως ἀσημάντων, ἐπὶ τοῦ προκειμένου αἰδημόνως ἅπαντες ἐσιώπησαν !...

Δυνατότης ἄλλης ἐθνικῆς πορείας.

7.- Εἰς τὸν  ἀφελέστατον ἐξ ἄλλου ἀντίλογον, ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν ἡ ῾Ελλὰς νὰ παραμείνῃ ἐκτὸς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος, ἡ ἀπάντησις εἶναι ἁπλῆ. Δυνατότης ἀμύνης ἔναντι τῆς ἰμπεριαλιστικῆς λαίλαπος ὑπῆρχε καὶ ὑπεδείχθη ἐγκαίρως (βλέπε π.χ. τὰς ἀναπτύξεις τοῦ καθηγητοῦ ΣΤΕΦΑΝΙΔΟΥ, ἔνθ᾽ ἀνωτ. σελ.124 ἑπ.). ᾽Εκ τῶν ὅσων ὁ διαπρεπὴς καθηγητὴς εἰσηγεῖτο τότε (συσπείρωσις μετ᾽ ἄλλων χωρῶν ἀναλόγου στάθμης συμφερόντων, κλπ.) ἰδιαιτέρως σημειωτέα ἡ ἀνάγκη ὅπως ἀπαραιτήτως προηγεῖτο ταχύρρυθμος ἐκβιομηχάνισις καὶ αὔξησις τῆς παραγωγικότητος τῆς χώρας μας, προκειμένου νὰ καταστῇ αὕτη ἱκανή, ὅπως ἀνθέξῃ τὸν ἀνταγωνισμὸν τῶν ἤδη μελῶν, τότε, τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος εἰς περίπτωσιν τελωνειακῆς μετ᾽ αὐτῆς συνδέσεως, καὶ μόνον ἐν συνεχείᾳ ἦτο πολιτικῶς, δηλαδὴ ἐθνικῶς, ἐπιτρεπτὸν οἱοδήποτε διάβημα πρὸς εἴσοδον, ἀκινδύνως πλέον δι᾽ ἡμᾶς, εἰς αὐτήν. ῎Αλλωστε, δὲν ὑπῆρχε κανεὶς λόγος νὰ βιασθοῦμε, αἱ θῦραι τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος δὲν ἐπρόκειτο νὰ κλείσουν, ἀπόδειξις ὅτι καὶ τώρα εἰσέρχονται νέαι χῶραι εἰς αὐτήν, ἡ δὲ γείτων Τουρκία κατ᾽ οὐδὲν ἐζημιώθη, διότι καθυστέρησε μέχρι τοῦδε τὴν προσπάθειαν συνδέσεώς της (μόνον αἱ ἀνεπτυγμέναι χῶραι τῆς Εὐρωπαϊκῆς ῾Ενώσεως βιάζονται, προκειμένου νὰ τὴν λεηλατήσουν ἀγρίως οἰκονομικῶς, τώρα ποὺ εἶναι ἀνανάπτυκτος - θὰ τὸ ἀντιληφθῇ συντόμως τὸ νέον των θῦμα, ὁ τουρκικὸς λαός ! - δι᾽ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ μᾶς ἐπίεσαν ἀπαραδέκτως ἀσφυκτικῶς πρὸς ἄρσιν τῶν ἄκρως δεδικαιολογημένων ἰδικῶν μας ἀντιρρήσεων).

Πλὴν ὅμως πολιτικὴ τῆς ἐπισήμου ῾Ελλάδος δὲν ὑπῆρχε ! ... Καὶ ὄχι μόνον δὲν ὑπῆρχε. Διότι ἡ ἐν προκειμένῳ ἐπιβεβλημένη προσήκουσα καὶ ἐμπνευσμένη ἀναπτυξιακὴ πολιτικὴ προϋπέθετεν ἀπαραιτήτως ἐκτεταμένην περὶ τοῦ πρακτέου ἐνημέρωσιν τοῦ ῾Ελληνικοῦ λαοῦ καὶ πανεθνικὴν τοῦ ῾Ελληνισμοῦ (καὶ τοῦ ἀποδήμου !) συστράτευσιν, πρὸς ἀξιοποίησιν ὅλων τῶν δυνατοτήτων του, πράγματα τὰ ὁποῖα θὰ ἐξησφαλίζοντο μόνον  α) διὰ τῆς εὐπρεποῦς εἰς κάθε τομέα τῆς ἐθνικῆς μας ζωῆς τηρήσεως τῶν κανόνων τῆς δημοκρατίας, ὥστε ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ ῞Ελληνες πολῖται νὰ συμμετέχουν καὶ οὐδεὶς νὰ αἰσθάνεται ἀποκλειόμενος ἀπὸ τὴν κοινὴν προσπάθειαν, καὶ β) διὰ προαγωγῆς τῆς εἰλικρινοῦς ὁμονοίας ὅλων τῶν ῾Ελλήνων ἐπὶ ἐθνικῆς καὶ κοινωνικῆς κλίμακος. ᾽Αντ᾽ αὐτῶν ὅμως οἱ κυβερνῶντες μὲ ἄλλα τότε, ἀκριβῶς τὰ ἀντίθετα, κατεγίνοντο : πῶς, ἐναντίον κάθε κανόνος δημοκρατικῆς τάξεως καὶ κάθε ὑπαγορεύσεως πανεθνικῆς συμπνοίας, θὰ διαιωνίσουν τὴν ἀδιακώλυτον ἰδικήν των παρουσίαν εἰς τὴν ἐξουσίαν· καὶ συγκεκριμένως 1) μὲ τὴν διοργάνωσιν ἐκλογῶν βίας καὶ νοθείας ( αἱ ἑκατοντάδες καταδικαστικαὶ δικαστικαὶ ἀποφάσεις δι᾽ ἐγκληματικὰς πράξεις κατὰ τὰς ἐκλογὰς τῆς περιόδου ἐκείνης εἶναι ἀδιάψευστοι τοῦ γεγονότος ἀποδείξεις, - βλ. τὸ βιβλίον  ῾Η Δημοκρατία θὰ νικήσῃ, ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ τοῦ ἐκλογικοῦ πραξικοπήματος τῆς 29ης ᾽Οκτωβρίου 1961 , ἔκδοσις ῾Ενώσεως Κέντρου, ᾽Αθῆναι, 1962 ),- 2) μὲ τὴν σύμπηξιν παρακρατικῶν ὀργανώσεων,  διατελούντων εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ κυβερνῶντος κόμματος, πρὸς κατατρομοκράτησιν τοῦ λαοῦ, μὲ ἀποκορύφωσιν τὴν στυγερὰν δολοφονίαν, κατὰ Μάϊον τοῦ 1963, εἰς δημοσίαν συγκέντρωσιν εἰς Θεσσαλονίκην, ἐπὶ παρουσίᾳ μάλιστα ἑκατὸν ὀγδοήκοντα (180) ἀστυνομικῶν, ἐλεγχόντων διασταύρωσιν δύο ὁδῶν, εὔρους ἑκάστης ὄχι μείζονος τῶν δέκα μέτρων (!), τοῦ βουλευτοῦ τῆς ἀριστερᾶς Γρηγορίου Λαμπράκη καὶ τὸν βαρύτατον τραυματισμὸν καὶ δευτέρου (τοῦ Γεωργίου Τσαρουχᾶ, δολοφονηθέντος ἀκολούθως καὶ αὐτοῦ ἐπὶ δικτατορίας). ῾Η ἐσχάτως πυκνωθεῖσα ἐπὶ τοῦ προκειμένου, πρὸς συγκάλυψιν τῆς πραγματικότητος καὶ χάριν τῆς ὑστεροφημίας τῶν τότε κυβερνησάντων, προσπάθεια νὰ παρασταθῇ, ὅτι δὲν ὑπῆρξαν δῆθεν τότε πολιτικαὶ εὐθῦναι διὰ τὰ πρωτοφανῆ αὐτὰ εἰς κάθε κοινοβουλευτικῶς κυβερνωμένην χώραν γεγονότα, εἶναι ἐξοφθάλμως καταγέλαστος βιασμὸς τῆς λογικῆς καὶ τῆς ἀληθείας. Διότι καὶ μόνη ἡ δικαστικῶς βεβαιωθεῖσα ὕπαρξις παρακρατικῶν ὀργανώσεων, ἐνεργουσῶν μάλιστα ἐν στενῇ συνεργασίᾳ πρὸς κρατικάς, καὶ δὴ τὰς ἀστυνομικάς, ἀρχάς, ἀλλὰ καὶ ἡ ποινικὴ ἐμπλοκὴ εἰς τὴν ὑπόθεσιν καὶ τῶν τοπικῶν ἀξιωματούχων τῆς Χωροφυλακῆς ἀρκοῦν πρὸς κατάδειξιν τοῦ ἀνοήτου τῶν σχετικῶν προσπαθειῶν,- 3) μὲ τὴν κατάρτισιν διαφόρων σχεδίων τύπου  «Περικλῆς» πρὸς δραστικώτερον ἔλεγχον τῆς πολιτικοκοινωνικῆς πραγματικότητος, δυσμενῶς ἐξελισσομένης διὰ τοὺς κρατοῦντας, ἔναντι παντὸς ἐνδεχομένου (εἶναι χαρακτηριστικόν, ὅτι ὁ ἐπιλεγεὶς τότε ὡς Γραμματεὺς τῆς ἐπιτροπῆς διὰ τὸ  σχέδιον «Περικλῆς»  Γεώργιος Παπαδόπουλος τὸ ἐχρησιμοποίησεν ἀκολούθως, τὸ 1967, ὁ ἴδιος, δι᾽ ἴδιον λογαριασμόν, πρὸς ἐπιβολὴν τῆς δικτατορίας του),- κλπ., κλπ.

Καὶ ὄχι μόνον δὲν ὑπῆρξε, παρὰ τὰ ἀντιθέτως διατυμπανιζόμενα, ἀναπτυξιακὴ πολιτική, ἀλλὰ ὑπὸ τῶν ἰδίων κρατούντων καὶ κατὰ τὴν μεταδικτατορικὴν περίοδον παρεκωλύθη ἐνεργῶς πᾶσα σχετικὴ σοβαρὰ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία, κατὰ τὰς ἰδίας των προσωπικὰς ἑκάστοτε προτιμήσεις ἢ ἀπαρεσκείας. ῾Ως συνέβη μὲ τὴν ματαίωσιν νομοθετικῶς κατ᾽ ᾽Οκτώβριον 1977 τῆς μεγάλης ἐπενδύσεως εἰς τὰ Μέγαρα ὑπὸ τοῦ ὁμίλου ᾽Ανδρεάδη, μὲ ἀποτέλεσμα, ὄχι μόνον νὰ τεθῇ  ταφόπλακα  εἰς τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας μας, διότι  καμμία σχεδὸν μεγάλη ἐπένδυσις δὲν ἐγένετο ἔκτοτε, ὅπως ἐσημείωσε προσφάτως καὶ οἰκονομολογικὸν περιοδικόν ( βλέπε ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΝ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΝ, τεῦχος 22ας Δεκεμβρίου 1994, σελ.149 ), ἀλλὰ ἐπὶ πλέον καὶ νὰ καταδικασθῇ ἡ ῾Ελλάς προσφάτως ὑπὸ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου, ὅπως, διὰ τὴν ματαίωσιν αὐτήν, καταβάλῃ ἀναδρομικῶς, πρὸς ἀποζημίωσιν τοῦ ἐν λόγῳ ὁμίλου, τὸ τεράστιον ποσὸν τῶν τεσσάρων δισεκατομμυρίων δραχμῶν, αἱματηροτάτη ὄντως ἐπιβάρυνσις τοῦ οὐδὲν εἰς ταῦτα πταίσαντος ῾Ελληνικοῦ λαοῦ!

 Καὶ βεβαίως κατὰ τὰ τριάκοντα πέντε (35) καὶ πλέον χρόνια ἀπὸ τότε, ποὺ γυμνόποδες ἐκρούσαμε τὸ πρῶτον τὴν θύραν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος, χρόνια κυριολεκτικῶς χαμένα, θὰ ἠμποροῦσεν ἀνετώτατα ἡ ῾Ελλάς, νὰ ὁλοκληρώσῃ τὴν ἐκβιομηχάνισιν καὶ οἰκονομικήν της ἐν γένει ἀνάπτυξιν εἰς βαθμὸν ἐπιτρέποντα τοὐλάχιστον τὴν ἄνευ κινδύνων σύνδεσίν της καὶ μὲ τὴν  Εὐρωπαϊκὴν Κοινότητα. ᾽Αρκεῖ νὰ ὑπῆρχε πολιτικὴ ὀρθὴ καὶ κατάλληλος πρὸς ἐφαρμογήν της πολιτικὴ ἡγεσία. Αὐτὰ διὰ τοὺς μοιρολατρικῶς ἀτενίζοντας τὴν ἐθνικήν μας πραγματικότητα !...  

8.- Καὶ διὰ νὰ ἐπανέλθωμεν εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Κοινότητα : Μὲ τοιαύτην λοιπὸν, ὡς ἀνωτέρω, ὑπόστασιν καὶ νοοτροπίαν τῆς Εὐρωπαϊκῆς ῾Ενώσεως καὶ τὴν ἰδίαν τῶν Η.Π.Α. εἶναι διανοητικῶς θεμιτόν, νὰ ἀναμένεται, ὅτι αἱ ὑπ᾽ αὐτῶν προγραμματιζόμεναι ἐξελίξεις εἰς τὸν βαλκανικὸν χῶρον ἦτο ποτὲ δυνατόν, νὰ ἀποβλέπουν εἰλικρινῶς εἰς τὸ ἀληθὲς ὄφελος τῶν βαλκανικῶν λαῶν ;

Αἱ ἐπὶ τοῦ «σκοπιανοῦ» ἀποκαλύψεις τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ.

9.- ῎Ακρως ἀποκαλυπτικὰ εἶναι τὰ ὅσα ἐν συνεχείᾳ ὁ Κύριος Μητσοτάκης ἐξέφερεν ἐπὶ τοῦ «σκοπιανοῦ». Φρονεῖ, ὅτι «δυστυχῶς καὶ ἡ ῾Ελλάδα μὲ τὴν ἀπόφασή της νὰ θέσει ὡς κυρίαρχη προτεραιότητα τῆς ἐξωτερικῆς της πολιτικῆς τὸ ὄνομα τῶν Σκοπίων εἶχε γίνει καὶ αὐτὴ μέρος τοῦ βαλκανικοῦ προβλήματος»· ἀκόμη ὅτι «τὸ πιὸ μεγάλο λάθος τῆς πολιτικῆς μας γιὰ τὰ Σκόπια, τὸ ὁποῖο προκάλεσε ὁ κ. Σαμαρᾶς, ἦταν ὅτι προτάξαμε τὸ ὄνομα (τῆς Μακεδονίας) καὶ θέσαμε σὲ δεύτερη μοῖρα τὸ κρίσιμο ἐθνικὸ θέμα τῆς ἀποκήρυξης ἀπὸ τοὺς Σκοπιανοὺς τῶν ἰσχυρισμῶν τους περὶ τῆς ἀνύπαρκτης σλαβικῆς μειονότητος στὴν ῾Ελλάδα»· πιστεύει, ὅτι «ἂν αὐτὸ μᾶς ἐδίδετο, εἶναι βέβαιο ὅτι μὲ ἕνα σύνθετο ὄνομα μὲ γεωγραφικὸ προσδιορισμὸ καὶ τὴν τροποποίηση τῶν ἐπίμαχων ἄρθρων τοῦ Συντάγματος - σύμβολα τότε δὲν εἶχε ἀκόμα ἐμφανίσει ὁ Γκληγκόρωφ - θὰ ἐπετυγχάναμε μία ἐθνικὰ συμφέρουσα λύση γιὰ τὴν ῾Ελλάδα»· καὶ ἀποκαλύπτει, ὅτι δὲν ἐφήρμοσεν ὡς Πρωθυπουργὸς τὴν πολιτικὴν αὐτήν, διότι  «μόνος μὲ μιὰ ὁριακὴ πλειοψηφία στὴ Βουλὴ καὶ τὴν ἀνοιχτὴ ἀπειλὴ ἀπὸ τὴν ὁμάδα Σαμαρᾶ», δὲν εἶχε  «χάριν τῆς ἐθνικῆς ἑνότητος»  (καὶ ὑπενθύμισε σχετικῶς  «τὸ συλλαλητήριο μὲ ἕνα ἑκατομμύριο ἀνθρώπους στὴ Θεσσαλονίκη τὴν 14η Φεβρουαρίου 1992»)  «ἄλλη ἐπιλογή», διότι  «δυστυχῶς ἡ ὑπόλοιπη πολιτικὴ ἡγεσία, στὴν ὁποία περιλαμβάνεται καὶ ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ( :  Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ),  παρ᾽ ὅτι κατ᾽ ἰδίαν πίστευε, ὅτι τὸ θέμα τοῦ ὀνόματος δὲν ἦταν κυρίαρχο θέμα, δημοσίως ἀρνήθηκε νὰ στηρίξει τὴν πολιτικὴ τῆς ἄμεσης λύσης τοῦ προβλήματος μὲ τὸ πακέτο Πινέϊρο».

Τούτων οὕτως ἐχόντων, δηλαδὴ ἀληθῶν ὑπολαμβανομένων, εἰλικρινῶς διερωτῶμαι, ἐὰν θὰ ἦτο ποτὲ δυνατὸν νὰ ἐμφιλοχωρήσουν περισσότεραι πλάναι καὶ μεγαλύτερα λάθη ἀπὸ τὴν ἀνομολογουμένην ὑπὸ τοῦ Κυρίου Μητσοτάκη θεώρησιν ὑπ᾽ αὐτοῦ ὡς ὑπευθύνου κυβερνήτου τῆς χώρας τοῦ προβλήματος τῶν Σκοπίων. Πράγματι :

Οὐδεμία ὑπαιτιότης μᾶς βαρύνει διὰ τὸ σκοπιανόν.

10.- Κατὰ ποίαν λογικὴν ἡ ῾Ελλὰς ἔγινε  μέρος τοῦ βαλκανικοῦ προβλήματος , ἁπλῶς καὶ μόνον διότι ἔθεσεν ὡς  κυρίαρχη προτεραιότητα τῆς ἐξωτερικῆς της πολιτικῆς τὸ ὄνομα τῶν Σκοπίων ; Πρόβλημα, διότι προετάξαμε τὸ πρώτιστον καὶ οὐσιωδέστατον εἰς τὴν μετὰ τῶν Σκοπίων διαφοράν μας ; ᾽Εὰν λοιπὸν γίνῃ μία κλοπή, εἶναι ὑπαίτιος ὁ νοικοκύρης, καὶ γίνεται αὐτὸς μέρος τοῦ προβλήματος, διότι ἀπετόλμησε, νὰ καταγγείλῃ τὴν κλοπὴν καὶ νὰ ἀξιώσῃ ἀπὸ τὸν κλέπτην τὴν ἀπόδοσιν τοῦ κλαπέντος ; Διότι περὶ τῆς ἰδίας ἀπαραλλάκτως περιπτώσεως πρόκειται μὲ τὴν ἀναίσχυντον ὑπὸ τῶν Σκοπίων νόσφισιν τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας. ᾽Εκτὸς ἐὰν ὁ τέως Πρωθυπουργὸς καὶ οἱ ἐπ᾽ αὐτοῦ ὁμόφρονές του πιστεύουν, ὅτι Σλάβοι, διαβάντες τὸν Δούναβιν καὶ ἐνσκήψαντες εἰς τὸν χῶρον τῆς Βαλκανικῆς μόλις κατὰ τὰ τέλη τοῦ 6ου μὲ ἀρχὰς τοῦ 7ου μ.Χ. αἰῶνος, ἀπέκτησαν δικαιώματα ἐπὶ τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος τοῦ ἑλληνικοῦ (δωρικοῦ) φύλου τῶν Μακεδόνων, ποὺ τὸ ἐχρησιμοποίουν αὐτοὶ ἤδη ἀπὸ τῆς 2ας χιλιετηρίδος π.Χ. ! Καὶ μάλιστα, χωρὶς κανεὶς ἀπὸ τοὺς Σλάβους αὐτοὺς ἢ τοὺς ἀπογόνους των νὰ διεκδικήσῃ ποτὲ τὸ ὄνομα αὐτὸ μέχρι καὶ τοῦ 1943 ! Διότι μόλις ἀπὸ τότε ἤρχισε δειλὰ-δειλὰ ἡ νόσφισις τοῦ ἑλληνικοῦ αὐτοῦ ὀνόματος, ὡς ἐθνικοῦ των πλέον ὀνόματος, ὑπὸ ἀλλοφύλων. Καὶ βεβαίως  χρησικτησία  ξένου ὀνόματος δὲν νοεῖται, οὔτε φυσικὰ μὲ τὴν ἐπίκλησι παρανόμου χρήσεώς του μόλις 50 ἐτῶν ἔναντι ἐξακολουθητικῆς, χωρὶς διακοπήν, χρήσεως ἀπὸ τὸν δικαιοῦχον ἰδιοκτήτην ἐπὶ τέσσερις ἤδη χιλιετηρίδες. Καὶ διότι εἶναι ἀδιανόητον νὰ φρονῇ οἱοσδήποτε, μὲ ἐξαίρεσιν φυσικὰ τοὺς ἀνιστορήτους καὶ τοὺς ἐθνοπροδότας, τὰ ἐναντία, εἶναι καταδήλως ἡμαρτημένη καὶ ἀποτελεῖ σφάλμα πελώριον ἡ δημοσίως διακηρυσσομένη ἄποψις, ὅτι δῆθεν ἐξ ὑπαιτιότητός μας ἐγίναμε... μέρος τοῦ βαλκανικοῦ προβλήματος !

Οἱ ξένοι τὸ ἐδημιούργησαν.

11.- ᾽Ανάγκη εἰλικρινείας.  ᾽Εγίναμε πρόβλημα  ὄχι ἐξ ἰδικῆς μας ἐνεργείας ἢ ὑπαιτιότητος, ἀλλὰ διότι οἱ δῆθεν φίλοι, δῆθεν σύμμαχοι, δῆθεν ἑταῖροι μας ἐφρόντισαν ἐμμανῶς καὶ ἐδημιούργησαν, κατ᾽ οὐσίαν αὐτοί, τεχνητῶς τὸ κυριολεκτικῶς ἀνύπαρκτον αὐτὸ θέμα εἰς βάρος μας. Διότι, ἐὰν ὅλοι αὐτοί, ἀκόμη καὶ χωρὶς θεώρησιν τῶν καθ᾽ ὑπόθεσιν  φιλικῶν, συμμαχικῶν καὶ ἑταιρικῶν  μεθ᾽ ἡμῶν δεσμῶν, ἠτένιζαν τὸ  πρόβλημα  μὲ στοιχειώδη ἐντιμότητα καὶ εἰλικρίνειαν, θὰ ἦτο ἀδύνατον νὰ ἀποκλίνουν τῶν ἱστορικῶν, ἐθνολογικῶν, γεωγραφικῶν, φυλετικῶν δεδομένων καὶ θὰ ἐδικαίωνον αὐθωρεὶ τὴν ῾Ελλάδα ἔναντι τοῦ ἰταμοῦ πλαστογράφου. ῾Ο ὁποῖος καὶ θὰ ἀνεδιπλώνετο τότε ἐντὸς 24ώρου ! Οἱ δολιώτατοι ὅμως, χάριν ἰδίων ἀποκλειστικῶς συμφερόντων (διὰ νὰ ἀποκτήσουν ἰδικά τους προγεφυρώματα εἰς τὴν Βαλκανικήν, πρὸς ἀγριωτέραν ἐκμετάλλευσίν της), καὶ ἄπιστοι δῆθεν φίλοι, δῆθεν σύμμαχοι καὶ δῆθεν ἑταῖροι μας ὄχι μόνον δὲν δικαιώνουν, ἀλλὰ καὶ ἐμποδίζουν τὴν αὐτοδύναμον, διὰ τοῦ  «ἐμπάργκο» , ἰδικήν μας δικαίωσιν καὶ μᾶς πιέζουν πρὸς τὴν ὁδὸν τοῦ ἐθνικοῦ ὀλέθρου καὶ τῆς ἐθνικῆς μας καταισχύνης ἀφορήτως, ἰταμώτεροι αὐτοὶ καὶ τοῦ κ.Γκληγκόρωφ !

Αὐτὴν τὴν ψηλαφητὴν τῶν πραγμάτων ἀλήθειαν ἀνέμενεν ὁ ῾Ελληνικὸς λαός, νὰ ἀκούσῃ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ του, εὑρισκομένου ἐπὶ τέλους τώρα ἐκτὸς ἐπισήμων καθηκόντων, - ἐὰν ὑποτεθῇ, κάκιστα βεβαίως, ὅτι ἡ ἀλήθεια δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἐκτίθεται ὠμὴ ἐξ ἐπισήμων χειλέων ! Καὶ ὄχι νὰ ἀποσιωπᾶται, καὶ ἡ ἀποσιώπησις αὐτὴ νὰ συνοδεύεται μάλιστα ἀπὸ δηλώσεις αὐτοενοχῆς, ὅτι δῆθεν μὲ ἰδικήν μας ὑπαιτιότητα  ἐγίναμε μέρος τοῦ προβλήματος τῆς Βαλκανικῆς  !...

Τὸ ψευδώνυμον  «Μακεδονία»  δημιουργεῖ ὅλα τὰ προβλήματα.

12.- ᾽Απορρίψατε ἀπὸ τὴν σκοπιανὴν λεοντῆν τὸ ψευδώνυμον  «Μακεδονία» καὶ τότε ὅλα τὰ ἄλλα καταπίπτουν αὐτομάτως. Οὔτε σκοπιανὴ μειονότης ἐπὶ ἑλληνικοῦ ἐδάφους θὰ ἀνευρίσκεται, οὔτε τὰ ἐπίβουλα ἄρθρα τοῦ Συντάγματός των θὰ ἔχουν κανένα ἀντίκρυσμα, οὔτε ξένα σύμβολα (ὁ ἥλιος τῆς Βεργίνας) θὰ εἶναι χρησιμοποιήσιμα. ῞Ολα αὐτὰ τροφοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ ὄνομα, ἀπὸ τὴν νόσφισιν τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος Μακεδονία. ῾Ο τέως Πρωθυπουργὸς καὶ οἱ ὁμόφρονές του ξεκινοῦν ὅμως ἀνάποδα ! Φρονοῦν, ὅτι ἀρκεῖ ἡ ἐκ μέρους τῶν Σκοπίων ἀποκήρυξις τῶν ἰσχυρισμῶν τους περὶ τῆς ἀνύπαρκτης σλαβικῆς μειονότητος εἰς τὴν ῾Ελλάδα, ὁπότε μὲ ἕνα σύνθετο ὄνομα μὲ γεωγραφικὸ προσδιορισμὸ καὶ τὴν τροποποίησι τῶν ἐπιμάχων ἄρθρων τοῦ Συντάγματός των  θὰ ἐπετυγχάναμε μιὰ ἐθνικὰ συμφέρουσα λύσι γιὰ τὴν ῾Ελλάδα . ᾽Αλλὰ μὲ τέτοια μεθόδευσι μόνον θὰ αὐταπατώμεθα καὶ μόνον δυσμενεστέρα εἰς βάρος μας τροπὴ θὰ ἐλάμβανε τὸ ζήτημα.

Πράγματι. ῾Η λύσις τοῦ συνθέτου ὀνόματος, δηλαδὴ τοῦ ὀνόματος  «Μακεδονία»  συνοδευομένου  μὲ γεωγραφικὸν προσδιορισμόν , διδομένη μὲ τὴν συγκατάθεσιν καὶ τὴν συνυπογραφήν μας ἀσφαλῶς εἶναι ἡ χειροτέρα ὅλων !

Πρῶτον, διότι ἀποτελεῖ ἱστορικόν ψεῦδος ἡ χρῆσις, ἔστω καὶ συνθέτου μὲ τὴν λέξιν «Μακεδονία»  ὀνόματος  δι᾽ ὁλόκληρον τὴν σημερινὴν ἐπικράτειαν τῶν Σκοπίων, ἀφοῦ μόνον τὸ ἕν τρίτον περίπου αὐτῆς ἀπετέλει μέρος τῆς ἱστορικῆς (ἀρχαίας) Μακεδονίας. Πῶς λοιπὸν θὰ χρησιμοποιῆται ὁ ὅρος αὐτὸς καὶ διὰ τὰ ὑπόλοιπα δύο τρίτα τοῦ σημερινοῦ ἐδάφους τῶν Σκοπίων, τὰ ὁποῖα οὐδέποτε ὑπῆρξαν «Μακεδονία» ;

Δεύτερον, διότι ἡ ἐπικράτεια τῶν Σκοπίων κατέχει μόνον τὸ 38 %   περίπου (ἀκριβῶς 38,32 % ) τοῦ ἐδάφους τῆς ἱστορικῆς Μακεδονίας, ἐνῷ τὸ μεῖζον, τὸ 52 %  περίπου (ἀκριβῶς 51,57 % ), ἀποτελεῖ ἤδη τμῆμα τῆς ἑλληνικῆς ἐπικρατείας, τὸ δὲ ὑπόλοιπον 10 %  (ἀκριβῶς 10,11 % ) τῆς βουλγαρικῆς (βλ. σχετικῶς τὸν συλλογικὸν τόμον ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ,4000 χρόνια ῾Ελληνικῆς ῾Ιστορίας καὶ Πολιτισμοῦ, ᾽Εκδοτικὴ ᾽Αθηνῶν, 1982, σελ. 504). Κατὰ ποίαν ἑπομένως λογικὴν νὰ παραχωρηθῇ τὸ ὄνομα «Μακεδονία», ἔστω καὶ μετὰ συνθετικοῦ, εἰς κράτος, ποὺ κατέχει μόλις τὸ 38 % τῆς ἱστορικῆς Μακεδονίας, καὶ μάλιστα κατὰ παραχώρησιν ἡμῶν, ποὺ κατέχομεν τὸ 52 %  τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς περιοχῆς καὶ ἑπομένως ἔχομεν καὶ ἐκ τούτου μείζονα δικαιώματα εἰς χρῆσιν τοῦ ἱστορικοῦ αὐτοῦ ὀνόματος;

Τρίτον, διότι τὸ ὄνομα διεκδικεῖται ἀπὸ τοὺς Σκοπιανοὺς τοῦ κ. Γκληγκόρωφ ὄχι μόνον πρὸς προσδιορισμὸν τῆς χώρας των, ἀλλὰ καὶ τῶν κατοίκων της, τῆς ἐθνότητός των ὡς  Μακεδονικῆς  ! ᾽Αλλὰ ἀληθινοὶ Μακεδόνες εἰς τὸ κρατίδιον τῶν Σκοπίων εἶναι μόνον οἱ ἐκεῖ ἐναπομείναντες ῞Ελληνες, ἀνερχόμενοι κατὰ μὲν τὴν ὁμολογίαν καὶ αὐτοῦ τοῦ κ. Γκληγκόρωφ εἰς ἑκατόν χιλιάδας (100.000), κατὰ δὲ τὴν Κυρίαν Βιργινίαν Τσουδεροῦ εἰς συνέντευξίν της, ὅταν κατεῖχε τὴν θέσιν ῾Υφυπουργοῦ τῶν ᾽Εξωτερικῶν εἰς τὴν κυβέρνησιν ἀκριβῶς τοῦ Κυρίου Μητσοτάκη, εἰς διακοσίας πεντήκοντα χιλιάδας (250.000), ἐνῷ διὰ τοὺς γνωρίζοντας ἐπιτοπίως τὰ πράγματα εἰς ἀκόμη περισσοτέρους, τοὺς ὁποίους ὅμως ῞Ελληνας, ἀληθινοὺς Μακεδόνας, περιέργως ἠγνόησεν ἐξ ὁλοκλήρου ὁ Κύριος Μητσοτάκης εἰς τὴν ὁμιλίαν του καὶ ἐξακολουθητικῶς ἀγνοοῦν καὶ ὅλοι οἱ πρὸς τὰς ἀπόψεις του αὐτὰς συγκλίνοντες, δυστυχῶς δὲ καὶ ἡ ἐπίσημος ῾Ελλάς !

Καὶ βεβαίως, Μακεδόνες  δὲν εἶναι δυνατὸν ἐξ ὁρισμοῦ νὰ εἶναι οἱ Σλάβοι τοῦ κ. Γκληγκόρωφ, διὰ λόγους στοιχειωδεστάτου σεβασμοῦ τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας. Κατὰ ποίαν λοιπὸν λογικὴν θὰ χαρακτηρίζωνται  Μακεδόνες  οἱ Σλάβοι αὐτοί, ἀλλὰ καὶ αἱ λοιπαὶ ἐθνότητες, αἱ ὁποῖαι, κατὰ τὰς στατιστικὰς καὶ αὐτοῦ τοῦ καθεστῶτος Γκληγκόρωφ, διαβιοῦν εἰς τὸ μωσαϊκὸν ἐθνοτήτων, ποὺ ἀποτελοῦν τὸν  λαὸν  τοῦ σημερινοῦ κρατιδίου τῶν Σκοπίων, καὶ μάλιστα καὶ ἡ πολυπληθεστέρα ἐκ τούτων, δηλαδὴ ἡ ἀλβανική, ἡ ὁποία ἀνέρχεται περίπου εἰς τὸ 35 μὲ 40 %  τοῦ ὅλου πληθυσμοῦ ;

῎Εχει ὅμως τοιοῦτος χαρακτηρισμὸς συλλήβδην ὅλων τῶν κατοίκων τοῦ κρατιδίου τῶν Σκοπίων ὡς  «Μακεδόνων»  καὶ τοῦτο τὸ θετικὸν, ὅτι ἀποκαλύπτει περιτράνως τὸ πόσον ὑποκριτικὰ καὶ ἀπατηλὰ καὶ ἄνευ ἀντικρύσματος εἶναι τὰ κατὰ κόρον διακηρυσσόμενα ἀπὸ τοὺς ἐπαγγελλομένους τὴν «νέαν ἐποχὴν» («new age») παγκοσμίου τάξεως πραγμάτων, - αὐτοὺς τοὺς ἴδιους ἀκριβῶς, ποὺ συγκαταλέγονται εἰς τοὺς πλέον λυσσαλέους ὑποστηρικτὰς τοῦ κ. Γκληγκόρωφ καὶ τῶν ψευτομακεδόνων του - περὶ δῆθεν σεβασμοῦ τῶν ἐθνικῶν ἰδιαιτεροτήτων  καὶ τῶν δικαιωμάτων τῶν μειονοτήτων !

Τέταρτον, διότι ἐάν ὅλοι αὐτοί, κατὰ βιασμὸν ἀπροσμαχήτων ἐπιστημονικῶν δεδομένων, ἱστορικῶν-γεωγραφικῶν (ἀφοῦ μόνον τὸ ἕν τρίτον τοῦ ἐδάφους τῶν Σκοπίων ἀνήκει εἰς τὴν ἱστορικὴν Μακεδονίαν) καὶ ἐθνολογικῶν (ἀφοῦ ἀληθινοὶ Μακεδόνες ἐκ τῶν κατοίκων τοῦ κρατιδίου εἶναι, ὡς προεξετέθη, μόνον οἱ ἐκεῖ διαβιοῦντες ῞Ελληνες), χαρακτηρίζωνται ὡς «Μακεδόνες», ἔστω μὲ τὴν προσθήκην κάποιου συνθετικοῦ, δὲν θὰ ἀνακύπτῃ αὐτομάτως, ἀκριβῶς λόγῳ τῆς προσθήκης τοῦ συνθετικοῦ αὐτοῦ, εἰς τὴν συνείδησιν τῶν οὕτω καλουμένων, μὲ τὴν συγκατάθεσιν καὶ τῆς ῾Ελλάδος (προτρεπομένης ὑπὸ τοῦ ὁμιλητοῦ καὶ τῶν ἐπ᾽ αὐτοῦ ὁμοφρόνων του νὰ ἐνδώσῃ εἰς τὸ σύνθετον τοῦτο ὄνομα !), ὁ προβληματισμός, ποῦ εὑρίσκονται ἐπὶ τέλους οἱ ἄλλοι, οἱ μὴ καλυπτόμενοι ἀπὸ τὸ συνθετικόν, Μακεδόνες καὶ δὲν θὰ γεννῶνται ἀναποτρέπτως διακαεῖς πόθοι καὶ ἐπιθυμίαι πρὸς συνένωσιν μετ᾽ αὐτῶν, καὶ δὲν θὰ συντηρῆται ἔτσι αὐτομάτως, καὶ μὲ τῆς῾Ελλάδος τὴν συνυπογραφὴν(!),ἐκστρατεία ἀλυτρωτισμοῦ εἰς βάρος μας, ἀφοῦ ἐμεῖς οἱ ῞Ελληνες κάτοικοι τῶν βορείων ἐπαρχιῶν μας, μέχρι τοῦ Νέστου ποταμοῦ πρὸς ἀνατολάς, ἢ καταγόμενοι ἐκ τῆς περιοχῆς αὐτῆς ὑπερηφάνως φέρομεν, καὶ δὲν πρόκειται βεβαίως νὰ ἀπεμπολήσωμεν, καὶ τὸν εἰδικώτερον χαρακτηρισμόν μας ὡς Μακεδόνων ; ᾽Αναποτρέπτως ναί ! ῾Οπότε, ἀφοῦ θὰ ὀνομάζωνται καὶ μὲ τὴν ἰδικήν μας συγκατάθεσιν  «Μακεδόνες»  καὶ αὐτοί, δὲν θὰ ἔχουν πλέον οἱ Σκοπιανοὶ ἀνάγκην οὔτε τῶν σημερινῶν ἐπιβούλων ἄρθρων τοῦ Συντάγματός των, οὔτε ἰσχυρισμῶν περὶ ἰδικῆς των  μειονότητος  εἰς τὴν ῾Ελλάδα, διὰ νὰ ἀσκήσουν τότε ἀλυτρωτικὴν εἰς βάρος μας πολιτικήν, ἀφοῦ φορεὺς αὐτῆς ἀκατάλυτος θὰ εἶναι ἀμετακινήτως αὐτὸ τὸ ἀνεγνωρισμένον καὶ ἀπὸ ἡμᾶς ἐπίσημον καὶ διεθνοῦς χρήσεως ὄνομά τους !

᾽Ιδοὺ λοιπὸν διατὶ αὐτὴ εἶναι ἡ χειροτέρα ὅλων, ὅπως προεξετέθη, δῆθεν  λύσις  τοῦ συνθέτου ὀνόματος καὶ ἰδοὺ πόσον καταδήλως κίβδηλον ἀποδεικνύεται τὸ ἐπισειόμενον  ἀντίκρυσμά  της τῶν δῆθεν πρὸς ἡμᾶς  παραχωρήσεων  τῶν Σκοπιανῶν διὰ τῆς ἐγκαταλείψεως τῶν ἐπιβούλων ἄρθρων τοῦ Συντάγματός των καὶ τῶν ἰσχυρισμῶν τους περὶ ἰδικῆς των μειονότητος εἰς τὴν ῾Ελλάδα ! 

Πέμπτον, εἰς περίπτωσιν συγκαταθέσεώς μας εἰς τὴν  γεωγραφικὴν  ὀνομασίαν τοῦ κρατιδίου τῶν Σκοπίων ὡς  «Μακεδονίας τοῦ Βαρδάρη» , δηλαδὴ τοῦ ᾽Αξιοῦ ποταμοῦ, ὅπως μὲ τόσην ἀπερισκεψίαν προετάθη κατὰ τὸ παρελθόν, τότε θὰ ἔχωμεν δικαιώσει ρητῶς τὴν ἀλυτρωτικὴν τῶν  Μακεδόνων  τοῦ κ. Γκληγκόρωφ πολιτικήν, ἀφοῦ τὸ ὄνομα τοῦ κρατιδίου των θὰ περιλαμβάνῃ πλέον καὶ τὴν ἑλληνικήν μας Μακεδονίαν, διασχιζομένην μέχρι Θεσσαλονίκης (καὶ τοῦ Αἰγαίου) ἀκριβῶς ὑπὸ τοῦ  Βαρδάρη  (σλαβικὴ ὀνομασία τοῦ ᾽Αξιοῦ) ποταμοῦ ! –

Αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ ἀποστολὴ τῶν συνθέτων, μὲ γεωγραφικὴν ἐπισήμανσιν, ὀνοματοδοσιῶν ! Μόνον ἐθελουσία τύφλωσις ἐμποδίζει τὴν παραθεώρησιν τῶν στοιχειωδῶν αὐτῶν ἀληθειῶν !...

Αἱ λοιπαὶ προκλήσεις τῶν Σκοπίων ἀτελέσφοροι.

13.- ᾽Ανάγκη σοβαρότητος. Δὲν εἶναι τὰ ἐπίβουλα ἄρθρα τοῦ σκοπιανοῦ  συντάγματος, οὔτε ἡ ἐπίμονος, σταλινικῆς-τιτοϊκῆς ἐμπνεύσεως, δηλητηριώδης ἐπὶ πεντηκονταετίαν ἤδη ἐναντίον τῆς ἐδαφικῆς μας ἀκεραιότητος προπαγάνδα εἰς διεθνῆ κλίμακα (φυσικὰ, ἀφοῦ οἱ ἴδιοι εἶναι ρακένδυτοι,  μὲ ξένον χρυσίον !) τῶν Σκοπίων, μὲ τὰ φληναφήματα περὶ ὑποδούλου (!)  «Μακεδονίας τοῦ Αἰγαίου»  (πρόκειται περὶ τῆς ῾Ελληνικῆς μας Μακεδονίας), προπαγάνδα ἀντιμετωπισθεῖσα ἐκ μέρους μας ἐγκληματικῶς ἀνοήτως, ἢ καὶ ἐθνοπροδοτικῶς, διὰ μόνης τῆς σιωπῆς μας, οὔτε ἀκόμη ἡ ἐσχάτως προστεθεῖσα πρόκλησις τῆς χρησιμοποιήσεως ἑλληνικῶν συμβόλων (τοῦ ῾Ηλίου τῆς Βεργίνας) εἰς τὴν σημαίαν τοῦ κρατιδίου τῶν Σκοπίων, ἀπὸ τὰ ὁποῖα κινδυνεύει ἡ ῾Ελλάς ! Διότι ἡ δυναμικότης τοῦ κρατιδίου εἶναι ἀπὸ πάσης ἀπόψεως τόσον ἀμελητέα, ὥστε εἰς τοὺς αἰῶνας τοὺς ἅπαντας οἱαδήποτε ἀναμέτρησίς των μαζί μας θὰ ὡδήγει μόνον εἰς τὴν ἐξαφάνισιν τοῦ τεχνητοῦ αὐτοῦ καὶ θνησιμαίου δημιουργήματος ξένων συμφερόντων καὶ διεθνοῦς ὑποκρισίας ! ᾽Αλλὰ καὶ χωρὶς σύγκρουσιν οἱ ψευδεπίγραφοι  Μακεδόνες  μόνοι τίποτε δὲν θὰ ἠμποροῦσαν νὰ τελεσιουργήσουν εἰς βάρος μας, οὔτε καὶ τὴν ὕπαρξί τους νὰ σημειώσουν, ἐὰν δὲ ἐνέμενον εἰς τὴν ἀνωτέρω τακτικήν των τῆς ἐποχῆς τοῦ ψυχροῦ πολέμου, θὰ παρεδίδοντο ἀσφαλῶς εἰς τὴν χλεύην τῆς διεθνοῦς κοινωνίας, ἐκεῖ ὅπου μόνον εἶναι καὶ ἡ θέσις των ὡς κοινῶν πλαστογράφων καὶ διεθνῶν ἀπατεώνων !

῾Ο κίνδυνος πηγάζει ἀπὸ τὴν ἀνάμιξιν καὶ τὰς ἐπιδιώξεις τῶν ξένων.

 14.- ῾Ο κίνδυνος ἀνακύπτει μόνον ἀπὸ τὴν ἀνάμιξιν ξένων δυνάμεων  εἰς τὰ τῆς Βαλκανικῆς, ὅπως ἄλλωστε συνέβαινεν ἀνέκαθεν καὶ κατὰ τὸ παρελθόν. Φυσικὰ ὄχι ἐξ ἀγαθοῦ ἐνδιαφέροντος, ἀλλὰ ἐκ στυγνῆς ἰδιοτελείας, πρὸς δημιουργίαν ἀφ᾽ ἑνὸς ἰδίων προγεφυρωμάτων πρὸς ἀνετωτέραν καὶ ἀγριωτέραν ἐκμετάλλευσιν τῆς περιοχῆς, καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου ἰδίων σφαιρῶν ἐπιρροῆς εἰς τὸ πεδίον τοῦ διεθνοῦς τῶν ἰσχυρῶν δυνάμεων ἀνταγωνισμοῦ. Καὶ ἡ ἀνάμιξις εἶναι ἀπροσχημάτιστος.

῾Ο τέως Πρωθυπουργὸς ὡμίλησε διὰ τὴν γερμανικὴν ἐπιμονὴν εἰς τὴν διάλυσιν τῆς Νοτιοσλαβίας. ῎Ηδη εἶναι ἐμφανεστάτη καὶ ἡ ἐπέμβασις τῶν Η.Π.Α. ᾽Εκδηλουμένη, ὄχι μόνον ὑπὸ τὸν τύπον ἀπαραδέκτων, ἀπὸ ἀπόψεως Διεθνοῦς Δικαίου, ἐπιστολιμαίων ὑποδείξεων καὶ ἐμμέσων ἐπιταγῶν τοῦ Προέδρου των πρὸς τὸν Πρωθυπουργόν μας, Πρωθυπουργόν, ὑποτίθεται, ἀνεξαρτήτου χώρας, περὶ τῆς ἀκολουθητέας ἔναντι τῶν γειτόνων μας πολιτικῆς (!) ( μᾶς συνιστοῦν συγκεκριμένως, ὡς γνωστόν, παράδοσιν ἄνευ ὅρων ! )· ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς ἀποστολῆς στρατιωτικῆς δυνάμεως καὶ ἀφθονεστάτου στρατιωτικοῦ ἐξοπλισμοῦ παντοίας φύσεως τοῦ κρατιδίου τῶν Σκοπίων ! Καὶ ἐρωτᾶται, πρὸς τί ἡ ἐκεῖ στρατιωτικὴ παρουσία ξένων, ἐξ ἄλλης ἠπείρου (!), καὶ ὁ ἀλόγιστος αὐτὸς ἐξοπλισμὸς ἑνὸς ἀσημάντου καὶ οἰκονομικῶς ἐξηθλιωμένου, κυριολεκτικῶς ρακενδύτου κρατιδίου ; ᾽Απὸ ποιοὺς κινδυνεύει ἡ ἀκεραιότης τοῦ κρατιδίου τούτου, διὰ νὰ ἀνακύπτῃ ἡ ἀνάγκη τοιαύτης συνδρομῆς πρὸς αὐτό, ὅταν εἶναι δεδομέναι αἱ ἔναντί του φιλειρηνικαὶ διαθέσεις ὅλων τῶν γειτόνων του, καὶ μάλιστα τῆς ῾Ελλάδος, ἐπανειλημμένως σαφέστατα καὶ πανηγυρικῶς διακηρυχθεῖσαι ; Δὲν ἀπομένει ἔτσι δυστυχῶς παρὰ μόνον μία ὀδυνηρά, διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς φιλειρηνικῆς χώρας μας, ἀπάντησις : Τὰ Σκόπια στηρίζονται στρατιωτικῶς καὶ ἐξοπλίζονται, διὰ νὰ καταστοῦν ἀποτελεσματικὸς ἀποσταθεροποιητικὸς παράγων εἰς τὴν Βαλκανικήν, ἡ σημερινὴ διάταξις τῆς ὁποίας καὶ δὲν ἀνταποκρίνεται εἰς τὰ σχέδια καὶ τὰς ἐπιδιώξεις τῶν ἐπαγγελλομένων τὴν  «νέαν ἐποχὴν»  τῆς παγκοσμίου τάξεως πραγμάτων. Καὶ ἐπειδὴ οἱ ἀφανεῖς, ἀλλὰ πασίγνωστοι (!), ἐποχούμενοι εἰς τοὺς κολοσσιαίους πολιτειακοὺς ὀργανισμούς, ὅπως αἱ Η.Π.Α., ἡ Μεγάλη Βρεταννία, ἡ Γερμανία, ἡ Γαλλία, καὶ χρησιμοποιοῦντες αὐτούς, ἐρήμην βεβαίως τῶν οἰκείων λαῶν, εἰς ὑπηρέτησιν τῶν ἀνόμων παντοίων, ὄχι μόνον ἀναγκαίως οἰκονομικῶν, συμφερόντων των, ὑπολογίζουν πολὺ καὶ εἰς τὴν χειραγώγησιν τῆς διεθνοῦς κοινῆς γνώμης, ὥστε νὰ ἀποφύγουν ἀνεξελέγκτους ἀντιδράσεις της, ἐπενδύουν πάντοτε τὰ κακόβουλα ἐνεργήματά των καὶ μὲ καλύπτρας ἰδεολογικάς ! ᾽Εξ οὗ καὶ ἡ ἀνάγκη, ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ὅπως διαιωνίσουν τὸ σταλινικὸν ἐφεύρημα τῆς  Μακεδονίας, ὡς δυστυχοῦς ἀνὰ τοὺς αἰῶνας ὑποτελοῦς, δῆθεν, περιοχῆς, ἀποκτώσης μόνον τώρα, ἐπὶ τέλους, τὴν ἰδιαιτέραν κρατικὴν της ὀντότητα ! Τὸ κατάπτυστον τοῦ ἐγχειρήματος ἀνακύπτει καὶ μὲ μόνον τὸ καταλυτικὸν ἐρώτημα : ᾽Αλήθεια, διατί, ὅταν ἡ ῾Ελλὰς μεταπολεμικῶς ὑφίστατο φοβερὰν ἔνοπλον ἐπίθεσιν, ἀκριβῶς πρὸς πραγματοποίησιν καὶ τοῦ σταλινικοῦ αὐτοῦ προγράμματος, ὅλοι οἱ σήμερον κοπτόμενοι ὑπὲρ τῆς  «Μακεδονίας»  τοῦ κ. Γκληγκόρωφ δῆθεν φίλοι, δῆθεν σύμμαχοι καὶ δῆθεν ἑταῖροι μας, δὲν συνέτρεξαν τότε τὸν Στάλιν, ἀλλ᾽ ἀντιθέτως ἐβοήθησαν τὴν ἀμυνομένην ῾Ελλάδα πρὸς ἀπόκρουσιν τῆς ἐπιβουλῆς ; Δὲν ἐνδιαφέρει βεβαίως τοὺς ἐπιβούλους, ὅτι ἡ ὑπ᾽ αὐτῶν χρησιμοποιουμένη ἤδη εἰς τὴν περίπτωσίν μας ἰδεολογική των καλύπτρα εἶναι διάτρητος. ῎Ετσι δὲν ἐνοχλοῦνται ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὸ ἐξωφρενικόν τοῦτο : τὸ  ἔλασσον  ( τὸ 38 %   τῆς ἱστορικῆς Μακεδονίας, ποὺ κατέχουν ἤδη τὰ Σκόπια ), ἀφοῦ αὐτὸ μόνον θὰ ἔχῃ, καὶ μὲ τὴν ἐπιδιωκομένην ἰδικήν μας συγκατάθεσιν καὶ ὑπογραφήν, τὸ κρατικὸν ὄνομα «Μακεδονία»  ( ἔστω μὲ συνθετικόν ! ), νὰ ἐπιζητῇ νὰ ἀπορροφήσῃ τὸ  μεῖζον  (52 %  καὶ 10 %, ποὺ ἀποτελοῦν ἤδη τμήματα τῆς ῾Ελληνικῆς καὶ Βουλγαρικῆς, ἀντιστοίχως, ἐπικρατείας, ὡς προεξετέθη), ἐναντίον μάλιστα τῆς θελήσεως τῶν κατοίκων τοῦ κατὰ 14 %  μείζονος (52 %  ἐν σχέσει πρὸς 38 % )  τμήματος τῆς Μακεδονίας μας, ὅπως καὶ ὁ τέως Πρωθυπουργὸς διετράνωσε, μὲ τὴν ἀναφοράν του εἰς τὸ συλλαλητήριον τῆς Θεσσαλονίκης καὶ τὸ ἕνα περίπου ἑκατομμύριον Μακεδόνων, ποὺ προσῆλθον εἰς αὐτό ! Αὐτὰ διὰ τοὺς ἐπιβούλους δὲν ἔχουν σημασίαν. Τοὺς ἀρκοῦν τὰ προσχήματα, μὲ τὴν σκέψιν, ὅτι οἱ λαοὶ τόσον εὔκολα ἐξαπατῶνται καί, κυρίως, τόσον εὔκολα ξεχνοῦν ! ᾽Αλλὰ αἱ πολιτικαὶ ἡγεσίαι, οἱ παντοίας φύσεως ταγοί μας, πῶς παραθεωροῦν τὰς ἀνωτέρω στοιχειωδεστάτας ἀληθείας ; ...

῾Η στάσις τῆς πολιτικῆς μας ἡγεσίας.

15.- ῎Οχι, δὲν τὰς παραθεωροῦν ! Δι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ τέως Πρωθυπουργός  «ἀναγνωρίζει», ὅτι φοβούμενος  «ἐθνικὸν διχασμόν», ἠκολούθησε τὴν ἐθνικῶς ἐνδεδειγμένην ἐπὶ τοῦ σκοπιανοῦ πολιτικήν, «χωρὶς νὰ τὴν πιστεύῃ» ! Μολονότι μάλιστα καὶ σύμπας ὁ πολιτικὸς κόσμος, ὅπως ἐτόνισε,  «συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας ( : Κωνσταντίνου Καραμανλῆ )», δὲν ἐπίστευε καὶ αὐτὸς εἰς τὴν ἀκολουθουμένην πολιτικήν, ἀλλὰ καὶ δὲν ἐτόλμα νὰ φανερώσῃ τὴν ἐναντίωσίν του !

Καὶ ὡς πρὸς μὲν τὸν τότε Πρόεδρον τῆς Δημοκρατίας, τὸν Κύριον Κωνσταντῖνον Καραμανλῆν, τὸ πρᾶγμα καθίσταται κατανοητόν. ᾽Εν ὄψει ὁλοκλήρου τοῦ πολιτικοῦ του παρελθόντος καὶ τῆς στάσεως, τὴν ὁποίαν ὡς ὑπεύθυνος Κυβερνήτης τῆς χώρας ἐτήρησε κατὰ καιροὺς ἐπὶ ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν ἐθνικῶν μας θεμάτων, οὐδεὶς θὰ ἀνέμενε τὶ τὸ διάφορον. ᾽Αλλά καὶ διότι ὁ ἴδιος δὲν ἀπέκρυπτε τὰς ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἀπόψεις του, αἱ ὁποῖαι καὶ διέρρεον ἐξ ἀκριτομυθιῶν κατὰ καιροὺς διαφόρων ἐπισκεπτῶν καὶ συνομιλητῶν του, οἱ ἐκ τῶν ὁποίων μάλιστα αὐτοχαρακτηριζόμενοι - καίτοι πρὸ πολλοῦ ἔπαυσαν, ὅπως ἀποδεικνύουν τὰ λεγόμενα καὶ τὰ καμώματά τους, νὰ εἶναι – «ἀριστεροὶ»  καὶ ἀνελύοντο κάθε φορὰ, ἀκριβῶς ἐξ αἰτίας τῶν ἀπόψεών του αὐτῶν, καὶ εἰς ἐμετικὰς πρὸς τὸν γηραιὸν συντηρητικὸν πολιτικὸν καὶ, ὑποθέτω, ἀπροκλήτους ὑμνωδίας !

Διὰ τὸν πολιτικὸν ὅμως κόσμον ἐγείρονται κολοσσιαῖα ἐρωτήματα, ὄχι μόνον πολιτικῆς, ἀλλὰ καὶ συνταγματικῆς κυρίως τάξεως. Πράγματι, εἶναι πρωτάκουστος ὄχι ἡ ὁμολογία - διότι χρέος τοῦ άληθοῦς δημοσίου ἀνδρὸς εἶναι νὰ προβαίνῃ καὶ εἰς ὁμολογίας, δηλαδὴ εἰς ἔκθεσιν ἢ παραδοχὴν καὶ ἐπιβλαβῶν δι᾽ ἑαυτὸν περιστατικῶν - ἀλλὰ τὸ ἀνομολογούμενον γεγονός, δηλαδὴ ἡ περίπτωσις Πρωθυπουργοῦ ἀκολουθοῦντος ἐπὶ σοβαρωτάτου ἐθνικοῦ θέματος πολιτικήν, εἰς τὴν ὁποίαν οὔτε ὁ ἴδιος, ἀλλὰ καὶ οὔτε ὁ λοιπὸς πολιτικὸς κόσμος, συμπεριλαμβανομένου τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, πιστεύει ! Διότι στοιχειῶδες χρέος τοῦ πολιτικοῦ εἶναι νὰ πράττῃ μόνον αὐτὰ, τὰ ὁποῖα πιστεύει, διότι τότε μόνον ἠμπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ἀποτελεσματικός. Μήπως, λοιπόν, ὁ Κύριος Μητσοτάκης δὲν ηὐτύχησεν εἰς τὴν ἐθνικήν μας πολιτικὴν ἐπὶ τοῦ σκοπιανοῦ, ἀκριβῶς διότι δὲν ἐπίστευεν ὁ ἴδιος, καὶ μαζί του, ὡς λέγει, καὶ ὁ λοιπὸς πολιτικὸς κόσμος, εἰς αὐτὴν ; ᾽Ενῷ, ἐὰν νομίζῃ, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐφαρμόσῃ τὴν πολιτικήν, εἰς τὴν ὁποίαν πιστεύει, ὁ πολιτικὸς ὀφείλει νὰ παραιτηθῇ, ἀποκαλύπτων καὶ τὸν λόγον τῆς παραιτήσεως· ὄχι μόνον χάριν ἐνημερώσεως τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν τόνωσιν, ἐξ ἀφορμῆς ἀκριβῶς τῆς κορυφαίας πράξεως τῆς παραιτήσεως, τοῦ προβληματισμοῦ, πρὸς στάθμισιν ὅλων τῶν παραμέτρων τοῦ συγκεκριμένου προβλήματος καὶ οὕτως ἀσφαλῆ τῆς ἀκολουθητέας τελικῶς ἐπ᾽αὐτοῦ πολιτικῆς χάραξιν. Πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ὅμως ὁ τέως Πρωθυπουργὸς ἐν προκειμένῳ δὲν ἔπραξε. -

Πλήρης διάστασις λαοῦ καὶ πολιτικοῦ κόσμου.

16.- ᾽Αλλὰ διατὶ δὲν παρῃτήθη καὶ δὲν ἠκολούθησε τὴν πολιτικήν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐπίστευε καὶ εἰς τὴν ὁποίαν ἐπὶ τέλους καὶ ὁ λοιπὸς πολιτικὸς κόσμος, συμπεριλαμβανομένου τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας (:Κωνσταντίνου Καραμανλῆ),  «κατ᾽ ἰδίαν»  συνεφώνει, ὅπως λέγῃ ;  Διότι, ἀπαντᾷ ὁ ἴδιος, ἐφοβεῖτο  «ἐθνικὸν διχασμόν» ! ᾽Εθνικὸς ὅμως διχασμὸς διὰ πολιτικήν, ἐπὶ τῆς ὁποίας ὁμοφωνεῖ ὅλος ὁ πολιτικὸς κόσμος, ἀσφαλέστατα δὲν νοεῖται !

῾Ο τέως Πρωθυπουργὸς βαπτίζει κακῶς ὡς  ἐθνικὸν  τὸν διχασμόν, τὴν διάστασιν τῶν ἐπὶ τοῦ «Μακεδονικοῦ» ἀπόψεων τοῦ λαοῦ ἐν τῷ συνόλῳ του ἀφ᾽ ἑνὸς καὶ τοῦ πολιτικοῦ κόσμου ἀφ᾽ ἑτέρου· ἀφοῦ δακτυλοδεικτεῖ ἐπὶ τοῦ προκειμένου, μνημονεύων καὶ ἀναφερόμενος ρητῶς εἰς τὸ συλλαλητήριον τῆς Θεσσαλονίκης, τὸν ῾Ελληνικὸν λαόν ! Τὸν ῾Ελληνικὸν, λοιπόν, λαὸν ἐφοβοῦντο ὁ ἴδιος καὶ σύμπας ὁ λοιπὸς πολιτικὸς κόσμος, συμπεριλαμβανομένου τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, ὅταν ἀπέφευγον νὰ ἀποκαλύψουν δημοσίως τὰς ἀπόψεις των ὡς πρὸς τὴν ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἀκολουθητέαν πολιτικήν, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ μόνον ἐπίστευον ! ῞Ομως δὲν ἀπέφευγον μόνον τὴν ἀποκάλυψιν, ἀλλὰ καὶ διεκήρυσσαν, πρὸς τὸν λαὸν ἀκριβῶς, ρητῶς τὰ ἀντίθετα ! ῞Οπως, ὅταν εἰς τὰς κοινοβουλευτικὰς συνελεύσεις τοῦ τότε κυβερνῶντος κόμματος τῆς Νέας Δημοκρατίας ἐλαμβάνετο ὁμοφώνως ἀπόφασις περὶ ἐμμονῆς εἰς τὴν ἄρνησίν μας παραχωρήσεως τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας, ἁπλοῦ ἢ καὶ ἐν συνθέσει, πρὸς τὸν κ.Γκληγκόρωφ καὶ ἠπείλει μάλιστα ὁ νῦν ᾽Αρχηγός της Κύριος Μιλτιάδης῎Εβερτ, ὅτι ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει θὰ παρῃτεῖτο καὶ αὐτοῦ τοῦ βουλευτικοῦ του ἀξιώματος· ἤ, ὅταν τὰ ἴδια διεκηρύσσοντο καὶ εἰς τὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ., καὶ ἀπὸ τὰ ἐν τῇ Βουλῇ κόμματα - τότε δὲν ὑπῆρχε ἡ  «Πολιτικὴ ῎Ανοιξη»  - μόνον τὸ Κ.Κ.Ε. ἐτήρει ἐφεκτικήν, ὄχι ὅμως κραυγαλέως (ὄχι καθαρά, ναὶ νὰ παραχωρήσουμε τὸ ὄνομα !), στάσιν, προφανῶς δέσμιον τῆς κατὰ τὸ παρελθὸν ἐπὶ τοῦ θέματος πολιτικῆς του. ῍Ας σημειωθῇ, ὅτι καὶ κατὰ τὰς τελευταίας ἐθνικὰς βουλευτικὰς ἐκλογὰς ὅλα τὰ κόμματα, μὲ αἰδήμονα τὴν σιωπὴν καὶ πάλιν μόνον τοῦ Κ.Κ.Ε., εἰς τὰς πρὸς τὸν λαὸν διακηρύξεις των, ᾽Αρχηγῶν καὶ στελεχῶν των, μόνον ὑπὲρ τῆς ἐθνικῆς θέσεως ἐπὶ τοῦ σκοπιανοῦ, καὶ μάλιστα ρητῶς, ἐτάσσοντο. Δὲν ὑπῆρχεν ἑπομένως - μὲ ἀφετηρίαν πάντοτε τὰ  δεδομένα  τῆς ὁμιλίας τοῦ Κυρίου Μητσοτάκη -  κίνδυνος «ἐθνικοῦ διχασμοῦ», ἀλλὰ μόνον κίνδυνος ἀποκαλύψεως, ὅτι ὁ πολιτικὸς κόσμος εἰς τὴν ὁλότητά του, ἀφ᾽ ἑνὸς, μὲ τὰς δημοσίας διακηρύξεις του ἐψεύδετο πρὸς τὸν ἑλληνικὸν λαόν, καὶ, ἀφ᾽ ἑτέρου, μὲ τὰ ὅσα πράγματι ἐφρόνει δὲν ἐξέφραζεν ἐπὶ τοῦ προκειμένου τὸν ἑλληνικὸν λαόν ! 

῾Η ἐπισήμανσις αὐτή, ἀντλουμένη ἐξ αὐτῶν τῶν  ὁμολογιῶν  τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ, εἶναι ἐξόχως σημαντικὴ καὶ σήμερον. Διότι ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ πολιτικὸς κόσμος μὲ τὰ ὅσα πρεσβεύει (χωρὶς καὶ νὰ τὰ λέγῃ!) ἐπὶ τοῦ θέματος εὑρίσκεται, ὡς πρὸς αὐτό, εἰς ἀταξίαν νομιμοποιήσεώς του πλέον ἔναντι τοῦ λαοῦ, στερούμενος τοιαύτης ! Συνακολούθως προκύπτει, ὅτι κανένας ἀπολύτως δὲν νομιμοποιεῖται εἰς ἀλλαγὴν τῆς ἐπὶ τοῦ σκοπιανοῦ πολιτικῆς μας, κινουμένης ἐπὶ τῆς ἐθνικῶς ἀξιοπρεποῦς μέχρι στιγμῆς γραμμῆς, ἀφοῦ κοινῶς ἀνομολογεῖται (διὰ τοῦ φόβου τοῦ πολιτικοῦ κόσμου νὰ ὑποστηρίξῃ εὐθέως καὶ ἀνοικτὰ ἐναντίας θέσεις ! ), ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαὸς εἰς τὴν συντριπτικήν του πλειονοψηφίαν, περίπου παμψηφίαν, καμμίαν παραχώρησιν τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας, ἁπλοῦ ἢ ἐν συνθέσει, δὲν ἀποδέχεται !  Καὶ ἐὰν πρόκειται νὰ σεβασθοῦμε τὸ Σύνταγμά μας (ἄρθρον 1 §§ 2 καὶ 3), ἡ θέλησις τοῦ λαοῦ καὶ μόνον πρέπει νὰ κατισχύῃ· διότι ἄλλως θὰ πρόκειται περὶ ἀντισυνταγματικοῦ πραξικοπήματος!...

Τὸ προταθὲν δημοψήφισμα.

17.- ῎Ετσι ἀποδεικνύεται καὶ πόσον ὀρθὴ καὶ σκόπιμος ὑπῆρξεν ἡ ὑπόδειξις τοῦ γράφοντος, ἤδη διὰ τῆς δημοσίας δηλώσεώς του τῆς 10ης ᾽Ιουνίου 1993, περὶ τῆς ἀνάγκης διεξαγωγῆς δημοψηφίσματος ἐπὶ τοῦ σκοπιανοῦ θέματος, μὲ τὴν ἐπίκλησιν, - ἐν ὄψει διαφαινομένης ἔκτοτε τάσεως πρὸς εὔσχημον (μὲ τὴν λεοντῆν συνθέτου ὀνόματος) ἀπεμπόλησιν τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας, - ὅτι καμμία Κυβέρνησις δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα, νὰ δεσμεύσῃ τὸ ῎Εθνος ἐπὶ τοῦ ζωτικοῦ αὐτοῦ σημείου, ἀλλὰ καὶ τὴν εὔλογον προσδοκίαν, ὅτι τοιοῦτο δημοψήφισμα θὰ ἐνεδυνάμωνεν  οὐσιαστικῶς καὶ τὴν Κυβέρνησιν (τοῦ Κυρίου Μητσοτάκη, τότε) κατὰ τοὺς χειρισμούς της ἔναντι τῶν ἐπιβούλων ξένων, δημιουργῶν κατ᾽ οὐσίαν τοῦ προβλήματος, μὲ τὴν καθολικὴν ἄρνησιν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, νὰ δεχθῇ  οὐσιαστικῶς τὸν ἐθνικόν του ἀκρωτηριασμόν· ἄρνησιν, ποὺ ἀναμφισβητήτως ἤθελε προκύψει ἀπὸ τὸ δημοψήφισμα, ὅπως ἄλλωστε ἔχει ἤδη καταδειχθῆ μὲ τὰς γνωστὰς μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Τὰς ἀντιδράσεις τοῦ ὁποίου καὶ ἀνομολογεῖται ἤδη, ὅτι ἐφοβεῖτο ὁ πολιτικός μας κόσμος ! ᾽Αλλὰ καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ τὰς φοβεῖται. ᾽Αφοῦ καὶ τώρα, εἰς τὸ χεῖλος κυριολεκτικῶς ἀπεριγράπτου ἐθνικῆς ταπεινώσεως καὶ ἐθνικοῦ ὀλέθρου, ἐπὶ τοιούτου κεφαλαιώδους καὶ ζωτικοῦ διὰ τὸν ῾Ελληνισμὸν θέματος δημοψήφισμα δὲν γίνεται, καίτοι ὑπάρχει ἀκόμη καιρὸς !...

῾Ο λαὸς ἀρνεῖται τὴν συνθηκολόγησιν.

18.- Καὶ δὲν γίνεται, ἁπλούστατα διότι θὰ καταδειχθῇ περιτράνως, ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαὸς εἰς τὴν συντριπτικὴν πλειονοψηφίαν του, παμψηφίαν σχεδόν, ἀρνεῖται τὴν ταπείνωσιν, ἀρνεῖται τὴν συνθηκολόγησιν ἔναντι ἐπιβούλων, ἀρνεῖται τὴν ἀπεμπόλησιν τοῦ ἱεροῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας μας, ἀρνεῖται νὰ πτύσῃ εἰς τὴν μνήμην ἀπροσμετρήτων μαρτύρων καὶ ἡρῴων, ἐπὶ τέσσαρας ἤδη χιλετηρίδας καὶ πλέον, προμάχων τῆς ἑλληνικῆς μόνον, καὶ οὐδενὸς ἄλλου, Μακεδονίας καὶ τοῦ ἀσυγκρίτου μεγαλείου, τὸ ὁποῖον τὸ πνεῦμα της προσνέμει εἰς τὴν ῾Ελληνικήν μας Πατρίδα. Καὶ, ἀφοῦ τὴν ἐτυμηγορίαν αὐτὴν προδήλως φοβεῖται ὁ πολιτικός μας κόσμος, ἀνακύπτουν κρισιμώτατα ἐν προκειμένῳ ἐρωτήματα :

Πῶς συνέβη νὰ φρονῇ ἐπὶ τοῦ θέματος, ὡς ἀνομολογεῖται, τὰ ἀντίθετα πρὸς τὴν παμψηφίαν σχεδὸν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ; Καὶ διατὶ δὲν στέργει νὰ ἐμμείνῃ ὁλοψύχως εἰς τὴν ἐθνικῶς ἐπιβαλλομένην καὶ ἐπὶ τέλους πανδήμως ἀξιουμένην ἀνένδοτον ὑπὲρ τῶν δικαίων μας ἐπὶ τοῦ σκοπιανοῦ πολιτικήν ; ῎Εχει ὁ πολιτικὸς μας κόσμος ἀνομολογήτους ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ἢ καὶ ἄλλων ἐθνικῶν μας θεμάτων, δεσμεύσεις ; Καὶ ἔναντι ποίων ; Καὶ πρὸς ποῖον σκοπὸν ἀνελήφθησαν οἱ δεσμεύσεις αὐτές ;

Αἱ δεσμεύσεις. ᾽Εγχώριοι ὄχι.

19.- Περὶ ἐγχωρίων βεβαίως δεσμεύσεων δὲν θὰ πρόκειται, ἀφοῦ ἑνιαία εἶναι ἡ θέλησις τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, τῆς ὁποίας ἡ παράβασις προδιαγράφεται. Εἶναι, ἐξ ἄλλου, κατανοητόν, ὅτι ἀπὸ μικρὰν χώραν, ὡς ἡ ῾Ελλάς, ἄσκησις πλήρως ἀνεξαρτήτου ἐξωτερικῆς πολιτικῆς δὲν εἶναι δυνατή - τὰ ἀντίθετα ἀνάγονται εἰς τὴν σφαῖραν εὐτελοῦς δημοκοπίας. ῞Οπως δὲ πάντοτε, ἔτσι καὶ σήμερα ὑπάρχουν ἀναμφισβητήτως αἱ δεσμεύσεις, αἱ ὁποῖαι ἀπὸ τὴν διεθνῆ συγκυρίαν περιστάσεων ἐπιβάλλονται. Καὶ αἱ ὁποῖαι ἀναμφισβητήτως ὑπαγορεύουν ὑπὸ συνθήκας ὁμαλάς διαμόρφωσιν ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τοῦ ἐφικτοῦ, ὡς μόνης ἐθνικῶς εὐπροσώπου καὶ ἐπιβεβλημένης. Διότι βεβαίως, ὅπως παντοῦ, καὶ εἰς τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν τὰ ἀνέφικτα μέσα εἶναι ἀτελέσφορα καὶ δὲν προάγουν ἐφικτὰς καὶ πραγματοποιησίμους λύσεις.

῾Η πολιτικὴ τοῦ  «ἐφικτοῦ». ῾Η ῾Ελλὰς θῦμα ἐπιθέσεως. Τὸ ἐκ τῆς ῾Ιστορίας της καθῆκον.

20.- ῞Ομως ἐν προκειμένῳ οὔτε ἦτο ποτέ, οὔτε καὶ εἶναι, ἀκόμη καὶ σήμερα, ἀνέφικτος ἡ ἄσκησις τῆς μόνης ἐθνικῶς ἐπιβαλλομένης πολιτικῆς, τῆς ἀνενδότου δηλαδὴ παραφυλακῆς τῶν ἀναμφισβητήτων καὶ ἀπαραγράπτων δικαίων μας καὶ τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων. ᾽Αλλὰ καὶ ἐὰν ὑποτεθῇ τὸ ἀντίθετον, κατὰ τίποτε δὲν ἐνισχύεται ἡ ἄποψις τῶν συνθηκολόγων. Διότι ἡ προκειμένη περίπτωσις διαφέρει οὐσιωδῶς ἄλλων, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ ἦτο ἐνδεχομένως νοητὴ καὶ ἐθνικῶς ἐπιτρεπτὴ ἄσκησις πολιτικῆς τοῦ  ἐφικτοῦ .

Καὶ διαφέρει, διότι αἱ συνθῆκαι δὲν εἶναι σήμερον ὁμαλαί, συνήθεις. Σήμερον ἡ ῾Ελλὰς δὲν ζητεῖ τίποτε καὶ ἀπὸ κανένα. Καὶ ἐν τούτοις ὑφίσταται ἀπροκάλυπτον ἐπίθεσιν ἐπὶ ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν ἐθνικῶν της θεμάτων.  ῎Αλλοι ζητοῦν ἀπὸ τὴν ῾Ελλάδα ! Καὶ τῆς ζητοῦν, ἐπὶ τοῦ προκειμένου, νὰ ἀπεμπολήσῃ τὴν ῾Ιστορίαν της, νὰ ἀπαρνηθῇ τὸ ζωντανώτερον καὶ κραταιότερον ἀνὰ τοὺς αἰῶνας τμῆμα τοῦ ἐθνικοῦ της εἶναι , νὰ παραδώσῃ αὐτὴν τὴν οὐσίαν τῆς ψυχῆς της. Τώρα ἡ ῾Ελλὰς ὑφίσταται ἐπίθεσιν καὶ ἀμύνεται ἐναντίον ἐπιθέσεως ἄλλων ! ᾽Επιθέσεως, ἂς ἐπαναληφθῇ, τὴν ὁποίαν ἐχάλκευσαν καὶ συντηροῦν οἱ ἐπισήμως φερόμενοι ὡς  φίλοι  καὶ  σύμμαχοι  καὶ  ἑταῖροι  μας (ὅλα αὐτὰ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν), ἀντάξιοι συνεχισταὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου τῆς πανσλαβιστικῆς ἀρχικῶς καὶ σταλινικῆς ἀκολούθως ἐναντίον τῆς Μακεδονίας μας ἐπιβουλῆς.

᾽Αλλά, ὁσάκις ἡ ῾Ελλὰς ἀμύνεται, κάθε φορὰ ποὺ ὑφίσταται ξένη ἐπίθεσι, οὐδέποτε προγραμματίζει τὴν ἄμυνάν  ἢ τὴν πολιτικήν της εἰς τὰ πλαίσια τοῦ  ἐφικτοῦ. Αὐτὸ διδάσκει ἡ ῾Ιστορία μας τεσσάρων καὶ πλέον χιλιετηρίδων. Καὶ ἡ σχετικῶς πρόσφατος ! Διότι, ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ ὡδηγούμεθα ἀπὸ τὴν πολιτικὴν τοῦ  ἐφικτοῦ , τότε δὲν θὰ ὑπῆρχον π.χ. οὔτε Θερμοπῦλαι, οὔτε Σαλαμίς,  οὔτε 1821, οὔτε ἀπελευθερωτικὴ ἐξόρμησις τοῦ 1912-1913, οὔτε βορειοηπειρωτικὸν ἔπος (1940), οὔτε ἔπος τῶν Μακεδονικῶν ὀχυρῶν καὶ τῆς Κρήτης (1941), οὔτε τίποτε ! ᾽Αφοῦ ἡ λογικὴ τοῦ  ἐφικτοῦ  θὰ μᾶς ἀπέκλειε καὶ τὴν σκέψιν ἀκόμη νὰ ἀντιπαρατεθοῦμε, ἀντιστοίχως, πρὸς τὸ πανίσχυρον Περσικὸν κράτος, ἢ τὴν κραταιὰν ᾽Οθωμανικὴν Αὐτοκρατορίαν, συνεπικουρουμένην μάλιστα ἀπὸ τὴν φοβερὰν ῾Ιερὰν Συμμαχίαν, ἤ τὴν φασιστικὴν ᾽Ιταλίαν καὶ τὴν χιτλερικὴν Γερμανίαν ( ὅταν ὁλόκληρος ἡ Εὐρώπη εἶχεν ὑποκύψει σχεδὸν ἀμαχητὶ ἐνώπιόν των ), κλπ., κλπ... ᾽Αντίκειται ἑπομένως εἰς αὐτὸ τὸ ἐθνικόν μας παρελθόν, εἰς τὴν ἱστορικήν μας παράδοσιν χιλιετηρίδων, εἶναι ἐθνικῶς ἀνεπίτρεπτος ἄσκησις πολιτικῆς δῆθεν τοῦ  ἐφικτοῦ , κατὰ κυριολεξίαν δὲ συνθηκολογήσεως, ἐπὶ τοῦ σκοπιανοῦ προβλήματος, ἐπὶ θέματος δηλαδὴ ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἡ ῾Ελλὰς ἀμύνεται.

῎Εγκαιροι ἐπισημάνσεις πρὸς ὑπευθύνους.

21.- Μὲ ἀφετηρίαν ἀκριβῶς τὰς ἀπροσμαχήτους αὐτὰς ἀληθείας ἔγραφον ἐγκαίρως καὶ ἐπανειλημμένως πρὸς κατ᾽ ἐξοχὴν ὑπευθύνους, τὴν 30ὴν Μαρτίου 1993 πρὸς τὸν τότε Πρωθυπουργὸν Κύριον Κωνσταντῖνον Μητσοτάκην καὶ τὴν 6ην Δεκεμβρίου 1993 πρὸς τὸν τότε καὶ νῦν Πρωθυπουργὸν Κύριον ᾽Ανδρέαν Παπανδρέου, μεταξὺ ἄλλων, καὶ τὰ ἀκόλουθα :

« ᾽Εὰν ἡ οἰκειοποίησις ἀπὸ τὰ Σκόπια τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας ἢ παραγώγων του, ἡ χρῆσις ἑλληνικῶν συμβόλων κλπ. ἀποτελοῦν - καὶ ὄντως ἀποτελοῦν - ἄμεσο κίνδυνο γι᾽ αὐτὴ τὴν ἐθνική μας ἀκεραιότητα καὶ ἀσφάλεια, τότε ἡ μόνη ἐπιτρεπομένη καὶ ἐπιβαλλομένη ἀπάντησις ἐκ μέρους τῆς ῾Ελλάδος εἶναι ἕνα ἀποφασιστικὸ καὶ ἀμετάκλητο  «ΟΧΙ»  ἔναντι πάντων. Διότι, ἂς μὴ ἀπατώμεθα : τὸ  «ΟΧΙ»  μας θὰ ἀπευθύνεται πρὸς ἐκείνους, ποὺ ὑποκινοῦν καὶ στηρίζουν τὰ Σκόπια, σ᾽ αὐτοὺς ποὺ μὲ τὴν πολιτικὴ τοῦ  «διαίρει καὶ βασίλευε»  θέλουν νὰ ἐγκαταστήσουν ἄβουλο προτεκτορᾶτο στὰ βόρεια σύνορά μας, ὄργανο διαρκὲς ἀνόμων στὴν βαλκανικὴ ἐπιδιώξεών τους...᾽Αφοῦ μόνοι οἱ ψευδομακεδόνες τῶν Σκοπίων μόνον τὴν θυμηδία προκαλοῦν ὡς  ἀπειλὴ  εἰς βάρος μας, τοὺς ἀρκεῖ ἡ περιφρόνησί μας γιὰ τὴν ὁλοσχερῆ ἐξουδετέρωσί τους...

῾Επομένως, στὴν ἐπίθεσι ποὺ ὑφιστάμεθα, ἔχουμε ἐθνικὸ χρέος ὑπέρτατο νὰ ἀντιτάξουμε ὡς στοιχειώδη ἄμυνα τὴν κατηγορηματικὴ ἄρνησί μας : ῾Η ῾Ελλὰς δὲν ἀναγνωρίζει, οὔτε πρόκειται ποτὲ νὰ ἀναγνωρίσει, κράτος οἰκειοποιούμενο τὸ ἑλληνικὸ ὄνομα τῆς  «Μακεδονίας»  ἢ τὰ παράγωγά του, ἢ ἑλληνικὰ σύμβολα. Μὲ ὅλες τὶς ἐντεῦθεν συνέπειες ( ὁριστικὸ κλείσιμο τῶν συνόρων, ἄρνησι συμμετοχῆς σὲ κάθε διεθνῆ ὀργάνωσι ἢ συνάντησι, ποὺ θὰ συμμετέχει τὸ ψευδεπίγραφο κρατίδιο, κλπ ). Καὶ θὰ θεωρήσει κάθε ἀναγνώρισι τέτοιου κράτους ἀπὸ τρίτους ὡς μὴ φιλικὴ ἔναντί της ἐνέργεια. Δὲν δέχεται δὲ κανένα ἐπὶ τοῦ θέματος συμβιβασμό.

Αὐτὰ εἶναι καὶ τὰ μόνα εἰρηνικὰ εἰς τὴν διάθεσίν μας μέσα. Διὰ τὰ ὁποῖα καὶ κανένας δὲν θὰ νομιμοποιεῖται, οὔτε θὰ δικαιοῦται νὰ μᾶς μεμφθῇ. Θὰ ἀνήκει δὲ εἰς τοὺς ἄλλους νὰ ἀναμετρήσουν τὶς συνέπειες τῆς ἰδικῆς μας ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἀποφασιστικότητος».

῾Ο  «κίνδυνος»  διμερῶν  ἀναγνωρίσεων.

22.- Καὶ προσέθετα, ἐγκαίρως, εἰς τὰ ἀνωτέρω :

 Τὸ συνήθως ἐπαναλαμβανόμενο, ὅτι ἡ ἐκ μέρους μας ἄρνησις κάθε συμβιβασμοῦ θὰ ὁδηγήσῃ σὲ διμερεῖς ἀπὸ τρίτους ἀναγνωρίσεις τοῦ κρατιδίου τῶν Σκοπίων μὲ τὸ ὄνομα  «Μακεδονία», δὲν ἔχει καθόλου τὴν σημασία, ποὺ τοῦ ἀποδίδεται. Διότι εἶναι χιλιάκις προτιμώτερη ἡ ἀναγνώρισι ἀπὸ τρίτους μὲ ἰδική μας ἐναντίωσι, ὁπότε ὅμως ἡ ἀναγνωρίζουσα χώρα θὰ εὑρεθῇ στὴν δυσάρεστη θέσι, νὰ εἶναι ὑποχρεωμένη ἔναντί μας νὰ δικαιολογήσῃ τὰ ἱστορικῶς, φυλετικῶς, ἐθνολογικῶς, γεωγραφικῶς, ὡς ἀνωτέρω, ἀδικαιολόγητα καὶ νὰ ἀπολογῆται γιὰ τὴν μὴ φιλικὴ ἔναντί μας ἐνέργεια, παρὰ νὰ προσφέρουμε ἐμεῖς, μὲ τὴν ἰδική μας ἐνδοτικότητα στὸν ἀδήλου περιεχομένου συμβιβασμό, τὴν ἄφεσι ἁμαρτιῶν στοὺς ἐπιβούλους, μὲ ἐπικρεμαμένη ἐπ̥